طریقه حذف حرفه ای اطالاعات

زماني كه هارد ديسكي خراب و از رده خارج مي شود، معمولاً مقدار بسيار زيادي اطلاعات مهم در آنها وجود دارد. همچنين در هارد ديسكهايي كه در حال كار هستند لازم است كه بعضي اوقات اطلاعاتي از روي آنها براي هميشه برداشته شوند و از بين بروند. بنابراين لازم است كه بدانيد چگونه مي توان اطلاعات حساس و مهم را، چه از روي هاردهاي در حال كار و چه خراب و از كار افتاده، پاك كرده و از ميان برد. اطلاعاتي وجود دارند كه يا براي بار اول نوشته شده و در كامپيوتر وارد شده اند و يا دسترسي مجدد به آنها امري بسيار مشكل و دشوار است. Office، فايلهاي موقت را ايجاد مي كند، Backup ها شامل كپي ها هستند و Paging File، فايلهاي ناتمام و حتي فايلهاي رمز دار و كد بندي شده را به صورت واضح و آشكار بر روي هارد ذخيره و ضبط مي كند. اطلاعات مالياتي، كلمه هاي عبور، اطلاعات مربوط به شركتها و اطلاعات شخصي هنگام فروش هارد، تعمير كامپيوتر يا حملات جاسوسي (هكرها) در دسترس افراد بيگانه قرار مي گيرند. اگر شما هارد خود را به منظور تعمير به دست افراد متخصص مي سپاريد، از حفظ اطلاعات خود اطمينان حاصل كنيد. البته از جمله وظايف شخص يا شركت خدماتي اين است كه به تمام قوانين حفاظت اطلاعات عمل كند، بخصوص اطلاعاتي كه بر روي ابزار ذخيره اطلاعات قرار دارد، به قصد يا منظور ديگري استفاده نكند. براي از بين بردن و نابود سازي اطلاعات 4 روش و شيوه وجود دارد: 1- پاك كردن (delete) 2- فرمت كردن (format) 3- جايگزين كردن (overright) 4- نابودي كامل ابزار ذخيره اطلاعات درجه اطمينان هر يك از اين 4 شيوه به طور قابل توجهي متغير است. اگر قصد انتقال اطلاعات خود را بر روي ديسكت داريد، بهتر است كه از ديسكت هاي نو و كار نكرده استفاده كنيد. چنانچه اين امر ميسر نباشد، قبل از ذخيره اطلاعات، ديسكت را به طور كامل فرمت كنيد (Full Format) و از فرمت سريع (Quick Format) استفاده نكنيد. پاك كردن و فرمت كردن (Delete & Format) دستورات پاك كردن (Delete) و Quick Format و همچنين انتقال به قسمت بازيابي اطلاعات (Recycle Bin) اطلاعات را كاملاً از روي هارد پاك نمي كنند، بلكه فقط محل رجــــــوع به آن فايل را در فهرست (Directory) آن ابــــزار ذخـــــيره اطــــلاعات، يعــــــني FAT (File Allocation Table) پاك مي كند. پس از آن اين فايل قابل دسترس بوده و مي تواند دوباره فراخواني شده و مورد استفاده قرار بگيرد. در واقع در سيستم عامل Dos با دستور: Format a: /u، فرمان unformat غير فعال مي شود، ولي با اين حال ابزار بازيابي مجدد تحت تـــاثير اين دســـتور قرار نـــمي گيرد. هنگـــام فرمت كردن، مجموعه اي از FAT پاك مي شود كه اطلاعات آن بعداً هم قابل دسترس است. حتي با خود Low-Level-Format ولي با صرف هزينه قسمت بزرگي از اطلاعات قابل دسترسي است. فايلهاي پاك شده زماني از بين مي روند كه فايلهاي جديدي با همان نام بر روي آنها مجدداً ضبط شوند و جايگزين گردند. با اين حال اين مطلب به مدت زمان طولاني نياز دارد، چرا كه اگر اطلاعات جديد بر روي يك Cluster به طور كامل بتواند قرار گيرد، اطلاعات فايل پاك شده در مابقي محدوده Cluster ها قابل دسترسي است. براي اينكه بتوان فايلهاي موقت را فوراً پاك كرد، توصيه مي شود كه يك ديسك RAM-Disk)RAM) را در دستگاه قرار دهيد و دايركتوري هاي برنامه هاي كاربردي را بر روي درايو مجازي قرار دهيد. نرم افزار RAM-Disk را شما مي توانيد از سايت cenatek ،superspeed يا simtel دريافت كنيد. همچنين بقاياي اطلاعات، بدون پاك كردن بر روي هارد قرار دارد. برنامه هاي كاربردي براي كار كردن، فايلهاي موقت را ايجاد مي كنند كه اين فايلها پس از ذخيره سازي در واقع به عنوان فايل پاك مي شوند، با اين حال اين اطلاعات باز هم وجود دارند. شركت Microsoft در مرجع فني ويندوز XP هشدار مي دهد كه براي فايلهاي كد بندي شده و رمز دار، اطلاعات شفاف در Paging File وجود دارد. در اين حالت اگر فردي كه قصد دستيابي به اطلاعات شما را دارد، سيستم را با يك سيستم عامل ديگر استارت و راه اندازي كند و Paging File را باز كند، مي تواند اطلاعات را بازبيني كرده و بخواند. ايــــــن Paging File را مــي تــــوان در نســــخه حرفـــه اي ويندوز XP Professional)XP) در هنگام عمل Shut Down با كمك خط مشي هاي گروهي پاك نمود. براي اين كار قسمت Start/Run را فعال نماييد و دستور زير را در آن وارد كنيد: gpedit,msc سپس از مسير: Computer configuration/windows settings/local guidelines/security settings بر روي كليد Shut Down دو بار كليك كنيد: Paging File حافظه RAM مجازي را پاك كنيد. سپس روي Active و بعد روي ok كليك كنيد. عمل جايگزين (Overright) بالاترين نوع حفاظت نرم افزاري را عمل Overright انجام مي دهد. حتي به همراه برنامه هايي چون Eraser و Wiper، تعداد ابزار پاك كردن به سختي به 20 نوع مي رسد. همچنين برنامه PGP كه برنامه اي براي رمزگذاري فايلها مي باشد داراي مدول(module) پاك كردن، براي پاك كردن فضاي خالي حافظه RAM مي باشد. توجه: شما اين برنامه ها را به مسئوليت خود به كار برده و استفاده مي كنيد. پس از عمل پاك كردن، موفقيت اين برنامه را با ابزار undelete كنترل كنيد. به اين ترتيب فايلي را كه پاك كرده ايد Undelete كنيد و ببينيد كه آيا دوباره بازيافت مي شود يا نه. همچنين توجه و دقت كنيد كه اطلاعات پاك شده ديگر غير قابل برگشت و از دست رفته خواهند بود، بنابراين قبل از پاك كردن اطمينان حاصل كنيد كه آيا اين همان فايلي است كه شما مي خواهيد پاك كنيد. ابزار پاك كردن در 2 حالت استفاده مي شوند: • نو كردن كل هارد: اگر هاردي مي بايست از رده خارج شود، يا فروخته شود، بايد كل هارد پاك شود. متخصصان، اين مرحله را كه هارد به وضعيت خام خود هنگام توليد در كارخانه بر مي گردد Sanitizing مي گويند. • پاك كردن فايلها در هنگام كار با هارد: كسي كه هميشه اين احتمال را مي دهد كه ممكن است شخصي مخفيانه به فايلهايش دستيابي پيدا كند، مي بايست فايلهاي خود را به صورت كنترل شده نگهداري و محافظت نمايد و كپي هايي را كه نمي خواهد، بلافاصله از بين ببرد. از اين دست مي توان به فايلهاي موقت، باز مانده هاي فايل در paging file و بايتهايي از cluster ها كه به طور كامل پر نشده اند اشاره كرد كه بايد پاك شوند. ابزارهايي كه فضاي آزاد هارد را پاك مي كنند، انجام دادن اين عمل را تضمين مي كنند. با عمل ذخيره سازي مجدد (overright) ساده، اطلاعات شما هنوز از لحاظ امنيتي پاك نشده است. علت اين امر در فيزيك عمل ذخيره سازي است. هارد ديسك ها، صفحات ضبط مغناطيسي هستند كه از تعداد زيادي صفحات مغناطيسي به همراه يك هد ضبط و خواندن تشكيل شده اند كه در يك محفظه و قاب خالي از هوا و خلاء قرار دارند. هد ضبط و خواندن، اطلاعات را با يك محيط مغناطيسي قابل پلاريزه بر روي اين صفحات مي نگارد. اطلاعات در مسيرهايي از قبل مشخص شده و ثابت ثبت مي شوند. هنگام خواندن، اين مسيرها بر روي هارد برقي القاء مي كنند كه دوباره به 1 و 0 تبديل مي شود كه از همين صفر و يك ها اطلاعات، فراخواني و تبديل مي شوند. با هر بار عمل ضبط و نوشتن، از اين مسير به طور دقيق استفاده نمي شود. در حاشيه، محل هاي باريكي قرار دارند كه حاوي اطلاعات پاك شده احتمالي هستند. به همين خاطر متخصصان توصيه مي كنند كه براي ذخيره سازي مجدد از سمبل هاي يك جور و يكسان (فقط صفر يا فقط يك) استفاده نشود، بلكه از نمونه (sample) استفاده كرد. در يك عبور دوباره يك نمونه مكمل متصل مي شود كه شامل صفري است كه قبلاً صفري ديگر در آنجا قرار داشته است و بر عكس تا اينكه حتي الامكان هر بيتي يك بار تغيير پيدا كند. پيتر گوتمان در مقاله اي به نام، Secure Deletion of Data From Magnetic and Sold-State Memory روشي را بيان مي كند كه در آن اطلاعات در 27 شكل مختلف، ذخيره سازي مجدد (overright) مي شوند. اين روش بين متخصصان به عنوان مطمئن ترين روش پاك كردن فايل شناخته شده است. وزارت دفـــاع آمـــريــــكا (DOD) و اداره امنـــــيت در فن آوري اطلاعات (BSI)، از 2 روشي كه خود ايجاد كرده اند استفاده مي كنند: روش اول اينكه بر روي فايل، 3 بار ضبط مجدد كرده و روش دوم اينكه بر روي فايل، 7 بار ضبط مجدد مي كنند. BSI روش 7 بار ضبط مجدد را نيز توصيه مي كند. دو روش اخير از لحاظ ضريب اطمينان از اعتبار ويژه اي برخوردارند؛ حداقل براي بازسازي مجدد اطلاعات توسط ابزارهاي نرم افزاري. حفظ امنيت اطلاعات در برابر وسايل اندازه گيري كه قادر به بازخواني اطلاعات هستند، فقط با روش گوتمان امكان پذير است. براي اغلب حالتها روشهاي DOD و BSI كافي است، چرا كه ضبط مجدد احتياج به زمان دارد. همچينن عمل خواندن هارد ديسك ها با كمك دستگاههاي اندازه گيري، اين مطلب به خصوص در مورد اطلاعات مهم يا موارد حقوقي بسيار ارزشمند است. در اتاقهاي خالي از هوا (خلاء)، هارد ديسك ها بـــــه اين منـــــــظور بــــاز مي شوند و با ميكروسكوپ نيروي مغناطيسي Magnetic Force Microscope) MFM) و Scanning Tunneling Microscope) STM) مورد آزمايش و بازبيني قرار مي گيرند. MFM اثرات متغير مغناطيسي بين يك نوك (سر يا هد) مغناطيسي و سطح رويي را ثبت مي كند و مقدار عمل پلاريزه را در محدوده هاي كناري مسيرها مشخص مي كند. عمل مغناطيسي كردن چنانچه هارد ديسك خراب باشد و امكان تعمير آن وجود نداشته باشد، توصيه مي شود كه آن را به طور كامل و فيزيكي از بين برد. زيرا برنامه هاي نرم افزاري ديگر قادر به دسترسي به هارد و محتــــويـــات آن نيـــــستند. شركـــت Ibas بــــــراي اين مــنظور دستگاه Degausser) DG-01)را ارائه مي كند. اين دستگاه داراي مغنـــاطيسي اســــــــــت كه قــــدرت مغــــناطيسي مــــعادل 8/0 تسلا (Tesla) دارد كه اين قدرت حتي از هارد ديسك هاي مدرني كه در مقابل مغناطيس حفاظت شده اند مي تواند عبور كند. هاردهايي كه با اين Degausser پاك شده اند ديگر غير قابل استفاده خواند بود، زيرا اطلاعات هدايتي هد خوانده نيز به واسطه ميدان قوي (مغناطيسي) پاك مي شوند. اين روش فقط براي پالايش و پاكسازي نهايي هارد مناسب مي باشد.

نمایش فایلdatدر مدیا پلیر

حتما شما هم بارها ازWindows Media Player استفاده كرديد و مي دونيد كهMedia Player بطور پيش فرض فايل هاي ويديويي با فرمت DAT رو در ليست فايل ها نمايش نمي ده و بايد براي نمايش و باز كردن اين فايل ها از قسمت Type of file گزينه All Files را انتخاب كنيم تا همه فايل ها , با هر پسوندي كه دارند قابل مشاهده و انتخاب باشند . اگر مي خواهيد Media Player فايلهاي DAT را هم در قسمت Media Files در پنجره Open نشان دهد , مراحل زير را دنبال كنيد : 1- از منوي Start گزينه Run را انتخاب كنيد و Regedit رو وارد كنيد و Enter را بزنيد . 2- با باز شدن صفحه ريجستري مسير زير را بيابيد : HKEY_LOCAL_MACHINE \ SOFTWARE \ Microsoft \ MediaPlayer \ Player\ Extensions 3-سپس برروي Types كليك كنيد . در پنل سمت راست روي عدد 3 دوبار كليك كنيد تا پنجره Edit string باز شود . ( اين بخش مربوط به Media File all Types مي باشد.) 4- در انتهاي قسمت Value Data ابتدا يك علامت ? گذاشته و سپس dat.* را به آن اضافه كنيد : *.mpeg;*.mpg;*.m1v;*.mp2;*.mpa;*.mpe;*.dat 5- حال صفحه رجيستري ويندوز را ببنديد و Media Player را باز كنيد . اين بار مي بينيد كه همه فايل هاي با فرمت DAT نيز قابل مشاهده و انتخاب مي باشند.

طریقه ثبت سایت در موتور های جستوجو گر

چرا سايت ما در موتورهاي جستجو ثبت نمي شود؟
چگونه مي توانيم از قرار گرفتن سايتمان در ليست سياه موتورهاي جستجو جلوگيري كنيم؟
اگر متوجه شده ايد كه هركاري ميكنيدنمي توانيد سايت خودتان را در موتورهاي جستحو ثبت كنيد، اين مطلب را حتما بخوانيد. بهترين روش براي براي جلوگيري از بروز اين مشكل، عدم استفاده از روشهاي سوال برانگيز براي موتورهاي جستجو است. البته اگر متوجه شديد كه با استفاده از روشهائي كه در ادامه اين مبحث ارائه شده ، بازهم سايت شما در ليست سياه نيست، بدانيد كه در حال حاضر بدليل استفاده از اين روشها رتبه سايت شما پائين آمده و در آينده نه چندان دور سايت شما در اين ليست قرار خواهد گرفت. در ادامه اين مبحث از سايتهائي كه نام آنها در ليست سياه قرار ميگيرد با عنوان سايتهاي بلوكه شده نام مي بريم. بلوكه شدن يك سايت مي تواند از طريق بلوكه شدن نام دامنه سايت شما يا آي پي آدرس سايت شما باشد. اما اينكه از چه كارهائي بايد اجتناب كنيم تا سايت ما در ليست سياه موتورهاي جستجو قرار نگيرد و بلوكه نشود.

1- سايت دوقلو سايتهاي دوقلو به سايتهائي گفته مي شوند كه محتواي يكساني دارند اما آدرس دسترسي به آنها متفاوت است. استفاده از دو آدرس با محتواي يكسان يكي از روشهائي است كه تعدادي از سايتها يا مشاوران سايتها براي بالا بردن رتبه سايت (Page Ranking) استفاده مي كنند. استفاده از اين روش مي تواند باعث بلوكه شدن كل سايت شما بشود.
2- مخفي سازي تعدادي از سايتها با استفاده از صفحاتي كه براي موتورهاي جستجو بهينه شده اند ولي محتواي چنداني براي كاربران سايت ندارند، بعنوان صفحات ورودي استفاده مي كنند. اين صفحات براي معرفي سايت به موتورهاي جستجو استفاده مي شوند در حاليكه صفحات اصلي سايت براي بازديدكنندگان متفاوت هستند. اين صفحات بطور خودكار توسط موتورهاي جستجو در سايت تشخيص داده شده و در كوتاه مدت باعث كاهش رتبه سايت و در بلند مدت باعث بلوكه شدن سايت خواهد شد.
3- متون غير قابل مشاهده استفاده از متون قير قابل مشاهده هم يكي از روشهاي نادرست براي بالا بردن رتبه سايت در موتورهاي جستجو است. در اين روش متوني را كه از نظر محتوائي نبايد در صفحه نشان داده شود را با رنگ پس زمينه در صفحه سايت قرار مي دهند. اين متون عموما به گونه اي هستند كه بصورت عادي مي توانند باعث افزايش رتبه سايت در موتورهاي جستجو شوند. اما بدليل اينكه روش ارائه ( غير قابل مشاهده بودن) روش غير قابل قبول موتورهاي جستحو است، توسط روباتهاي موتور جستجو تشخيص داده شده و باعث كاهش رتبه و در نهايت بلوكه شدن سايت مي شود. 4- اقدام به ثبت سايت به مقدار زياد اقدام به ثبت يك سايت يك صفحه اي از سايت با تكرار زياد هم مي تواند دليلي بر بلوكه شدن سايت باشد. در 24 ساعت نبايد به دفعات زيادي اقدام به ثبت يك سايت كرد. بعضي از موتورهاي جستجو زمان 30 روز را براي فاصله بين دفعات ثبت سايت در نظر مي گيرند. بنابراين براي سايتهائي كه اين قانون را نقض مي كنند، مشكلاتي در اين موتور جستجو پيش مي آيد. توصيه مي شود قبل از اقدام به ثبت سايت خود در موتور جستجو حتما بخش مربوط به قوانين آنرا مطالعه كنيد تا با اين مشكل مواجه نشويد.
5- استفاده از كلمه هاي كليدي نامربوط استفاده از كلمه هاي كليد نامربوط به محواي سايت نيز مي تواند دليلي بر پائين بودن رتبه سايت در موتورهاي جستجو باشد. استفاده از محتواي صفحه وب بعنوان كلمات كليدي مي تواند باعث بلوكه شدن سايت شود. منطقي ترين روش اين است كه تعدادي كلمه كليدي مرتبط با محتواي صفحه در بخش كلمات كليدي قرار گيرد.
6- اقدام به ثبت سايت بصورت خودكار تعدادي از سايتهاي اينترنتي پيشنهاد ثبت سايت شما در تعداد زيادي از موتورهاي جستجو را مي دهند، استفاده از اين روش هم مي تواند تاثير منفي در رتبه سايت شما داشته باشد. در صورت تداوم اين عمل مي توان انتظار بلوكه شدن كل سايت در موتور جستجو را هم داشت. البته اين مسئله بيشتر در مورد موتورهاي جستجوي مادر صدق مي كند.
7- صفحات ورودي منظور صفحاتي هستند كه محتواي زيادي برا بازديدكنندگان شما ندارند اما براي موتورهاي جستجو بهينه شده اند. اين صفحات به گونه اي طراحي شده اند كه بصورت خودكار يا دستي بازديدكنندگان را به صفحات بعدي در سايت راهنمائي مي كنند. استفاده از اين صفحات را مي توان با تكنيكهايي از ديد بازديدكنندگان پنهان كرد اما از ديد موتورهاي جستجو و روباتهاي آن پنهان نمانده و براي كل سايت ايجاد مشكل مي كند.
8- استفاده از وب سايتهاي رايگان استفاده از وب سايتهاي رايگان مي تواند دليل بر كم بودن رتيه يك سايت عليرغم استفاده از تمام تكنيكهاي بهينه سازي باشد. زماينهائي كه سايتهاي رايگان در دسترس نيستند، بدليل اينكه مثلا پهناي باند در نظر گرفته شده براي ماه مصرف شده است، باعث كاهش رتبه سايت مي شود. البته
اين اتفاق مي تواند بر روي سرويسهاي ارزان هم رخ بدهد. اگر در زماني كه روبات موتور جستجو به سايت شما مراجعه مي كند، سايت شما در دسترس نباشد ، تاثير زيادي در كاهش رتبه سايت شما خواهد داشت. به همين دليل استفاده از سرويسهاي ارزان يا رايگان را براي سايتهاي حرفه اي ، مقرون به صرفه نيست.
9- مشكل آدرس اينترنتي اگر از همه روشهاي گفته در طراحي سايت خود اجتناب كرديد و بازهم مشاهده كرديد كه سايت شما بعد از گذشت چند ماه در موتورهاي جستجو وجود ندارد، احتمالا مشكل از سرويس هاستينگ شماست. گاهي اتفاق مي افتد كه يك موتور جستجو يك آدرس آي پي را بلوكه مي كند. در اين حالت كليه سايتهائي كه از آن آي پي استفاده مي كنند هم دچار مشكل مي شوند. اين اتفاق بيشتر براي هاستينگهائي مي افتد كه با استفاده از برنامه هاي خودكار سايتهاي خود را در موتورهاي جستجو و با روشهاي غير مجاز ثبت مي كنند.

نحوه عکس گرفتن با مدیا پلیر

شايد تا بحال با نرم افزارهاي ديگري اين كار را انجام مي داديد ولي در حقيقت با خود مديا پلير ويندوز نيز مي توان عكس گرفت. براي اين كار كافيست در حين پخش فيلم كليدهاي Ctrl +I را بزنيد. پنجره ذخيره تصوير باز مي شود.حالا مي توانيد تصوير گرفته شده را ذخيره كنيد.

نکته ای جالب در مورد screen server

روي دسکتاپ رايت کليک کنيد و Properties را انتخاب کنيد.

در قسمت screen savers, گزينه 3D TEXT را انتخاب کنيد. حالا وارد properties شده و در قسمت text تايپ كنيد:''volcano''

حالا دكمه preview رو كليك كنيد. تعجب نكنيد! به جاي كلمه اي كه تايپ كرديد نام سازندگان اين اسكرين سيور رو مشاهده خواهيد كرد.

نفوذ به ویندوز اکس پی

قسمت با يک راهبرد عملي براي نفوذ آشنا مي شويم که لازمه آن دسترسي داشتن به رايانه روشن داراي ويندوز XP مي باشد و مباحث تئوريک را فقط در حد نياز بررسي مي کنيم.

در ويندوز XP علاوه بر کاربراني که شما تعريف مي کنيد، کاربر ديگري به نام Administrator وجود دارد که نه تنها در ليست کاربران صفحه ورود به ويندوز نشان داده نمي شود، بلکه اگر با استفاده از گزينه User Accounts موجود در Control Panel هم ليست کاربران سيستم را مشاهده کنيد، اسمي از آن برده نشده است. همين امر سبب مي شود که به احتمال قوي اگر شما رمز اين کاربر را به نحوي تغيير دهيد و بتوانيد از طريق آن وارد سيستم شويد تا مدتها کسي از اين موضوع باخبر نشود و بتوانيد با استفاده از اين کاربر چه از راه دور و از طريق اينترنت (که در جاي خود شرح داده خواهد شد) و چه به طور محلي وارد آن رايانه شويد و از آنجايي که اين کاربر بالاترين حقهاي دسترسي به تمام پوشه ها و تنظيمات را دارد، نفوذي از اين کاملتر متصور نخواهد بود.

ابتدا براي آشنايي با محيط ورود به ويندوز XP، اگر روي سيستم خود تنها يک کاربر داريد با استفاده از گزينه User Accounts موجود در Control Panel و انتخاب Create a new account دو کاربر يکي از نوع Limited و ديگري از نوع Computer Administrator بسازيد (بر خلاف ظاهر امر، XP از تمام انواع کاربراني که ويندوز 2000 داشت هم پشتيباني مي کند اما در اينجا فقط همين دو حالت را نمايش مي دهد) به اين صورت که ابتدا نام کاربر را وارد مي کنيد و سپس نوع آنرا انتخاب و کليد Create account را فشار مي دهيد. کمي با تنظيمات اين قسمت کار کنيد تا بتوانيد به راحتي کاربر بسازيد، رمز عبور و مشخصاتش را تغيير دهيد و يا آنرا حذف کنيد. حال سيستم را مجدداً راه اندازي کنيد.

اين بار با صفحه اي مواجه مي شويد که نام کاربران مختلف سيستم شما را نشان مي دهد تا بتوانيد با استفاده از هرکدام که تمايل داشتيد وارد سيستم شويد اما بازهم اثري از Administrator نمي بينيد. حال کليدهاي Ctrl+Alt+Del را دو بار پشت سر هم فشار دهيد. مشاهده مي کنيد که ظاهر منوي ورود به سيستم تغيير مي کند به صورتي که مي توانيد نام کاربري را هم مانند رمز عبور تايپ کنيد. حال نام کاربري Administrator را با رمز عبوري که هنگام نصب ويندوز به آن داده ايد وارد کنيد تا به عنوان مدير سيستم وارد ويندوز خود شويد.

تذکر: يکي از مهمترين نقايص امنيتي در ويندوزهاي XP نصب شده در ايران در هنگام نصب آنها ايجاد مي شود. بسياري از افراد هنگام نصب ويندوز در مرحله اي که از آنها خواسته مي شود رمز Administrator را وارد کنند آن رمز را خالي مي گذاردند و در برخي موارد ديگر نيز کسي اين رمز را تعريف مي کند که طبق قاعده نبايد دسترسي به اطلاعات آن سيستم را داشته باشد. هرگز اين کاربر را فراموش نکنيد!

اگر رمز عبور Administrator را به ياد نياورديد نگران نباشيد، قصد داريم روشي به شما ارائه کنيم که بدون دانستن رمز اين کاربر رمز عبور آن را تغيير دهيد! با يک کاربر ديگر وارد سيستم شويد که از نوع Computer Administrator باشد. از منوي Start، گزينه Run را انتخاب کنيد و در آن تايپ کنيد: Control userpasswords2 و Ok کنيد. حال از ليست کاربر Administrator را انتخاب و روي کليد Reset password کليک کنيد. کافيست رمز دلخواه خد را دو بار تايپ و Ok کنيد! حال رمز Administrator در اختيار شماست و مي توانيد به روش گفته شده در بالا يعني با فشردن کليدهاي Ctrl+Alt+Del دو بار پشت سر هم و تايپ نام کاربري Administrator و رمز عبوري که به آن اختصاص داده ايد به عنوان مدير سيستم وارد ويندوز خود شويد.

اگر سيستمي که شما با آن کار کرديد به هر دليل به Control userpasswords2 پاسخ نداد، نگران نشويد! راه ديگري پيش پاي شما مي گذاريم: از منوي Start پس از انتخاب All programs و Accessories گزينه Command Prompt را انتخاب کنيد. حال دستور زير را تايپ و Enter کنيد:

net user Administrator RamzeJadid

دستور فوق رمز عبور Administrator را برابر RamzeJadid قرار مي دهد.

بار ديگر مراحلي که ممکن است توسط يک نفوذگر براي ورود به سيستم شما مورد استفاده قرار گيرد را با هم مرور مي کنيم: ابتدا با استفاده از فرصتي مناسب که سيستم با کاربري از نوع Computer Administrator دقايقي به حال خود رها شده باشد اقدام به تغيير رمز Administrator مي کند (حدود 10 ثانيه تنها گذاشتن سيستم با چنين کاربري مي تواند اين نتيجه را داشته باشد پس مراقب باشيد!) سپس هر زمان که بخواهد وارد سيستم شود با استفاده از رمز Administrator از طريق دو بار فشردن همزمان کليدهاي کليدهاي Ctrl+Alt+Del به راحتي به اطلاعات شما دسترسي پيدا مي کند و از آنجايي که شما هرگز از اين کاربر استفاده نمي کرديد، احتمالاً هرگز متوجه اين تغيير رمز نخواهيد شد!!

تذکر: قبل از خواندن ادامه اين مطلب مطمئن شويد مراحل بالا را به خوبي متوجه شده و تمرين کرده ايد.

حال سوال اصلي اينجاست که فرد چگونه مي تواند با استفاده از اين اطلاعات از راه دور وارد سيستم شما شود. ساده ترين راه استفاده از يکي از برنامه هاي داخلي ويندوز به نام Remote Desktop Connection مي باشد که براي اجراي آن کافيست در ويندوز XP از منوي Start گزينه Run را انتخاب (يا کليد ويندوز کيبورد خود را همزمان با حرف R فشار دهيد) و تايپ کنيد mstsc و Ok را کليک کنيد. همچنين مي توانيد اين برنامه را در قسمت Communications از Accessories موجود در All Programs منوي Start خود نيز پيدا کنيد.
نرم افزار Remote Desktop Connection به شما اجازه مي دهد به هر رايانه اي که آدرس IP آنرا بدانيد (روشهاي به دست آوردن IP به طور مفصل در سلسله مقالات آشنايي با اسب تروا بيان شده است که مي توانيد به آنها رجوع کنيد) متصل شويد. پس از نوشتن آدرس IP و فشردن Connect وارد صفحه Login ويندوز سيستم هدف خواهيد شد که مي توانيد با داشتن نام کاربري و رمزعبورش وارد آن شويد. پس با داشتن رمز Administrator و IP سيستم بدون اينکه کسي متوجه شود يا نرم افزار ضد ويروس کار شما را خطا بداند مي توانيد با کاربر داراي بالاترين حقها به رايانه هاي هدف دسترسي پيدا کنيد. (اگر اينترنت را به دنبال رايانه هايي که پورت Remote Desktop باز دارند جستجو کنيد در حوزه دومينهاي ايراني سيستمهاي بسياري را خواهيد يافت که رمزهاي شرم آوري مانند 123 داشته باشند يا از آن بدتر رمز آنها تنها يک Enter باشد!)

اگرچه روش فوق به نظر زياد عملي نمي رسيد زيرا به حدود 10 ثانيه دسترسي فيزيکي به سيستم در شرايط Login شده با يک کاربر از نوع Computer Administrator نياز داشت، روش بيان شده در بالا اصول بسياري از روشهاي نفوذ به ويندوز XP از جمله روشهايي مانند استفاده از نقص امنيتي RPC بود! پس موارد بالا را به دقت بخوانيد و با نرم افزارها و صفحاتي که باز کرديم کار کنيد تا با آنها به خوبي آشنا شويد.

اميدواريم از اين نوشته نتيجه گرفته باشيد که اولاً رمز کاربر Administrator را به رمزي مناسب تغيير دهيد و ثانياً اگر امنيت سيستم شما به هر دليل اهميت دارد هرگز حتي براي چند ثانيه آنرا روشن و Login شده رها نکنيد و ثالثاً کاربري با رمز عبور Enter يا رمزهاي ضعيف ديگر نداشته باشيد.

سوالات خود را در زمينه هک ، امنيت و حفظ اصلاعات شخصي روي اينترنت با ما در ميان بگذاريد تا حتي الامکان در همين سايت جواب آنها را دريافت نماييد. به ايميلهايي که به جاي سوال، درخواست انجام هک داشته باشند، حتي پاسخ هم داده نخواهد

پاک کردن urlهای سرچ شده در address bar ظاهر میشوند

هنگام وارد كردن آدرسها در IE در صورتي كه آن آدرس يا آدرسي شبيه به آن از قبل وارد شده باشد به صورت خودكار بقيه ي آدرس ظاهر مي شود به اين ترتيب ممكن است آدرس هايي كه قبلا استفاده كرده ايد در دسترس بقيه افراد قرار بگيرد. در اغلب موارد پاك كردن اين آدرس ها غير ممكن به نظر مي رسد ولي با ترفند زير مي توانيد به راحتي اين آدرس ها حذف كنيد. پس: 1.برنامه regedit.exe را اجرا كنيد. 2.به آدرس HKEY_CURRENT_USER/Software/Microsoft/Internet Explorer/Typed URLs 3.فهرست آدرس ها در اختيار شماست هر كدام را كه مي يابيد حذف كنيد

فشرده کردن فایل در ویندوز اکس پی

ويندوز xp برنامه مخفي جالبي در اين زمينه دارد كه شما با استفاده از آن مي توانيد هرگونه فايل را فشرده كنيد. IEXPRESS اين كار را برايتان انجام مي دهد. اين برنامه به صورت WIZARD طراحي شده است و شما براحتي مي توانيد با آن كار كنيد. اين برنامه پس از فشرده كردن فايلها ، فايل اجرائي تحويل شما ميدهد كه اين فايلها ميتوانند روي هر سيستمي باز شوند. كافيست در كادر RUN از منوي START كلمه IEXPRESS را تايپ كرده و اينتر را بزنيد. مراحل كار در زير شرح داده شده است: در ابتدا شما بايد دستورالعمل فشرده سازي را تكميل كنيد. براي اين كار در پنجره باز شده گزينه creat new self extraction directive file را انتخاب كرده ، next را بزنيد. گزينه Extract Files Only را انتخاب كرده ، مجدد Next كنيد. در اين مرحله يك نام را براي عنوان بسته ايجاد شده تايپ كنيد و دكمه Next را بزنيد. حال اگر بخواهيد هنگام نصب بسته، كاربر با پيغامي مواجه شده و پس از تاييد آن بسته را نصب كند، مي توانيد اين پيغام را در كادرPrompt User With وارد كنيد. در غير اينصورت No Prompt را برگزيده، Next را بزنيد. اگر ميخواهيد قبل از نصب يك توافق نامه براي كاربر نمايش داده شود، Display a License را فعال كرده و فايل مربوطه را جستجو كنيد.(اين فايل را بايستي قبلا ايجاد كرده باشيد اين كار را ميتوانيد در يك محيط متني انجام دهيد.) در غير اينصورت Do Not Display a License را انتخاب و Next كنيد. در اين مرحله با زدن دكمه Add فايلي را كه ميخواهيد فشرده شود انتخاب كنيد.سپس دكمه Next را بزنيد. در قسمت بعد مشخص مي كنيد كه برنامه نصب، چگونه نمايش داده شود.با انتخاب Default آن را به حال خود رها كرده و Next كنيد. اگر ميخواهيد پس از نصب پيغامي براي كاربر نمايش داده شود، آن را در كادر Display Message وارد كنيد.و گر نه No Message و سپس Next را بزنيد. حال يك مسير و يك نام براي بسته برگزينيد. با زدنNext مسير فعلي را براي ذخيره قبول كرده و دوبار Next را بزنيد تا فشرده سازي آغاز شود. در پايان Finish را كليك كنيد.اكنون ميتوانيد به محل تعيين شده رفته و بسته را مشاهده كنيد. همچنين با گرفتن Properties از فايل فشرده شده و فايل اوليه مي توانيد تغيير حجم آنها را مشاهده كنيد.حتي ميتوانيد براحتي اين بسته را به كامپيوترهاي ديگر منتقل كنيد.براي نصب كافيست برروي آن دابل كليك كرده و مسير قرارگرفتن آن را پس از نصب تعيين كنيد.

SSL چیست؟

Secure Socket Layer , يا همان SSL يک تکنولوژي استاندارد و به ثبت رسيده براي تامين ارتباطي امن مابين يک وب سرور و يک مرورگر اينترنت است. اين ارتباط امن از تمامي اطلاعاتي که ما بين وب سرور و مرورگر اينترنت ( کاربر) انتقال ميابد , محافظت ميکند تا در اين انتقال به صورت محرمانه و دست نخورده باقي بماند. SSL يک استاندارد صنعتي است و توسط مليونها وب سايت در سراسر جهان براي برقراري امنتيت انتقال اطلاعات استفاده ميشود. براي اينکه يک وب سايت بتواند ارتباطي امن از نوع SSL را داشته باشد نياز به يک گواهينامه SSL دارد.

زمانيکه شما ميخواهيد SSL را بر روي سرور خود فعال کنيد سؤالات متعددي در مورد هويت سايت شما ( مانند آدرس سايت ) و همين طور هويت شرکت شما ( مانند نام شرکت و محل آن) از شما پرسيده ميشود. آنگاه سرور دو کليد رمز را براي شما توليد ميکند , يک کليد خصوصي (Private Key) و يک کليد عمومي (Public Key). کليد خصوصي به اين خاطر , اين نام را گرفته است , چون بايستي کاملا محرمانه و دور از دسترس ديگران قرارگيرد. اما در مقابل نيازي به حفاظت از کليد عمومي نيست و اين کليد در قالب يک فايل درخواست گواهينامه يا Certificate Signing Request که به اختصار آنرا CSR ميناميم قرارداده ميشود که حاوي مشخصات سرور و شرکت شما بصورت رمز است. آنگاه شما باسيتي که اين کد CSR را براي صادرکننده گواهينامه ارسال کنيد. در طول مراحل سفارش يک SSL مرکز صدور گواهينامه درستي اطلاعات وارد شده توسط شما را بررسي و تاييد ميکند و سپس يک گواهينامه SSL براي شما توليد کرده و ارسال ميکند.

وب سرور شما گواهينامه SSL صادر شده را با کليد خصوصيتان در سرور و بدور از دسترس سايرين مطابقت ميدهد. سرور شما آنگاه امکان برقراري ارتباط امن را با کاربران خود در هر نقطه دارد.

نمايش قفل امنيت SSL

پيچيده گيهاي يک پروتکل SSL براي کاربران شما پوشيده است ليکن مرورگر اينترنت آنها در صورت برقراري ارتباط امن , وجود اين ارتباط را توسط نمايش يک قفل کوچک در پايين صفحه متذکر ميشود.

و در هنگامي كه شما روي قفل كوچك زرد رنگي كه در پايين صفحه IE نمايش داده ميشود دوبار كليك ميكنيد باعث نمايش گواهينامه شما به همراه ساير جزئيات مي شود.

گواهينامه هاي SSL تنها براي شرکتها و اشخاص حقيقي معتبر صادر ميشوند. به طور مثال يک گواهينامه SSL شامل اطلاعاتي در مورد دامين , شرکت , آدرس , شهر , استان , کشور و تاريخ ابطال گواهينامه و همينطور اطلاعاتي در مورد مرکز صدور گواهينامه که مسؤول صدور گواهينامه ميباشد.

زمانيکه يک مرورگر اينترنت به يک سايت از طريق ارتباط امن متصل ميشود , علاوه بر دريافت گواهينامه SSL ( کليد عمومي) , پارامترهايي را نظير تاريخ ابطال گواهينامه , معتبر بودن صادرکننده گواهينامه و مجاز بودن سايت به استفاده از اين گواهينامه نيز بررسي ميکند و هرکدام از موارد که مورد تاييد نباشد به صورت يک پيغام اخطار به کاربر اعلام ميدارد.

WAP چیست؟

سيستمي است كه در آن پرو تكل ارتباطي و محيط برنامه نويسي جهت پياده سازي سيستم هاي پياده سازي سيستم هاي اطلاعاتي مبتني بر وب روي گوشي هاي تلفن همراه ارايه مي شود . پروتكل ارتباطي پروتكل ارتباطي كه در حال حاضر در اينترنت براي ديدن صفحات وب استفاده مي شود HTTP است .( البته در سطح شبكه اينترنت براي فعاليت هاي متفاوت پروتكل هاي متفاوتي در سطح لايه Application استفاده مي شود ولي پروتكلي كه جهت ديدن سايت ها از آن استفاده مي شود HTTP است ) . وقتي آدرس سايتي را به اينترنت اكسپلورر مي دهيد تا صفحه مربوط به آن سايت را ببينند ، در پشت پرده ، اينترنت اكسپلورر بسته اي را حاوي اطلاعاتي جهت در خواست صفحه آن سايت است به اينترنت مي فرستد . اطلاعات اين بسته به فرمتي است كه در پروتكل HTTP تعريف شده است . با اين توصيف ، وقتي صحبت از تلفن همراه مي شود در نگاه اول مساله حل شده است و فقط كافي است اين بار تلفن همراه شما چنين بسته اي ساخته و به اينترنت بفرستد . ولي اين كار براي يك تلفن همراه شدني نيست . زيرا بسته هايي كه در پروتكل HTTP ساخته مي شوند حجم زيادي دارند و لذا لازم است فرستنده داراي حافظه مناسبي باشد . در حالي كه تلفن همراه از نظر حافظه بسيار محدود است ( البته به تازگي گروهي از تلفن هاي همراه با نام Smart phone وارد بازار شده اند كه از نظر حافظه نسبت به انواع قديمي تر بسيار قوي تر ند . ) همچنين جهت پردازش بسته هايي كه با پروتكل HTTP ارسال و دريافت مي شوند ، نياز به پردازشگري قوي تر از آن چه كه در يك تلفن همراه وجود دارد ، مي باشد . لذا جهت ورود تلفن همراه ، به دنياي اينترنت ضروري است با توجه به قابليت هاي يك تلفن همراه پروتكل ويژه اي طراحي شود. اين پروتكل WAP نام دارد . البته WAP فراتر از يك پروتكل ساده در لايه Application مي باشد و بهتر است به آن پشته پروتكل WAP (Protocol Stack) بگوييم . پشته پروتكل WAP داراي شش لايه مي باشد و يك ارتباط connection less را در دنياي تلفن هاي همراه ايجاد مي كند . در اين جا اشاره مختصري به كار هر يك از لايه ها مي كنيم . Bearer Layer: 1- معادل همان لايه فيزيكي در TCP/lP مي باشد ولي اين بار محيط ارتباطيwireless است و لذا پروتكل هاي ديگري در اين لايه استفاده مي شود . WDP: 2- اين لايه در واقع همان UDP است . به عبارت ديگر فعاليت و ساختاري مانند پروتكل UDP در لايه انتقال TCP/lP دارد . 3- WTLS: لايه اي است كه امنيت ارتباطات را فراهم مي كند . در اين لايه از پروتكل SSL استفاده مي شود . 4- WTP : اين لايه مديريت در خواست ها و پاسخ ها را بر عهده دارد . 5-WSP : همانند لايه session در OSi مي باشد ، با تفاوت هاي مختصري جهت بهينه سازي . 6- WAE : همانند لايه Application در TCP/lP مي باشد . در واقع تمام برنامه هايي كه پياده سازي مي شوند در اين لايه قراردارند و كاربر تلفن همراه و برنامه نويس WAP ، هر دو، با لايه ارتباط برقرار مي كنند . مشكل عدم توانايي تلفن همراه جهت استفاده از پروتكل HTTP با طراحي پشته پرو تكلي جديد ي با در نظر گرفتن محدوديت هاي تلفن همراه حل شد . ولي استفاده از اين پروتكل مشكل جديدي را ايجاد مي كند . كه ضروري است تدبير خاصي براي حل آن انديشيده شود . دو پروتكل متفاوت ، دو دنياي متفاوت فرض كنيد تصميم داريم كه با استفاده از تلفن همراه به اينترنت وصل شويم و از اطلاعات موجود در اينترنت استفاده كنيم . براي اين كار ضروريست تلفن همراه با زباني ( يا پروتكل ) كه در حال حاضر در اينترنت استفاده مي شود (HTTP) صحبت كند ولي همان طور كه اشاره شد اين امر امكان پذير نمي باشد . راه حل مشكل استفاده از يك مترجم مي باشد ، مترجمي كه پروتكل تلفن هاي همراه (WAP) را به پروتكل وب كنوني (HTTP) و برعكس ترجمه كند. اين مترجم اصطلاحاWAP gatewavay ناميده مي شود. WAPgateway در واقع يك نرم افزار است كه بين اين دو شبكه قرار مي گيرد و وقتي كه در خواست صفحه خاصي از تلفن همراه ارسال مي شود ، WAP gateway اين در خواست را گرفته و به در خواستي با فرمت HTTP تبديل كرده و به اينترنت مي فرستد و در ادامه پس از دريافت پاسخ از web server مربوطه ، پاسخ را به فرمت پروتكل WAP تبديل كرده و به تلفن همراه بر مي گرداند .WAP gaterway مي تواند در شبكه مخابراتي و يا در شبكه lSP و يا در شبكه خودتان قرارگيرد . در حال حاضر شركت هاي مختلف به گونه هاي متفاوتي از WAP gaterway را ارائه كرده اند . توجه كنيد كه برخي از توليد كنندگان قابليت هاي RAS را هم به خود اضافه كرده اند تا به نصب RAS server و تنظيم آن وجود نداشته باشد . Browser تا اين جا پروتكل ارتباطي و نحوه ارتباط با اينترنت مشخص شد . مشكل ديگري كه وجود دارد عدم وجود Browser يا مرورگر در تلفن همراه نمي تواند از lEكه درPC استفاده مي شود استفاده كند براي حل اين مشكل ، توليد كنندگان گوشي در قسمتي از ROM دستگاه يك micro browser قرار داده اند كه در واقع كاري شبيه به اينترنت اكسپلورر ويندوز مي كند . البته در چند سال آينده اين ريز مرورگرها روي سيم كارت قرار خواهند گرفت كه اين امر جهت راحتي در پياده سازي سيستم هاي WAP مي گيرد . (همان طور كه در حال حاضر ممكن است يك مرورگر صفحه اي را به گونه خاصي نمايش دهد و مرورگر ديگري به شكل ديگر، دردنياي تلفن هاي همراه هم مرورگر هاي مختلفي وجود دارد . محتويات سايت محتويات سايت هاي اينترنتي كه در اينترنت اكسپلورر مشاهده مي كنيد با زبان HTML و يا XML و .... نوشته مي شوند . اينترنت اكسپلوررمحتويات يك فايل HTML را خوانده و آن را تفسير مي كند و به صورتي كه لازم است نمايش مي دهد با اين وصف ، ريز مرورگر هم لازم است صفحات HTML را گرفته و تفسيركرده و نمايش دهد . ولي اين كار عملي نيست . اولا جهت نمايش يك صفحه HTML، صفحه نمايش بزرگي لازم است كه تلفن همراه ندارد . ثانيا حجم فايل هاي HTML زيادتر ازآن است كه دريك تلفن همراه معمولي قرار گيرد . ثالثا جهت پردازش Tag هاي HTML نياز پردازندهاي قوي تراز آنچه كه در تلفن همراه موجود است مي باشد . طراحان WAP با ارايه زباني مانند HTML ولي مناسب براي يك تلفن همراه اين مشكل را حل كردند . يعني به زباني به نام (Wireless Markup lamguage) WML هم به زباني به نام WML Script ايجاد شده است . براي تبديل كدهاي HTML به WML نيز نرم افزارهاي ديگري ساخته شده است وليكن عملكرد آن ها چندان مطلوب نبوده است . لذا اگر قصد داريد سايتي را جهت استفاده تلفن هاي همراه پياده سازي كنيد بهتر است از همان ابتدا صفحات WML را خودتان بنويسيد ( WML بسيار شبيه به HTML است ) و روي web server تان قراردهيد . اگر با ASP.NET آشنايي كافي داريد مي توانيد با استفاده از امكاناتي كه مايكرو سافت در VS.NET جهت توليد سايت براي PDAها قرار داده است سايت خود را پياده سازي كنيد . البته در VS.NET مفاهيمي غير از آنچه كه در WML خواهيد ديد نيز مطرح مي شود . در مورد web server هم مي توانيد از lls مايكرو سافت استفاده كنيد و فقط تنظيمات خاصي را روي آن بايد انجام دهيد . دنياي WAP مفاهيم ومسايل ديگري هم دارد كه در اين جا مطرح نشدند ولي اميدوارم اين مقاله ديد اوليه اي را جهت وارد شدن به اين وادي به شماداده باشد

دیوار آتشین FIREWALL

ديواره آتشين (Fire wall) سيستمى است بين كاربران يك شبكه محلى و يك شبكه بيرونى (مثل اينترنت) كه ضمن نظارت بر دسترسى ها، در تمام سطوح، ورود و خروج اطلاعات را تحت نظر دارد. بر خلاف تصور عموم كاربرى اين نرم افزارها صرفاً در جهت فيلترينگ سايت ها نيست. براى آشنايى بيشتر با نرم افزارهاى ديواره هاى آتشين، آشنايى با طرز كار آنها شايد مفيدترين راه باشد. در وهله اول و به طور مختصر مى توان گفت بسته هاى TCP/IP قبل و پس از ورود به شبكه وارد ديواره آتش مى شوند و منتظر مى مانند تا طبق معيارهاى امنيتى خاصى پردازش شوند. حاصل اين پردازش احتمال وقوع سه حالت است: ?- اجازه عبور بسته صادر مى شود. ?- بسته حذف مى شود.?- بسته حذف مى شود و پيام مناسبى به مبدا ارسال بسته فرستاده مى شود. • ساختار و عملكرد با اين توضيح، ديواره آتش محلى است براى ايست بازرسى بسته هاى اطلاعاتى به گونه اى كه بسته ها براساس تابعى از قواعد امنيتى و حفاظتى پردازش شده و براى آنها مجوز عبور يا عدم عبور صادر شود. همانطور كه همه جا ايست بازرسى اعصاب خردكن و وقت گير است ديواره آتش نيز مى تواند به عنوان يك گلوگاه باعث بالا رفتن ترافيك، تاخير، ازدحام و بن بست شود. از آنجا كه معمارى TCP/IP به صورت لايه لايه است (شامل ? لايه: فيزيكى، شبكه، انتقال و كاربردى) و هر بسته براى ارسال يا دريافت بايد از هر ? لايه عبور كند بنابراين براى حفاظت بايد فيلدهاى مربوطه در هر لايه مورد بررسى قرار گيرند. بيشترين اهميت در لايه هاى شبكه، انتقال و كاربرد است چون فيلد مربوط به لايه فيزيكى منحصر به فرد نيست و در طول مسير عوض مى شود. پس به يك ديواره آتش چند لايه نياز داريم. سياست امنيتى يك شبكه مجموعه اى از قواعد حفاظتى است كه بنابر ماهيت شبكه در يكى از سه لايه ديواره آتش تعريف مى شوند. كارهايى كه در هر لايه از ديواره آتش انجام مى شود عبارت است از: ?- تعيين بسته هاى ممنوع (سياه) و حذف آنها يا ارسال آنها به سيستم هاى مخصوص رديابى (لايه اول ديواره آتش) ?- بستن برخى از پورت ها متعلق به برخى سرويس ها مثلTelnet، FTP و... (لايه دوم ديواره آتش) ?- تحليل برآيند متن يك صفحه وب يا نامه الكترونيكى يا .... (لايه سوم ديواره آتش) ••• در لايه اول فيلدهاى سرآيند بسته IP مورد تحليل قرار مى گيرد: آدرس مبدأ: برخى از ماشين هاى داخل يا خارج شبكه حق ارسال بسته را ندارند، بنابراين بسته هاى آنها به محض ورود به ديواره آتش حذف مى شود. آدرس مقصد: برخى از ماشين هاى داخل يا خارج شبكه حق دريافت بسته را ندارند، بنابراين بسته هاى آنها به محض ورود به ديواره آتش حذف مى شود. IP آدرس هاى غيرمجاز و مجاز براى ارسال و دريافت توسط مدير مشخص مى شود. شماره شناسايى يك ديتا گرام تكه تكه شده: بسته هايى كه تكه تكه شده اند يا متعلق به يك ديتا گرام خاص هستند حذف مى شوند. زمان حيات بسته: بسته هايى كه بيش از تعداد مشخصى مسيرياب را طى كرده اند حذف مى شوند. بقيه فيلدها: براساس صلاحديد مدير ديواره آتش قابل بررسى اند. بهترين خصوصيت لايه اول سادگى و سرعت آن است چرا كه در اين لايه بسته ها به صورت مستقل از هم بررسى مى شوند و نيازى به بررسى لايه هاى قبلى و بعدى نيست. به همين دليل امروزه مسيرياب هايى با قابليت انجام وظايف لايه اول ديواره آتش عرضه شده اند كه با دريافت بسته آنها را غربال كرده و به بسته هاى غيرمجاز اجازه عبور نمى دهند. با توجه به سرعت اين لايه هر چه قوانين سختگيرانه ترى براى عبور بسته ها از اين لايه وضع شود بسته هاى مشكوك بيشترى حذف مى شوند و حجم پردازش كمترى به لايه هاى بالاتر اعمال مى شود. ••• در لايه دوم فيلدهاى سرآيند لايه انتقال بررسى مى شوند: شماره پورت پروسه مبدأ و مقصد: با توجه به اين مسئله كه شماره پورت هاى استاندارد شناخته شده اند ممكن است مدير ديواره آتش بخواهد مثلاً سرويس FTP فقط براى كاربران داخل شبكه وجود داشته باشد بنابراين ديواره آتش بسته هاى TCP با شماره پورت ?? و ?? كه قصد ورود يا خروج از شبكه را داشته باشند حذف مى كند و يا پورت ?? كه مخصوص Telnet است اغلب بسته است. يعنى بسته هايى كه پورت مقصدشان ?? است حذف مى شوند. كدهاى كنترلى: ديواره آتش با بررسى اين كدها به ماهيت بسته پى مى برد و سياست هاى لازم براى حفاظت را اعمال مى كند. مثلاً ممكن است ديواره آتش طورى تنظيم شده باشد كه بسته هاى ورودى با SYN=1 را حذف كند. بنابراين هيچ ارتباط TCP از بيرون با شبكه برقرار نمى شود. فيلد شماره ترتيب و :Acknowledgement بنابر قواعد تعريف شده توسط مدير شبكه قابل بررسى اند. در اين لايه ديواره آتش با بررسى تقاضاى ارتباط با لايه TCP، تقاضاهاى غيرمجاز را حذف مى كند. در اين مرحله ديواره آتش نياز به جدولى از شماره پورت هاى غيرمجاز دارد. هر چه قوانين سخت گيرانه ترى براى عبور بسته ها از اين لايه وضع شود و پورت هاى بيشترى بسته شوند بسته هاى مشكوك بيشترى حذف مى شوند و حجم پردازش كمترى به لايه سوم اعمال مى شود. ••• در لايه سوم حفاظت براساس نوع سرويس و برنامه كاربردى صورت مى گيرد: در اين لايه براى هر برنامه كاربردى يك سرى پردازش هاى مجزا صورت مى گيرد. بنابراين در اين مرحله حجم پردازش ها زياد است. مثلاً فرض كنيد برخى از اطلاعات پست الكترونيكى شما محرمانه است و شما نگران فاش شدن آنها هستيد. در اينجا ديواره آتش به كمك شما مى آيد و برخى آدرس هاى الكترونيكى مشكوك را بلوكه مى كند، در متون نامه ها به دنبال برخى كلمات حساس مى گردد و متون رمزگذارى شده اى كه نتواند ترجمه كند را حذف مى كند. يا مى خواهيد صفحاتى كه در آنها كلمات كليدى ناخوشايند شما هست را حذف كند و اجازه دريافت اين صفحات به شما يا شبكه شما را ندهد. • انواع ديواره هاى آتش ديواره هاى آتش هوشمند: امروزه حملات هكرها تكنيكى و هوشمند شده است به نحوى كه با ديواره هاى آتش و فيلترهاى معمولى كه مشخصاتشان براى همه روشن است نمى توان با آنها مقابله كرد. بنابراين بايد با استفاده از ديواره هاى آتش و فيلترهاى هوشمند با آنها مواجه شد. از آنجا كه ديواره هاى آتش با استفاده از حذف بسته ها و بستن پورت هاى حساس از شبكه محافظت مى كنند و چون ديواره هاى آتش بخشى از ترافيك بسته ها را به داخل شبكه هدايت مى كنند، (چرا كه در غير اين صورت ارتباط ما با دنياى خارج از شبكه قطع مى شود)، بنابراين هكرها مى توانند با استفاده از بسته هاى مصنوعى مجاز و شناسايى پورت هاى باز به شبكه حمله كنند. بر همين اساس هكرها ابتدا بسته هايى ظاهراً مجاز را به سمت شبكه ارسال مى كنند. يك فيلتر معمولى اجازه عبور بسته را مى دهد و كامپيوتر هدف نيز چون انتظار دريافت اين بسته را نداشته به آن پاسخ لازم را مى دهد. بنابراين هكر نيز بدين وسيله از باز بودن پورت مورد نظر و فعال بودن كامپيوتر هدف اطمينان حاصل مى كند. براى جلوگيرى از آن نوع نفوذها ديواره آتش بايد به آن بسته هايى اجازه عبور دهد كه با درخواست قبلى ارسال شده اند. حال با داشتن ديواره آتشى كه بتواند ترافيك خروجى شبكه را براى چند ثانيه در حافظه خود حفظ كرده و آن را موقع ورود و خروج بسته مورد پردازش قرار دهد مى توانيم از دريافت بسته هاى بدون درخواست جلوگيرى كنيم. مشكل اين فيلترها زمان پردازش و حافظه بالايى است كه نياز دارند. اما در عوض ضريب اطمينان امنيت شبكه را افزايش مى دهند. ديواره هاى آتش مبتنى بر پروكسى: ديواره هاى آتش هوشمند فقط نقش ايست بازرسى را ايفا مى كنند و با ايجاد ارتباط بين كامپيوترهاى داخل و خارج شبكه كارى از پيش نمى برد. اما ديواره هاى آتش مبتنى بر پروكسى پس از ايجاد ارتباط فعاليت خود را آغاز مى كند. در اين هنگام ديواره هاى آتش مبتنى بر پروكسى مانند يك واسطه عمل مى كند، به نحوى كه ارتباط بين طرفين به صورت غيرمستقيم صورت مى گيرد. اين ديواره هاى آتش در لايه سوم ديواره آتش عمل مى كنند، بنابراين مى توانند بر داده هاى ارسالى در لايه كاربرد نيز نظارت داشته باشند. ديواره هاى آتش مبتنى بر پروكسى باعث ايجاد دو ارتباط مى شود: ? - ارتباط بين مبدا و پروكسى ? - ارتباط بين پروكسى و مقصد حال اگر هكر بخواهد ماشين هدف در داخل شبكه را مورد ارزيابى قرار دهد در حقيقت پروكسى را مورد ارزيابى قرار داده است و نمى تواند از داخل شبكه اطلاعات مهمى به دست آورد. ديواره هاى آتش مبتنى بر پروكسى به حافظه بالا و CPU بسيار سريع نياز دارند و از آنجايى كه ديواره هاى آتش مبتنى بر پروكسى بايد تمام نشست ها را مديريت كنند گلوگاه شبكه محسوب مى شوند. پس هرگونه اشكال در آنها باعث ايجاد اختلال در شبكه مى شود. اما بهترين پيشنهاد براى شبكه هاى كامپيوترى استفاده همزمان از هر دو نوع ديواره آتش است. با استفاده از پروكسى به تنهايى بارترافيكى زيادى بر پروكسى وارد مى شود. با استفاده از ديواره هاى هوشمند نيز همانگونه كه قبلاً تشريح شد به تنهايى باعث ايجاد ديواره نامطمئن خواهد شد. اما با استفاده از هر دو نوع ديواره آتش به صورت همزمان هم بار ترافيكى پروكسى با حذف بسته هاى مشكوك توسط ديواره آتش هوشمند كاهش پيدا مى كند و هم با ايجاد ارتباط واسط توسط پروكسى از خطرات احتمالى پس از ايجاد ارتباط جلوگيرى مى شود.

پروتکل TCP IP در شبکه

پروتکل TCP/IP TCP/IP ، يکي از مهمترين پروتکل هاي استفاده شده در شبکه هاي کامپيوتري است . اينترنت بعنوان بزرگترين شبکه موجود ، از پروتکل فوق بمنظور ارتباط دستگاه هاي متفاوت استفاده مي نمايد. پروتکل ، مجموعه قوانين لازم بمنظور قانونمند نمودن نحوه ارتباطات در شبکه هاي کامپيوتري است .در مجموعه مقالاتي که ارائه خواهد شد به بررسي اين پروتکل خواهيم پرداخت . در اين بخش مواردي همچون : فرآيند انتقال اطلاعات ، معرفي و تشريح لايه هاي پروتکل TCP/IP و نحوه استفاده از سوکت براي ايجاد تمايز در ارتباطات ، تشريح مي گردد. مقدمه امروزه اکثر شبکه هاي کامپيوتري بزرگ و اغلب سيستم هاي عامل موجود از پروتکل TCP/IP ، استفاده و حمايت مي نمايند. TCP/IP ، امکانات لازم بمنظور ارتباط سيستم هاي غيرمشابه را فراهم مي آورد. از ويژگي هاي مهم پروتکل فوق ، مي توان به مواردي همچون : قابليت اجراء بر روي محيط هاي متفاوت ، ضريب اطمينان بالا ،قابليت گسترش و توسعه آن ، اشاره کرد . از پروتکل فوق، بمنظور دستيابي به اينترنت و استفاده از سرويس هاي متنوع آن نظير وب و يا پست الکترونيکي استفاده مي گردد. تنوع پروتکل هاي موجود در پشته TCP/IP و ارتباط منطقي و سيستماتيک آنها با يکديگر، امکان تحقق ارتباط در شبکه هاي کامپيوتري را با اهداف متفاوت ، فراهم مي نمايد. فرآيند برقراري يک ارتباط ، شامل فعاليت هاي متعددي نظير : تبديل نام کامپيوتر به آدرس IP معادل ، مشخص نمودن موقعيت کامپيوتر مقصد ، بسته بندي اطلاعات ، آدرس دهي و روتينگ داده ها بمنظور ارسال موفقيت آميز به مقصد مورد نظر ، بوده که توسط مجموعه پروتکل هاي موجود در پشته TCP/IP انجام مي گيرد. معرفي پروتکل TCP/IP TCP/IP ، پروتکلي استاندارد براي ارتباط کامپيوترهاي موجود در يک شبکه مبتني بر ويندوز 2000 است. از پروتکل فوق، بمنظور ارتباط در شبکه هاي بزرگ استفاده مي گردد. برقراري ارتباط از طريق پروتکل هاي متعددي که در چهارلايه مجزا سازماندهي شده اند ، ميسر مي گردد. هر يک از پروتکل هاي موجود در پشته TCP/IP ، داراي وظيفه اي خاص در اين زمينه ( برقراري ارتباط) مي باشند . در زمان ايجاد يک ارتباط ، ممکن است در يک لحظه تعداد زيادي از برنامه ها ، با يکديگر ارتباط برقرار نمايند. TCP/IP ، داراي قابليت تفکيک و تمايز يک برنامه موجود بر روي يک کامپيوتر با ساير برنامه ها بوده و پس از دريافت داده ها از يک برنامه ، آنها را براي برنامه متناظر موجود بر روي کامپيوتر ديگر ارسال مي نمايد. نحوه ارسال داده توسط پروتکل TCP/IP از محلي به محل ديگر ، با فرآيند ارسال يک نامه از شهري به شهر، قابل مقايسه است . برقراري ارتباط مبتني بر TCP/IP ، با فعال شدن يک برنامه بر روي کامپيوتر مبدا آغاز مي گردد . برنامه فوق ،داده هاي مورد نظر جهت ارسال را بگونه اي آماده و فرمت مي نمايد که براي کامپيوتر مقصد قابل خواندن و استفاده باشند. ( مشابه نوشتن نامه با زباني که دريافت کننده ، قادر به مطالعه آن باشد) . در ادامه آدرس کامپيوتر مقصد ، به داده هاي مربوطه اضافه مي گردد ( مشابه آدرس گيرنده که بر روي يک نامه مشخص مي گردد) . پس از انجام عمليات فوق ، داده بهمراه اطلاعات اضافي ( درخواستي براي تائيد دريافت در مقصد ) ، در طول شبکه بحرکت درآمده تا به مقصد مورد نظر برسد. عمليات فوق ، ارتباطي به محيط انتقال شبکه بمنظور انتقال اطلاعات نداشته ، و تحقق عمليات فوق با رويکردي مستقل نسبت به محيط انتقال ، انجام خواهد شد . لايه هاي پروتکل TCP/IP TCP/IP ، فرآيندهاي لازم بمنظور برقراري ارتباط را سازماندهي و در اين راستا از پروتکل هاي متعددي در پشته TCP/IP استفاده مي گردد. بمنظور افزايش کارآئي در تحقق فرآيند هاي مورد نظر، پروتکل ها در لايه هاي متفاوتي، سازماندهي شده اند . اطلاعات مربوط به آدرس دهي در انتها قرار گرفته و بدين ترتيب کامپيوترهاي موجود در شبکه قادر به بررسي آن با سرعت مطلوب خواهند بود. در اين راستا، صرفا'' کامپيوتري که بعنوان کامپيوتر مقصد معرفي شده است ، امکان باز نمودن بسته اطلاعاتي و انجام پردازش هاي لازم بر روي آن را دارا خواهد بود. TCP/IP ، از يک مدل ارتباطي چهار لايه بمنظور ارسال اطلاعات از محلي به محل ديگر استفاده مي نمايد: Application ,Transport ,Internet و Network Interface ، لايه هاي موجود در پروتکل TCP/IP مي باشند.هر يک از پروتکل هاي وابسته به پشته TCP/IP ، با توجه به رسالت خود ، در يکي از لايه هاي فوق، قرار مي گيرند. لايه Application لايه Application ، بالاترين لايه در پشته TCP/IP است .تمامي برنامه و ابزارهاي کاربردي در اين لايه ، با استفاده از لايه فوق، قادر به دستتيابي به شبکه خواهند بود. پروتکل هاي موجود در اين لايه بمنظور فرمت دهي و مبادله اطلاعات کاربران استفاده مي گردند . HTTP و FTP دو نمونه از پروتکل ها ي موجود در اين لايه مي باشند . پروتکل HTTP)Hypertext Transfer Protocol) . از پروتکل فوق ، بمنظور ارسال فايل هاي صفحات وب مربوط به وب ، استفاده مي گردد . پروتکل FTP)File Transfer Protocol) . از پروتکل فوق براي ارسال و دريافت فايل، استفاده مي گردد . لايه Transport لايه '' حمل '' ، قابليت ايجاد نظم و ترتيب و تضمين ارتباط بين کامپيوترها و ارسال داده به لايه Application ( لايه بالاي خود) و يا لايه اينترنت ( لايه پايين خود) را بر عهده دارد. لايه فوق ، همچنين مشخصه منحصربفردي از برنامه اي که داده را عرضه نموده است ، مشخص مي نمايد. اين لايه داراي دو پروتکل اساسي است که نحوه توزيع داده را کنترل مي نمايند. TCP)Transmission Control Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول تضمين صحت توزيع اطلاعات است . UDP)User Datagram Protocol) . پروتکل فوق ، امکان عرضه سريع اطلاعات بدون پذيرفتن مسئوليتي در رابطه با تضمين صحت توزيع اطلاعات را برعهده دارد . لايه اينترنت لايه ''اينترنت''، مسئول آدرس دهي ، بسته بندي و روتينگ داده ها ، است. لايه فوق ، شامل چهار پروتکل اساسي است : IP)Internet Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول آدرسي داده ها بمنظور ارسال به مقصد مورد نظر است . ARP)Address Resoulation Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول مشخص نمودن آدرس MAC)Media Access Control) آداپتور شبکه بر روي کامپيوتر مقصد است. ICMP)Internet Control Message Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول ارائه توابع عيب يابي و گزارش خطاء در صورت عدم توزيع صحيح اطلاعات است . IGMP)Internet Group Managemant Protocol) . پروتکل فوق ، مسئول مديريت Multicasting در TCP/IP را برعهده دارد. لايه Network Interface لايه '' اينترفيس شبکه '' ، مسئول استقرار داده بر روي محيط انتقال شبکه و دريافت داده از محيط انتقال شبکه است . لايه فوق ، شامل دستگاه هاي فيزيکي نظير کابل شبکه و آداپتورهاي شبکه است . کارت شبکه ( آداپتور) داراي يک عدد دوازده رقمي مبناي شانزده ( نظير : B5-50-04-22-D4-66 ) بوده که آدرس MAC ، ناميده مي شود. لايه '' اينترفيس شبکه '' ، شامل پروتکل هاي مبتني بر نرم افزار مشابه لايه هاي قبل ، نمي باشد. پروتکل هاي Ethernet و ATM)Asynchronous Transfer Mode) ، نمونه هائي از پروتکل هاي موجود در اين لايه مي باشند . پروتکل هاي فوق ، نحوه ارسال داده در شبکه را مشخص مي نمايند. مشخص نمودن برنامه ها در شبکه هاي کامپيوتري ، برنامه ها ي متعددي در يک زمان با يکديگر مرتبط مي گردند. زمانيکه چندين برنامه بر روي يک کامپيوتر فعال مي گردند ، TCP/IP ، مي بايست از روشي بمنظور تمايز يک برنامه از برنامه ديگر، استفاده نمايد. بدين منظور ، از يک سوکت ( Socket) بمنظور مشخص نمودن يک برنامه خاص ، استفاده مي گردد. آدرس IP برقراري ارتباط در يک شبکه ، مستلزم مشخص شدن آدرس کامپيوترهاي مبداء و مقصد است ( شرط اوليه بمنظور برقراري ارتباط بين دو نقطه ، مشخص بودن آدرس نقاط درگير در ارتباط است ) . آدرس هر يک از دستگاه هاي درگير در فرآيند ارتباط ، توسط يک عدد منحصربفرد که IP ناميده مي شود ، مشخص مي گردند. آدرس فوق به هريک از کامپيوترهاي موجود در شبکه نسبت داده مي شود . IP : 10. 10.1.1 ، نمونه اي در اين زمينه است . پورت TCP/UDP پورت مشخصه اي براي يک برنامه و در يک کامپيوتر خاص است .پورت با يکي از پروتکل هاي لايه ''حمل'' ( TCP و يا UDP ) مرتبط و پورت TCP و يا پورت UDP ، ناميده مي شود. پورت مي تواند عددي بين صفر تا 65535 را شامل شود. پورت ها براي برنامه هاي TCP/IP سمت سرويس دهنده ، بعنوان پورت هاي ''شناخته شده '' ناميده شده و به اعداد کمتر از 1024 ختم و رزو مي شوند تا هيچگونه تعارض و برخوردي با ساير برنامه ها بوجود نيايد. مثلا'' برنامه سرويس دهنده FTP از پورت TCP بيست و يا بيست ويک استفاده مي نمايد. سوکت (Socket) سوکت ، ترکيبي از يک آدرس IP و پورت TCP ويا پورت UDP است . يک برنامه ، سوکتي را با مشخص نمودن آدرس IP مربوط به کامپيوتر و نوع سرويس ( TCP براي تضمين توزيع اطلاعات و يا UDP) و پورتي که نشاندهنده برنامه است، مشخص مي نمايد. آدرس IP موجود در سوکت ، امکان آدرس دهي کامپيوتر مقصد را فراهم و پورت مربوطه ، برنامه اي را که داده ها براي آن ارسال مي گردد را مشخص مي نمايد. در بخش دوم اين مقاله به تشريح هر يک از پروتکل هاي موجود در پشته TCP/IP، خواهيم پرداخت . TCP/IP ،شامل شش پروتکل اساسي( TCP,UDP,IP,ICMP,IGMP ،ARP ) و مجموعه اي از برنامه هاي کاربردي است. پروتکل هاي فوق، مجموعه اي از استادنداردها ي لازم بمنظور ارتباط بين کامپيوترها و دستگاهها را در شبکه ، فراهم مي نمايد. تمامي برنامه ها و ساير پروتکل ها ي موجود در پروتکل TCP/IP ، به پروتکل هاي شش گانه فوق مرتبط و از خدمات ارائه شده توسط آنان استفاده مي نمايند . در ادامه به تشريح عملکرد و جايگاه هر يک از پروتکل هاي اشاره شده ، خواهيم پرداخت . پروتکل TCP : لايه Transport TCP) Transmission Control Protocol) ، يکي از پروتکل هاي استاندارد TCP/IP است که امکان توزيع و عرضه اطلاعات ( سرويس ها) بين صرفا'' دو کامپيوتر ، با ضريب اعتماد بالا را فراهم مي نمايد. چنين ارتباطي ( صرفا'' بين دو نقطه ) ، Unicast ناميده مي شود . در ارتباطات با رويکرد اتصال گرا ، مي بايست قبل از ارسال داده ، ارتباط بين دو کامپيوتر برقرار گردد . پس از برقراري ارتباط ، امکان ارسال اطلاعات براي صرفا'' اتصال ايجاد شده ، فراهم مي گردد . ارتباطات از اين نوع ، بسيار مطمئن مي باشند ، علت اين امر به تضمين توزيع اطلاعات براي مقصد مورد نظر برمي گردد . بر روي کامپيوتر مبداء ، TCP داده هائي که مي بايست ارسال گردند را در بسته هاي اطلاعاتي (Packet) سازماندهي مي نمايد. در کامپيوتر مقصد ، TCP ، بسته هاي اطلاعاتي را تشخيص و داده هاي اوليه را مجددا'' ايجاد خواهد کرد . ارسال اطلاعات با استفاده از TCP TCP ، بمنظور افزايش کارائي ، بسته هاي اطلاعاتي را بصورت گروهي ارسال مي نمايد . TCP ، يک عدد سريال ( موقعيت يک بسته اطلاعاتي نسبت به تمام بسته اطلاعاتي ارسالي ) را به هريک از بسته ها نسبت داده و از Acknowledgment بمنظور اطمينان از دريافت گروهي از بسته هاي اطلاعاتي ارسال شده ، استفاده مي نمايد. در صورتيکه کامپيوتر مقصد ، در مدت زمان مشخصي نسبت به اعلام وصول بسته هاي اطلاعاتي ، اقدام ننمايد ، کامپيوتر مبداء ، مجددا'' اقدام به ارسال اطلاعات مي نمايد. علاوه برافزودن يک دنباله عددي و Acknowledgment به يک بسته اطلاعاتي ، TCP اطلاعات مربوط به پورت مرتبط با برنامه ها ي مبداء و مقصد را نيز به بسته اطلاعاتي اضافه مي نمايد. کامپيوتر مبداء ، از پورت کامپيوتر مقصد بمنظور هدايت صحيح بسته هاي اطلاعاتي به برنامه مناسب بر روي کامپيوتر مقصد ، استفاده مي نمايد. کامپيوتر مقصد از پورت کامپيوتر مبداء بمنظور برگرداندن اطلاعات به برنامه ارسال کننده در کامپيوتر مبداء ، استفاده خواهد کرد . هر يک از کامپيوترهائي که تمايل به استفاده از پروتکل TCP بمنظور ارسال اطلاعات دارند ، مي بايست قبل از مبادله اطلاعات ، يک اتصال بين خود ايجاد نمايند . اتصال فوق ، از نوع مجازي بوده و Session ناميده مي شود .دو کامپيوتر درگير در ارتباط ، با استفاده از TCP و بکمک فرآيندي با نام : Three-Way handshake ، با يکديگر مرتبط و هر يک پايبند به رعايت اصول مشخص شده در الگوريتم مربوطه خواهند بود . فرآيند فوق ، در سه مرحله صورت مي پذيرد : مرحله اول : کامپيوتر مبداء ، اتصال مربوطه را از طريق ارسال اطلاعات مربوط به Session ، مقداردهي اوليه مي نمايد ( عدد مربوط به موقعيت يک بسته اطلاعاتي بين تمام بسته هاي اطلاعاتي و اندازه مربوط به بسته اطلاعاتي ) مرحله دوم : کامپيوتر مقصد ، به اطلاعات Session ارسال شده ، پاسخ مناسب را خواهد داد . کامپيوتر مبداء ، از شرح واقعه بکمک Acknowledgment ارسال شده توسط کامپيوتر مقصد ، آگاهي پيدا خواهد کرد . پروتکل UDP : لايه Transport UDP) User Datagram Protocol ) ، پروتکلي در سطح لايه ''حمل'' بوده که برنامه مقصد در شبکه را مشخص نموده و از نوع بدون اتصال است . پروتکل فوق، امکان توزيع اطلاعات با سرعت مناسب را ارائه ولي در رابطه با تضمين صحت ارسال اطلاعات ، سطح مطلوبي از اطمينان را بوجود نمي آورد . UDP در رابطه با داده هاي دريافتي توسط مقصد ، به Acknowledgment نيازي نداشته و در صورت بروز اشکال و يا خرابي در داده هاي ارسال شده ، تلاش مضاعفي بمنظور ارسال مجدد داده ها ، انجام نخواهد شد . اين بدان معني است که داده هائي کمتر ارسال مي گردد ولي هيچيک از داده هاي دريافتي و صحت تسلسل بسته هاي اطلاعاتي ، تضمين نمي گردد .از پروتکل فوق ، بمنظور انتقال اطلاعات به چندين کامپيوتر با استفاده از Broadcast و يا Multicast ، استفاده بعمل مي آيد . پروتکل UDP ، در موارديکه حجم اندکي از اطلاعات ارسال و يا اطلاعات داراي اهميت بالائي نمي بانشد ، نيز استفاده مي گردد. استفاده از پروتکل UDP در مواردي همچون Multicasting Streaming media ، (نظير يک ويدئو کنفرانس زنده) و يا انتشار ليستي از اسامي کامپيوترها که بمنظور ارتباطات محلي استفاده مي گردند ، متداول است . بمنظور استفاده از UDP ، برنامه مبداء مي بايست پورت UDP خود را مشخص نمايد دقيقا'' مشابه عملياتي که مي بايست کامپيوتر مقصد انجام دهد . لازم به يادآوري است که پورت هاي UDP از پورت هاي TCP مجزا و متمايز مي باشند (حتي اگر داراي شماره پورت يکسان باشند ). پروتکل IP : لايه Internet IP) Internet Protocol ) ، امکان مشخص نمودن محل کامپيوتر مقصد در يک شبکه ارتباطي را فراهم مي نمايد. IP ، يک پروتکل بدون اتصال و غيرمطمئن بوده که اولين مسئوليت آن آدرس دهي بسته هاي اطلاعاتي و روتينگ بين کامپيوترهاي موجود در شبکه است . با اينکه IP همواره سعي در توزيع يک بسته اطلاعاتي مي نمايد ، ممکن است يک بسته اطلاعاتي در زمان ارسال گرفتار مسائل متعددي نظير : گم شدن ، خرابي ، عدم توزيع با اولويت مناسب ، تکرار در ارسال و يا تاخير، گردند.در چنين مواردي ، پروتکل IP تلاشي بمنظور حل مشکلات فوق را انجام نخواهد داد ( ارسال مجدد اطلاعات درخواستي ) .آگاهي از وصول بسته اطلاعاتي در مقصد و بازيافت بسته هاي اطلاعاتي گم شده ، مسئوليتي است که بر عهده يک لايه بالاتر نظير TCP و يا برنامه ارسال کننده اطلاعات ، واگذار مي گردد . عمليات انجام شده توسط IP مي توان IP را بعنوان مکاني در نظر گرفت که عمليات مرتب سازي و توزيع بسته هاي اطلاعاتي در آن محل ، صورت مي پذيرد .بسته ها ي اطلاعاتي توسط يکي از پروتکل هاي لايه حمل ( TCP و يا UDP) و يا از طريق لايه '' ايترفيس شبکه '' ، براي IP ارسال مي گردند . اولين وظيفه IP ، روتينگ بسته هاي اطلاعاتي بمنظور ارسال به مقصد نهائي است . هر بسته اطلاعاتي ، شامل آدرس IP مبداء ( فرستنده ) و آدرس IP مقصد ( گيرنده ) مي باشد. در صورتيکه IP ، آدرس مقصدي را مشخص نمايد که در همان سگمنت موجود باشد ، بسته اطلاعاتي مستقيما'' براي کامپيوتر مورد نظر ارسال مي گردد . در صورتيکه آدرس مقصد در همان سگمنت نباشد ، IP ، مي بايست از يک روتر استفاده و اطلاعات را براي آن ارسال نمايد.يکي ديگر از وظايف IP ، ايجاد اطمينان از عدم وجود يک بسته اطلاعاتي ( بلاتکليف ! ) در شبکه است . بدين منظور محدوديت زماني خاصي در رابطه با مدت زمان حرکت بسته اطلاعاتي در طول شبکه ، در نظر گرفته مي شود .عمليات فوق، توسط نسبت دادن يک مقدار TTL)Time To Live) به هر يک از بسته هاي اطلاعاتي صورت مي پذيرد. TTL ، حداکثر مدت زماني را که بسته اطلاعاتي قادر به حرکت در طول شبکه است را مشخص مي نمايد( قبل از اينکه بسته اطلاعاتي کنار گذاشته شود) . پروتکل ICMP : لايه Internet ICMP) Internet Control Message Protocol) ، امکانات لازم در خصوص اشکال زدائي و گزارش خطاء در رابطه با بسته هاي اطلاعاتي غيرقابل توزيع را فراهم مي نمايد. با استفاده از ICMP ، کامپيوترها و روترها که از IP بمنظور ارتباطات استفاده مي نمايند ، قادر به گزارش خطاء و مبادله اطلاعاتي محدود در رابطه وضعيت بوجود آمده مي باشند. مثلا'' در صورتيکه IP ، قادر به توزيع يک بسته اطلاعاتي به مقصد مورد نظر نباشد ، ICMP يک پيام مبتني بر غيرقابل دسترس بودن را براي کامپيوتر مبداء ارسال مي دارد . با اينکه پروتکل IP بمنظور انتقال داده بين روترهاي متعدد استفاده مي گردد ، ولي ICMP به نمايندگي از TCP/IP ، مسئول ارائه گزارش خطاء و يا پيام هاي کنترلي است . تلاش ICMP ، در اين جهت نيست که پروتکل IP را بعنوان يک پروتکل مطمئن مطرح نمايد ، چون پيام هاي ICMP داراي هيچگونه محتوياتي مبني بر اعلام وصول پيام (Acknowledgment ) بسته اطلاعاتي نمي باشند . ICMP ، صرفا'' سعي در گزارش خطاء و ارائه فيدبک هاي لازم در رابطه با تحقق يک وضعيت خاص را مي نمايد . پروتکل IGMP : لايه Internet IGMP) Internet Group Managment Protocol) ، پروتکلي است که مديريت ليست اعضاء براي IP Multicasting ، در يک شبکه TCP/IP را بر عهده دارد . IP Multicasting، فرآيندي است که بر اساس آن يک پيام براي گروهي انتخاب شده از گيرندگان که گروه multicat ناميده مي شوند ؛ ارسال مي گردد . IGMP ليست اعضاء را نگهداري مي نمايد . پروتکل ARP : لايه Internet ARP) Address Resolution Protocol) ، پروتکلي است که مسئوليت مسئله '' نام به آدرس'' را در رابطه با بسته هاي اطلاعاتي خروجي (Outgoing) ، برعهده دارد . ماحصل فرآيند فوق ، Mapping آدرس IP به آدرسMAC )Media Access Control) ، مربوطه است . کارت شبکه از آدرس MAC ، بمنظور تشخيص تعلق يک بسته اطلاعاتي به کامپيوتر مربوطه ، استفاده مي نمايند . بدون آدرس هاي MAC ، کارت هاي شبکه ، دانش لازم در خصوص ارسال بسته هاي اطلاعاتي به لايه بالاتر بمنظور پردازش هاي مربوطه را دارا نخواهند بود . همزمان با رسيدن بسته هاي اطلاعاتي به لايه IP بمنظور ارسال در شبکه ، آدرس هاي MAC مبداء و مقصد به آن اضافه مي گردد . ARP ، از جدولي خاص بمنظور ذخيره سازي آدرس هاي IP و MAC مربوطه ، استفاده مي نمايد. محلي از حافظه که جدول فوق در آنجا ذخيره مي گردد ، ARP Cache ناميده مي شود. ARP Cache هر کامپيوتر شامل mapping لازم براي کامپيوترها و روترهائي است که صرفا'' بر روي يک سگمنت مشابه قرار دارند.

طریقه متصل کردن دو رایانه به هم؟

با آمدن رايانه هاي جديد افراد بسياري تمايل به خريد آنها پيدا مي کنند پس از خريد يک رايانه جديد و سريعتر مدل قديمي رايانه در گوشه اي انداخته ميشود .بعضي از اشخاص از رايانه هاي لپ تاپ استفاده مي کنند و مي خواهند آن را با رايانه شخصي شبکه کنند . وصل کردن دو رايانه به هم از ساده ترين مباحث شبکه به حساب مي آيد . پس از ساخت شبکه علاوه بر امکان انتقال اطلاعات از اين طريق شما مي توانيد از يک امکان لذت بخش ديگر نيز استفاده کنيد .با شبکه شدن دو رايانه شما مي توانيد بازيهاي مختلفي را تحت شبکه خانگي خودتان بازي کنيد و از آن لذت ببريد . براي شبکه کردن دو رايانه شما احتياج به سخت افزار شبکه روي هر دو سيستم و به مقدار لازم کابل شبکه داريد. بساري از مادربورد هاي جديد خودشان داراي پورت شبکه هستند .اما اگر مادربورد شما داراي سخت افزار شبکه نيست بايد کارت شبکه را براي هر دو سيستم تهيه کنيد انواع معمولي کارت هاي شبکه قيمت هاي بسيار مناسبي دارندو در تمام فروشگاهها نيز پيدا مي شوند .به جز کارت شبکه شما بايد به اندازه فاصله دو رايانه کابل شبکه خريداري کنيد در موقع خريد اري کابل شبکه بايد حتما به فروشنده گوشزد کنيد که کابل را براي اتصال تنها دو رايانه مي خواهيد. اين مساله باعث مي شود که فروشنده براي نصب فيشهاي دو سر کابل رشته هاي آن را به نحو خاصي که مخصوص اتصال دو رايانه است دو رايانه است مرتب کند . حتما مي دانيد براي شبکه کردن بيش از دو رايانه احتياج به سخت افزارهاي ديگري مثل سيستم ارتباط مرکزي يا هاب HUB نياز مي باشد .نحوه چيده شدن رشته هاي کابل شبکه براي اتصال به HAB و شبکه کردن بيش از دو رايانه متفاوت مي باشد. پس از خريد اين وسايل حالا بايد شما کارتهاي شبکه را روي سيستم ها نصب کنيد اين کارتها معمولا با استفاده از درايورهاي خودشان به راحتي نصب مي شوند بعد از نصب کارت هاي شبکه در قسمت Network Connections ويندوز شما گزينه اي با عنوان Local Area Connections اضافه مي شود حالا کابل را به کارت هاي شبکه دو رايانه وصل کنيد و هر دو رايانه را تحت ويندوز XP روشن نماييد .در اين مرحله براي درست کردن شبکه روي گزينه MY Computer هر دو رايانه کليک راست کرده و گزينه Properties را انتخاب نماييد .حالا به قسمت Computer Name برويد هر دو رايانه بايد داراي Workgroup يکساني باشند .براي يکسان کردن آنها روي گزينه Change کليک کرده و سپس اسمي را براي Workgroup هر دو رايانه وارد نماييد.حتما دقت نماييد که Computer Name هاي هر دو رايانه بايد متفاوت باشد . حالا روي هر دو رايانه به قسمت Network Connections برويد و روي Local Area Connections کليک کنيد و Properties را انتخاب کنيد و در پنجره باز شده دنبال خطي با عنوان Protocol TCP/internet بگرديد اين خط را انتخاب نموده و روي گزينه Properties کليک نماييد معمولاگزينه Obtain Automatically an ip Address به عنوان پيش فرض انتخاب شده است .شما گزينه Use The Following ip Address را انتخاب کنيد ، در قسمت ip Address يکي از رايانه IP را 192.168.0.1 و در رايانه ديگر 192.168.0.2 وارد نموده ، در قسمت Subnet Mask هر دو رايانه اين مقدار را وارد نماييد : 255.255.255.0 حالا ديگر کار شبکه شدن رايانه ها تمام شده است هر دو رايانه را براي اطمينان مجددا راه اندازي کنيد . به ياد داشته باشيد که درايو ها و پوشه هايي را که مي خواهيد در هر رايانه روي شبکه قرار بگيرد را بايد Share کنيد براي اين کار : روي درايو ها و پوشه ها کليک راست کرده و گزينه Properties را انتخاب کنيد در قسمت Sharing اين پنجره شما بايد گزينه share this folder را انتخاب کنيد .

شبکه اترنت چیست؟

شبکه اترنت (Ethernet) چيست؟

دستيابی به اطلاعات با روش های مطمئن و با سرعت بالا يکی از رموز موفقيت هر سازمان و موسسه است . طی ساليان اخير هزاران پرونده و کاغذ که حاوی اطلاعات با ارزش برای يک سازمان بوده ، در کامپيوتر ذخيره شده اند. با تغذيه دريائی از اطلاعات به کامپيوتر ، امکان مديريت الکترونيکی اطلاعات فراهم شده است . کاربران متفاوت در اقصی نقاط جهان قادر به اشتراک اطلاعات بوده و تصويری زيبا از همياری و همکاری اطلاعاتی را به نمايش می گذارند. شبکه های کامپيوتری در اين راستا و جهت نيل به اهداف فوق نقش بسيار مهمی را ايفاء می نمايند.اينترنت که عالی ترين تبلور يک شبکه کامپيوتری در سطح جهان است، امروزه در مقياس بسيار گسترده ای استفاده شده و ارائه دهندگان اطلاعات ، اطلاعات و يا فرآورده های اطلاعاتی خود را در قالب محصولات توليدی و يا خدمات در اختيار استفاده کنندگان قرار می دهند. وب که عالی ترين سرويس خدماتی اينترنت می باشد کاربران را قادر می سازد که در اقصی نقاط دنيا اقدام به خريد، آموزش ، مطالعه و ... نمايند. با استفاده از شبکه، يک کامپيوتر قادر به ارسال و دريافت اطلاعات از کامپيوتر ديگر است . اينترنت نمونه ای عينی از يک شبکه کامپيوتری است . در اين شبکه ميليون ها کامپيوتر در اقصی نقاط جهان به يکديگر متصل شده اند.اينترنت شبکه ای است مشتمل بر زنجيره ای از شبکه های کوچکتراست . نقش شبکه های کوچک برای ايجاد تصويری با نام اينترنت بسيار حائز اهميت است . تصويری که هر کاربر با نگاه کردن به آن گمشده خود را در آن پيدا خواهد کرد. در اين بخش به بررسی شبکه های کامپيوتری و جايگاه مهم آنان در زمينه تکنولوژی اطلاعات و مديريت الکترونيکی اطلاعات خواهيم داشت . شبکه های محلی و شبکه های گسترده تاکنون شبکه های کامپيوتری بر اساس مولفه های متفاوتی تقسيم بندی شده اند. يکی از اين مولفه ها '' حوزه جغرافيائی '' يک شبکه است . بر همين اساس شبکه ها به دو گروه عمده LAN)Local area network) و WAN)Wide area network) تقسيم می گردند. در شبکه های LAN مجموعه ای از دستگاه های موجود در يک حوزه جغرافيائی محدود، نظير يک ساختمان به يکديگر متصل می گردند . در شبکه های WAN تعدادی دستگاه که از يکديگر کيلومترها فاصله دارند به يکديگر متصل خواهند شد. مثلا'' اگر دو کتابخانه که هر يک در يک ناحيه از شهر بزرگی مستقر می باشند، قصد اشتراک اطلاعات را داشته باشند، می بايست شبکه ای WAN ايجاد و کتابخانه ها را به يکديگر متصل نمود. برای اتصال دو کتابخانه فوق می توان از امکانات مخابراتی متفاوتی نظير خطوط اختصاصی (Leased) استفاده نمود. شبکه های LAN نسبت به شبکه های WAN دارای سرعت بيشتری می باشند. با رشد و توسعه دستگاههای متفاوت مخابراتی ميزان سرعت شبکه های WAN ، تغيير و بهبود پيدا کرده است . امروزه با بکارگيری و استفاده از فيبر نوری در شبکه های LAN امکان ارتباط دستگاههای متعدد که در مسافت های طولانی نسبت بيکديگر قرار دارند، فراهم شده است . اترنت در سال 1973 پژوهشگری با نام '' Metcalfe'' در مرکز تحقيقات شرکت زيراکس، اولين شبکه اترنت را بوجود آورد. هدف وی ارتباط کامپيوتر به يک چاپگر بود. وی روشی فيزيکی بمنظور کابل کشی بين دستگاههای متصل بهم در اترنت ارائه نمود. اترنت در مدت زمان کوتاهی بعنوان يکی از تکنولوژی های رايج برای برپاسازی شبکه در سطح دنيا مطرح گرديد. همزمان با پيشرفت های مهم در زمينه شبکه های کامپيوتری ، تجهيزات و دستگاه های مربوطه، شبکه های اترنت نيز همگام با تحولات فوق شده و قابليت های متفاوتی را در بطن خود ايجاد نمود. با توجه به تغييرات و اصلاحات انجام شده در شبکه های اترنت ،عملکرد و نحوه کار آنان نسبت به شبکه های اوليه تفاوت چندانی نکرده است . در اترنت اوليه، ارتباط تمام دستگاه های موجود در شبکه از طريق يک کابل انجام می گرفت که توسط تمام دستگاهها به اشتراک گذاشته می گرديد. پس از اتصال يک دستگاه به کابل مشترک ، می بايست پتانسيل های لازم بمنظور ايجاد ارتباط با ساير دستگاههای مربوطه نيز در بطن دستگاه وجود داشته باشد (کارت شبکه ) . بدين ترتيب امکان گسترش شبکه بمنظور استفاده از دستگاههای چديد براحتی انجام و نيازی به اعمال تغييرات بر روی دستگاههای موجود در شبکه نخواهد بود. اترنت يک تکنولوژی محلی (LAN) است. اکثر شبکه های اوليه در حد و اندازه يک ساختمان بوده و دستگاهها نزديک به هم بودند. دستگاههای موجود بر روی يک شبکه اترنت صرفا'' قادر به استفاده از چند صد متر کابل بيشترنبودند.اخيرا'' با توجه به توسعه امکانات مخابراتی و محيط انتقال، زمينه استقرار دستگاههای موجود در يک شبکه اترنت با مسافت های چند کيلومترنيز فراهم شده است . پروتکل پروتکل در شبکه های کامپيوتری به مجموعه قوانينی اطلاق می گردد که نحوه ارتباطات را قانونمند می نمايد. نقش پروتکل در کامپيوتر نظير نقش زبان برای انسان است . برای مطالعه يک کتاب نوشته شده به فارسی می بايست خواننده شناخت مناسبی از زبان فارسی را داشته باشد. بمنظور ارتباط موفقيت آميز دو دستگاه در شبکه می بايست هر دو دستگاه از يک پروتکل مشابه استفاده نمايند. اصطلاحات اترنت شبکه های اترنت از مجموعه قوانين محدودی بمنظور قانونمند کردن عمليات اساسی خود استفاده می نمايند. بمنظور شناخت مناسب قوانين موجود لازم است که با برخی از اصطلاحات مربوطه در اين زمينه بيشتر آشنا شويم : Medium (محيط انتقال ) . دستگاههای اترنت از طريق يک محيط انتقال به يکديگر متصل می گردند. Segment (سگمنت ) . به يک محيط انتقال به اشتراک گذاشته شده منفرد، '' سگمنت '' می گويند. Node ( گره ) . دستگاههای متصل شده به يک Segment را گره و يا '' ايستگاه '' می گويند. Frame (فريم) . به يک بلاک اطلاعات که گره ها از طريق ارسال آنها با يکديگر مرتبط می گردند، اطلاق می گردد فريم ها مشابه جملات در زبانهای طبيعی ( فارسی، انگليسی ... ) می باشند. در هر زبان طبيعی برای ايجاد جملات، مجموعه قوانينی وجود دارد مثلا'' يک جمله می بايست دارای موضوع و مفهوم باشد. پروتکل های اترنت مجموعه قوانين لازم برای ايجاد فريم ها را مشخص خواهند کرد .اندازه يک فريم محدود بوده ( دارای يک حداقل و يک حداکثر ) و مجموعه ای از اطلاعات ضروری و مورد نيار می بايست در فريم وجود داشته باشد. مثلا'' يک فريم می بايست دارای آدرس های مبداء و مقصد باشد. آدرس های فوق هويت فرستنده و دريافت کننده پيام را مشخص خواهد کرد. آدرس بصورت کاملا'' اختصاصی يک گره را مشخص می نمايد.( نظير نام يک شخص که بيانگر يک شخص خاص است ) . دو دستگاه متفاوت اترنت نمی توانند دارای آدرس های يکسانی باشند. يک سيگنال اترنت بر روی محيط انتقال به هر يک از گره های متصل شده در محيط انتقال خواهد رسيد. بنابراين مشخص شدن آدرس مقصد، بمنظوردريافت پيام نقشی حياتی دارد. مثلا'' در صورتيکه کامپيوتر B ( شکل بالا) اطلاعاتی را برای چاپگر C ارسال می دارد کامپيوترهای A و D نيز فريم را دريافت و آن را بررسی خواهند کرد. هر ايستگاه زمانيکه فريم را دريافت می دارد، آدرس آن را بررسی تا مطمئن گردد که پيام برای وی ارسال شده است يا خير؟ در صورتيکه پيام برای ايستگاه مورد نظر ارسال نشده باشد، ايستگاه فريم را بدون بررسی محتويات آن کنار خواهد گذاشت ( عدم استفاده ). يکی از نکات قابل توجه در رابطه با آدرس دهی اترنت، پياده سازی يک آدرس Broadcast است . زمانيکه آدرس مقصد يک فريم از نوع Broadcast باشد، تمام گره های موجود در شبکه آن را دريافت و پردازش خواهند کرد. CSMA/CD تکنولوژی CSMA/CD )carrier-sense multiple access with collision detection ) مسئوليت تشريح و تنظيم نحوه ارتباط گره ها با يکديگررا برعهده دارد. با اينکه واژه فوق پيچيده بنظر می آيد ولی با تقسيم نمودن واژه فوق به بخش های کوچکتر، می توان با نقش هر يک از آنها سريعتر آشنا گرديد.بمنظور شناخت تکنولوژی فوق مثال زير را در نظر بگيريد : فرض کنيد سگمنت اترنت، مشابه يک ميز ناهارخوری باشد. چندين نفر ( نظير گره ) دور تا دور ميز نشسته و به گفتگو مشغول می باشند. واژه multiple access ( دستيابی چندگانه) بدين مفهوم است که : زمانيکه يک ايستگاه اترنت اطلاعاتی را ارسال می دارد تمام ايستگاههای ديگر موجود ( متصل ) در محيط انتقال ، نيز از انتقال اطلاعات آگاه خواهند شد.(.نظير صحبت کردن يک نفر در ميز ناهار خوری و گوش دادن سايرين ). فرض کنيد که شما نيز بر روی يکی از صندلی های ميز ناهار خوری نشسته و قصد حرف زدن را داشته باشيد، در همان زمان فرد ديگری در حال سخن گفتن است در اين حالت می بايست شما در انتظار اتمام سخنان گوينده باشيد. در پروتکل اترنت وضعيت فوق carrier sense ناميده می شود.قبل از اينکه ايستگاهی قادر به ارسال اطلاعات باشد می بايست گوش خود را بر روی محيط انتقال گذاشته و بررسی نمايد که آيا محيط انتقال آزاد است ؟ در صورتيکه صدائی از محيط انتقال به گوش ايستگاه متقاضی ارسال اطلاعات نرسد، ايستگاه مورد نظر قادر به استفاده از محيط انتقال و ارسال اطلاعات خواهد بود. Carrier-sense multiple access شروع يک گفتگو را قانونمند و تنظيم می نمايد ولی در اين رابطه يک نکته ديگر وجود دارد که می بايست برای آن نيز راهکاری اتخاذ شود.فرض کنيد در مثال ميز ناهار خوری در يک لحظه سکوتی حاکم شود و دو نفر نيز قصد حرف زدن را داشته باشند.در چنين حالتی در يک لحظه سکوت موجود توسط دو نفر تشخيص و بلافاصله هر دو تقريبا'' در يک زمان يکسان شروع به حرف زدن می نمايند.چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ در اترنت پديده فوق را تصادم (Collision) می گويند و زمانی اتفاق خواهد افتاد که دو ايستگاه قصد استفاده از محيط انتقال و ارسال اطلاعات را بصورت همزمان داشته باشند. در گفتگوی انسان ها ، مشکل فوق را می توان بصورت کاملا'' دوستانه حل نمود. ما سکوت خواهيم کرد تا اين شانس به سايرين برای حرف زدن داده شود.همانگونه که در زمان حرف زدن من، ديگران اين فرصت را برای من ايجاد کرده بودند! ايستگاههای اترنت زمانيکه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشند، به محيط انتقال گوش فرا داده تا به اين اطمينان برسند که تنها ايستگاه موجود برای ارسال اطلاعات می باشند. در صورتيکه ايستگاههای ارسال کننده اطلاعات متوجه نقص در ارسال اطلاعات خود گردند ،از بروز يک تصادم در محيط انتقال آگاه خواهند گرديد. در زمان بروز تصادم ، هر يک از ايستگاههای مربوطه به مدت زمانی کاملا'' تصادفی در حالت انتظار قرار گرفته و پس از اتمام زمان انتظار می بايست برای ارسال اطلاعات شرط آزاد بودن محيط انتقال را بررسی نمايند! توقف تصادفی و تلاش مجدد يکی از مهمترين بخش های پروتکل است . محدوديت های اترنت يک شبکه اترنت دارای محدوديت های متفاوت از ابعاد گوناگون (بکارگيری تجهيزات ) است .طول کابلی که تمام ايستگاهها بصورت اشتراکی از آن بعنوان محيط انتقال استفاده می نمايند يکی از شاخص ترين موارد در اين زمنيه است . سيگنال های الکتريکی در طول کابل بسرعت منتشر می گردند. همزمان با طی مسافتی، سيگنال ها ضعيف می گردند. وچود ميدان های الکتريکی که توسط دستگاههای مجاور کابل نظيرلامپ های فلورسنت ايجاد می گردد ، باعث تلف شدن سيگنال می گردد. طول کابل شبکه می بايست کوتاه بوده تا امکان دريافت سيگنال توسط دستگاه های موجود در دو نقطه ابتدائی و انتهائی کابل بصورت شفاف و با حداقل تاخير زمانی فراهم گردد. همين امر باعث بروز محدوديت در طول کابل استفاده شده، می گردد پروتکل CSMA/CD امکان ارسال اطلاعات برای صرفا'' يک دستگاه را در هر لحظه فراهم می نمايد، بنابراين محدوديت هائی از لحاظ تعداد دستگاههائی که می توانند بر روی يک شبکه مجزا وجود داشته باشند، نيز بوجود خواهد آمد. با اتصال دستگاه های متعدد (فراوان ) بر روی يک سگمنت مشترک، شانس استفاده از محيط انتقال برای هر يک از دستگاه های موجود بر روی سگمنت کاهش پيدا خواهد کرد. در اين حالت هر دستگاه بمنظور ارسال اطلاعات می بايست مدت زمان زيادی را در انتظار سپری نمايد . توليد کنندگان تجهيزات شبکه دستگاه های متفاوتی را بمنظور غلبه بر مشکلات و محدوديت گفته شده ، طراحی و عرضه نموده اند. اغلب دستگاههای فوق مختص شبکه های اترنت نبوده ولی در ساير تکنولوژی های مرتبط با شبکه نقش مهمی را ايفاء می نمايند. تکرارکننده (Repeater) اولين محيط انتقال استفاده شده در شبکه های اترنت کابل های مسی کواکسيال بود که Thicknet ( ضخيم) ناميده می شوند. حداکثر طول يک کابل ضخيم 500 متر است . در يک ساختمان بزرگ ، کابل 500 متری جوابگوی تمامی دستگاه های شبکه نخواهد بود. تکرار کننده ها با هدف حل مشکل فوق، ارائه شده اند. . تکرارکننده ها ، سگمنت های متفاوت يک شبکه اترنت را به يکديگر متصل می کنند. در اين حالت تکرارکننده سيگنال ورودی خود را از يک سگمنت اخذ و با تقويت سيگنال آن را برای سگمنت بعدی ارسال خواهد کرد. بدين تزتيب با استفاده از چندين تکرار کننده و اتصال کابل های مربوطه توسط آنان ، می توان قطر يک شبکه را افزايش داد. ( قطر شبکه به حداکثر مسافت موجود بين دو دستگاه متمايز در شبکه اطلاق می گردد ) Bridges و سگمنت شبکه های اترنت همزمان با رشد (بزرگ شدن) دچار مشکل تراکم می گردند. در صورتيکه تعداد زيادی ايستگاه به يک سگمنت متصل گردند، هر يک دارای ترافيک خاص خود خواهند بود . در شرايط فوق ، ايستگاههای متعددی قصد ارسال اطلا عات را دارند ولی با توجه به ماهيت اين نوع از شبکه ها در هر لحظه يک ايستگاه شانس و فرصت استفاده از محيط انتقال را پيدا خواهد کرد. در چنين وضعيتی تعداد تصادم در شبکه افزايش يافته و عملا'' کارآئی شبکه افت خواهد کرد. يکی از راه حل های موجود بمنظور برطرف نمودن مشکل تراکم در شبکه تقسيم يک سگمنت به چندين سگمنت است . با اين کار برای تصادم هائی که در شبکه بروز خواهد کرد، دامنه وسيعتری ايجاد می گردد.راه حل فوق باعث بروز يک مشکل ديگر می گردد: سگمنت ها قادر به اشتراک اطلاعات با يکديگر نخواهند بود. بمنظور حل مشکل فوق، Bridges در شبکه اترنت پياده سازی شده است . Bridge دو و يا چندين سگمنت را به يکديگر متصل خواهد کرد. بدين ترتيب دستگاه فوق باعث افزايش قطر شبکه خواهد شد. عملکرد Bridge از بعد افزايش قطر شبکه نظير تکرارکننده است ، با اين نفاوت که Bridge قادر به ايجاد نظم در ترافيک شبکه نيز خواهد بود . Bridge نظير ساير دستگاههای موجود در شبکه قادر به ارسال و دريافت اطلاعات بوده ولی عملکرد آنها دقيقا'' مشابه يک ايستگاه نمی باشد. Bridge قادر به ايجاد ترافيکی که خود سرچشمه آن خواهد بود، نيست ( نظير تکرارکننده ) .Bridge صرفا'' چيزی را که از ساير ايستگاهها می شنود ، منعکس می نمايد. ( Bridge قادر به ايجا د يک نوع فريم خاص اترنت بمنظور ايجاد ارنباط با ساير Bridge ها می باشند ) همانگونه که قبلا'' اشاره گرديد هر ايستگاه موجود در شبکه تمام فريم های ارسال شده بر روی محيط انتقال را دريافت می نمايد.(صرفنظر ازاينکه مقصد فريم همان ايستگاه باشد و يا نباشد.) Bridge با تاکيد بر ويژگی فوق سعی بر تنظيم ترافيک بين سگمنت ها دارد. همانگونه که در شکل فوق مشاهده می گردد Bridge دو سگمنت را به يکديگر متصل نموده است . در صورتيکه ايستگاه A و يا B قصد ارسال اطلاعات را داشته باشند Bridge نيز فريم های اطلاعاتی را دريافت خواهد کرد. نحوه برخورد Bridge با فريم های اطلاعاتی دريافت شده به چه صورت است؟ آيا قادر به ارسال اتوماتيک فريم ها برای سگمنت دوم می باشد؟ يکی ازاهداف استفاده از Bridge کاهش ترافيک های غيرضروری در هر سگمنت است . در اين راستا، آدرس مقصد فريم ، قبل از هر گونه عمليات بر روی آن، بررسی خواهد شد. در صورتيکه آدرس مقصد، ايستگاههای A و يا B باشد نيازی به ارسال فريم برای سگمنت شماره دو وجود نخواهد داشت . در اين حالت Bridge عمليات خاصی را انجام نخواهد داد. نحوه برخورد Bridge با فريم فوق مشابه فيلتر نمودن است . درصورتيکه آدرس مقصد فريم يکی از ايستگاههای C و يا D باشد و يا فريم مورد نظر دارای يک آدرس از نوع Broadcast باشد ، Bridge فريم فوق را برای سگمنت شماره دو ارسال خواهد کرد. با ارسال و هدايت فريم اطلاعاتی توسط Bridge امکان ارتباط چهار دستگاه موجود در شبکه فراهم می گردد. با توجه به مکانيزم فيلتر نمودن فريم ها توسط Bridge ، اين امکان بوجود خواهد آمد که ايستگاه A اطلاعاتی را برای ايستگاه B ارسال و در همان لحظه نيز ايستگاه C اطلاعاتی را برای ايستگاه D ارسال نمايد.بدين ترتيب امکان برقراری دو ارتباط بصورت همزمان بوجود آمده است . روترها : سگمنت های منطقی با استفاده از Bridge امکان ارتباط همزمان بين ايستگاههای موجود در چندين سگمنت فراهم می گردد. Bridge در رابطه با ترافيک موجود در يک سگمنت عمليات خاصی را انجام نمی دهد. يکی از ويژگی های مهم Bridge ارسالی فريم های اطلاعاتی از نوع Broadcast برای تمام سگمنت های متصل شده به يکديگر است. همزمان با رشد شبکه و گسترش سگمنت ها، ويژگی فوق می تواند سبب بروز مسائلی در شبکه گردد. زمانيکه تعداد زيادی از ايستگاه های موجود در شبکه های مبتنی بر Bridge ، فريم های Broadcast را ارسال می نمايند، تراکم اطلاعاتی بوجود آمده بمراتب بيشتر از زمانی خواهد بود که تمامی دستگاهها در يک سگمنت قرار گرفته باشند. روتر يکی از دستگاههای پيشرفته در شبکه بوده که قادر به تقسيم يک شبکه به چندين شبکه منطقی مجزا است . روتر ها يک محدوده منطقی برای هر شبکه ايجاد می نمايند. روترها بر اساس پروتکل هائی که مستقل از تکنولوژی خاص در يک شبکه است، فعاليت می نمايند. ويژگی فوق اين امکان را برای روتر فراهم خواهد کرد که چندين شبکه با تکنولوژی های متفاوت را به يکديگر مرتبط نمايد. استفاده از روتر در شبکه های محلی و گسترده امکان پذيراست . وضعيت فعلی اترنت از زمان مطرح شدن شبکه های اترنت تاکنون تغييرات فراوانی از بعد تنوع دستگاه های مربوطه ايجاد شده است . در ابتدا از کابل کواکسيال در اين نوع شبکه ها استفاده می گرديد.امروزه شبکه های مدرن اترنت از کابل های بهم تابيده و يا فيبر نوری برای اتصال ايستگاه ها به يکديگر استفاده می نمايند. در شبکه های اوليه اترنت سرعت انتقال اطلاعات ده مگابيت در ثانيه بود ولی امروزه اين سرعت به مرز 100و حتی 1000 مگابيت در ثانيه رسيده است . مهمترين تحول ايجاد شده در شبکه های اترنت امکان استفاده از سوئيچ های اترنت است .سگمنت ها توسط سوئيچ به يکديگر متصل می گردند. ( نظير Bridge با اين تفاوت عمده که امکان اتصال چندين سگمنت توسط سوئيچ فراهم می گردد) برخی از سوئيچ ها امکان اتصال صدها سگمنت به يکديگر را فراهم می نمايند. تمام دستگاههای موجود در شبکه، سوئيچ و يا ايستگاه می باشند . قبل از ارسال فريم های اطلاعاتی برا ی هر ايستگاه ، سوئيچ فريم مورد نظر را دريافت و پس از بررسی، آن را برای ايستگاه مقصد مورد نظر ارسال خواهد کرد . عمليات فوق مشابه Bridge است ، ولی در مدل فوق هر سگمنت دارای صرفا'' يک ايستگاه است و فريم صرفا'' به دريافت کننده واقعی ارسال خواهد شد. بدين ترتيب امکان برقراری ارتباط همزمان بين تعداد زيادی ايستگاه در شبکه های مبتنی بر سوئيچ فراهم خواهد شد. همزمان با مطرح شدن سوئيچ های اترنت مسئله Full-duplex نيز مطرح گرديد. Full-dulex يک اصطلاح ارتباطی است که نشاندهنده قابليت ارسال و دريافت اطلاعات بصورت همزمان است . در شبکه های اترنت اوليه وضعيت ارسال و دريافت اطلاعات بصورت يکطرفه (half-duplex) بود.در شبکه های مبتنی بر سوئيچ، ايستگاهها صرفا'' با سوئيچ ارتباط برقرار کرده و قادر به ارتباط مستقيم با يکديگر نمی باشند. در اين نوع شبکه ها از کابل های بهم تابيده و فيبر نوری استفاده و سوئيچ مربوطه دارای کانکنورهای لازم در اين خصوص می باشند.. شبکه های مبتنی بر سوئيچ عاری از تصادم بوده و همزمان با ارسال اطلاعات توسط يک ايستگاه به سوئيچ ، امکان ارسال اطلاعات توسط سوئيچ برای ايستگاه ديگر نيز فراهم خواهد شد. اترنت و استاندارد 802.3 شايد تاکنون اصطلاح 802.3 را در ارتباط با شبکه های اترنت شنيده باشيد . اترنت بعنوان يک استاندارد شبکه توسط شرکت های : ديجيتال، اينتل و زيراکس (DIX) مطرح گرديد. در سال 1980 موسسه IEEE کميته ای را مسئول استاندار سازی تکنولوژی های مرتبط با شبکه کرد. موسسه IEEE نام گروه فوق را 802 قرار داد. ( عدد 802 نشاندهنده سال و ماه تشکيل کميته استاندارسازی است ) کميته فوق از چندين کميته جانبی ديگر تشکيل شده بود . هر يک از کميته های فرعی نيز مسئول بررسی جنبه های خاصی از شبکه گرديدند. موسسه IEEE برای تمايز هر يک از کميته های جانبی از روش نامگذاری : x802.x استفاده کرد. X يک عدد منصر بفرد بوده که برای هر يک از کميته ها در نظر گرفته شده بود . گروه 802.3 مسئوليت استاندارد سازی عمليات در شبکه های CSMA/CD را برعهده داشتند. ( شبکه فوق در ابتدا DIX Ethernet ناميده می شد ) اترنت و 802.3 از نظر فرمت داده ها در فريم های اطلاعاتی با يکديگر متفاوت می باشند. تکنولوژی های متفاوت شبکه متداولترين مدل موجود در شبکه های کامپيوتری( رويکرد ديگری از اترنت ) توسط شرکت IBM و با نام Token ring عرضه گرديد. در شبکه های اترنت بمنظور دستيابی از محيط انتقال از فواصل خالی (Gap) تصادفی در زمان انتقال فريم ها استفاده می گردد. شبکه های Token ring از يک روش پيوسته در اين راستا استفاده می نمايند. در شبکه های فوق ، ايستگاه ها از طريق يک حلقه منطقی به يکديگر متصل می گردند. فريم ها صرفا'' در يک جهت حرکت و پس از طی طول حلقه ، فريم کنار گذاشته خواهد شد. روش دستيابی به محيط انتقال برای ارسال اطلاعات تابع CSMA/CD نخواهد بود و از روش Token passing استفاده می گردد. در روش فوق در ابتدا يک Token ( نوع خاصی از يک فريم اطلاعاتی ) ايجاد می گردد . Token فوق در طول حلقه می چرخد . زمانيکه يک ايستگاه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشد، می بايست Token را در اختيار گرفته و فريم اطلاعاتی خود را بر روی محيط انتقال ارسال دارد. زمانيکه فريم ارسال شده مجددا'' به ايستگاه ارسال کننده برگشت داده شد ( طی نمودن مسير حلقه )، ايستگاه فريم خود را حذف و يک Token جديد را ايجاد وآن را بر روی حلقه قرار خواهد داد. در اختيار گرفتن Token شرط لازم برا ی ارسال اطلاعات است . سرعت ارسال اطلاعات در اين نوع شبکه ها چهار تا شانزده مگابيت در ثانيه است . اترنت با يک روند ثابت همچنان به رشد خود ادامه می دهد. پس از گذشت حدود سی سال ازعمر شبکه های فوق استانداردهای مربوطه ايجاد و برای عموم متخصصين شناخته شده هستند و همين امر نگهداری و پشتيبانی شبکه های اترنت را آسان نموده است . اترنت با صلابت بسمت افزايش سرعت و بهبود کارآئی و عملکرد گام بر می دارد.

سیستم عامل شبکه چیست؟

سيستم عامل شبكه چيست؟

نرم افزاري است كه به كامپيوتر امكان استفاده از منابع نرم افزاري وسخت افزاري را داده و عمليات سيستم را تحت كنترل دارد. سيستم عاملهاي Dos , windows 3.1 به كامپيوتر امكان استفاده از منابع خوش را مي دهد و سيستم عاملهاي Windows 95 , Windows NT , Netware به كامپيوتر امكان استفاده وبه اشتراك گذاشتن منابع ديگر كامپيوتر هاي روي شبكه را مي دهد بهر حال سيستم عامل شبكه كليه عمليات سيستم را تحت شبكه نظرات داشته و كنترل مي كند.

شبکه گیگا بایتی چیست؟

شبكه گيگابايتي چيست؟

شبكه هاي متصل با سيم نيز در كنار شبكه هاي بي سيم در حال پيشرفت اند. اين پيشرفت باعث شده تا كامپيوترهاي رو ميزي بتوانند با سرعت 1000 مگابايت بر ثانيه به يكديگر متصل شوند. چندي است كه نسل تازه اي از شبكه هاي متصل با سيم با نام Eethernet گيگا بيتي زير سايه و درهياهوي شبكه هاي بي سيم متولد شده. اين استاندارد كه كه طراحي آن از حدود 6 سال پيش آغاز شده بود سرانجام به بار نشست و سرعت آن چهار برابر پر سرعت ترين شبكه بي سيم كنوني است. كنترل كننده هاي Ethernet گيگا بايتي كم كم جاي خود را روي بردهاي اصلي بازكرده و جاي كنترل كننده هاي Fast Ethernet را با سرعت 100 مگا بيت بر ثانيه مي گيرند. آزمايش هاي نشان داده اند كه سرعت شبكه هاي Ethernet گيگا بيتي در عمل به 90 مگا بيت بر ثانيه مي رسد. اين ميزان برابر است با ده برابر سرعت Fast Ethernet. آهنگ انتقال در Ethernet گيگابيتي در حال حاضر از هر سخت ديسكي بيشتر است. بنا براين هنگام كار با فايل هاي ويدئويي يا CAD كه روي كامپيوتر هاي سرويس دهنده ذخيره شده اند، شبكه سرعت كار را كاهش نمي دهد. هر چه سريعتر، هر چه ارزانتر با گسترش كنترل كننده هاي گيگابيتي، در خواست براي سوئيچ هاي مناسب نيز رو به افزايش است. قيمت اين دستگاه ها هم به طور همزمان رو به كاهش است به طوري كه يك سوئيچ گيگا بيتي با 8 درگاه سال گذشته حدود 2000 يورو پايين آمده. Ethernet گيگا بيتي با سرعت زيادي كه دارد براي انتقال داده ها روي شبكه هاي محلي هم بسيار مناسب است. دستگاه هاي Ethernet گيگا بيتي اگر چه با گونه هاي پيشين يعني Fast Ethernet و Ethernet مگا بيتي سازگارند اما براي بهره مندي از بيشترين سرعت بايد از هر 4 زوج سيم استفاده كرد. افزون بر اين از يك مدولاسيون پنج سطحي نيز استفاده مي شود. همه اينها به اين معني است كه روي هر زوج سيم و در هر تپش با بسامد 100 مگا هرتز بيش از دو بيت منتقل مي شود. در نتيجه بيش از يك گيگابيت بر ثانيه فرستاده مي شود كه بخشي از اين پهناي باند اضافي براي رمز گذاري داده ها با شيوه Trellis به كار مي رود. داده هايي كه در اين شيوه به جريان داده هاي اضافه مي شود پايداري و ايمني اين شبكه ها را افزايش مي دهد. كابل ها يكسان نيستند براي بهره مندي از بيشترين سرعت، بايد كابل ها را كمي پيچيده تر ساخت. كابل هاي 4 رشته اي Cat5 كه در Fast Ethernet در فاصله هاي كوتاه به كار مي روند در Ethernet گيگا بيتي قابل استفاده نيستند و سرعت اين دستگاه ها را تا حد Fast Ethernet كاهش مي دهند. جالب است بدانيد كه در سخت افزار گيگا بيتي تفاوتي ميان درگاه هاي Uplink و Downlink وجود ندارند. هر دستگاه طرف مقابل را شناسايي كرده و بسته به اينكه در سمت ديگر يك كارت شبكه يا يك سوئيچ قرار داشته باشد خود را تنظيم مي كند. كابل هاي هشت رشته اي هم از نظر كيفيت با هم تفاوت دارند. قيمت كابل هاي Cat6 به طور نظري امكان استفاده از بسامد 300 مگا هرتز را فراهم مي كند و آهنگ انتقال آن در مقايسه با Cat5 روي هر جفت سيم سه برابر است. طول كابل Cat6 حداكثر 100 متر است كه در صورت استفاده از يك سوئيچ مي توان دو دستگاه كامپيوتر به فاصله 200 متر را به يكديگر متصل كرد. اما در اين كابل ها در مقايسه با Cat5 ويژگي آبشاري ( Cascading ) بسيار محدودتر شده به طوري كه به جاي امكان استفاده از پنج سوئيچ پشت سر هم ( كه فاصله را به 600 متر مي رسانند ) تنها مي توان از دو سوئيچ استفاده كرد كه حداكثر فاصله را به 300 متر محدود مي كند. بنا براين در ساختمان هاي بزرگ براي استفاده از كابل هاي Cat6 وجود Router لازم است. در صورت افزايش فاصله ( براي نمونه ميان دو ساختمان ) بايد به جاي كابل هاي مسي، كابل هاي فيبر نوري را به كار برد. در اين كابل هاي فيبر نوري Single Mode، فاصله مي تواند تا پنج كيلومتر افزايش يابد. اين را هم بگوييم كه تجهيزات استفاده از فيبر نوري بيش از ده برابر تجهيزات كابل Cat5 قيمت دارند. سرعت بسيار بالا براي كامپيوترهاي شخصي بد نيست فاصله هاي زياد را به حال خود گذاشته و كمي كاربرد شبكه هاي گيگابيتي را در كامپيوترهاي شخصي بررسي كنيم. پهناي باندي كه اين شبكه ها فراهم مي كنند برخي تغييرات را در سخت افزار كامپيوترهاي شخصي ايجاب مي كند. كارت شبكه گيگا بيتي در حالت دو طرفه كامل ( Full Duplex ) كار مي كند. يعني مي تواند همزمان داده را فرستاده و دريافت كند كه اين آهنگ انتقال 180 مگابايت در ثانيه را به دست مي دهد در حالي كه پهناي باند گذرگاه PCI تنها 133 مگابايت برثانيه است. البته اگر در سيستم كارت PCI ديگري مانند كارت صوتي يا كنترل كننده RAID وجود داشته باشد اين پهناي باند 133 مگابايتي باز هم كاهش يافته و باقيمانده آن دراختيار كارت شبكه قرار مي گيرد. بنابراين بي دليل نيست كه كارت هاي شبكه ويژه كامپيوتر هاي سرويس دهنده كه با معماري 64 بيتي ساخته مي شوند پهناي باند 533 يا حتي 1066 مگابيتي دارند. در مقابل، بيشتر كارت هاي شبكه يك پارچه با برد اصلي از نظر آهنگ انتقال داده با كارت هاي شبكه PCI تفاوتي ندارند چون آنها نيز به درگاه PCI كند متصل اند. تنها راه حل اينتل در سري تراشه هاي i865 و i875 با نام Communications Streaming Architecture (CSA) است كه اين گلوگاه را تقريبا برطرف كرده. در اين شيوه، كنترل كننده شبكه از طريق يك مسير اختصاصي با آهنگ انتقال 266 مگابايت بر ثانيه به سري تراشه متصل مي شود. در نتيجه، بخش هاي ديگر نمي توانند سرعت آن را پايين بياورند. بد نيست در اينجا اشاره كنيم كه اين كنترل كننده هاي اينتل در عمل به سرعت 150 مگا بايت بر ثانيه دست پيدا مي كنند در حالي كه كنترل كننده هاي يكپارچه با برد اصلي مانند 3Com، Broadcom يا VIA آن هم بدون وجود كارت هاي PCI ديگري حتي تا نصف پايين مي آيد. آنچه كه در اين ميان بسيار عجيب است اينست كه برخي شركت هاي سازنده برد اصلي هيچ تمايلي به بهره برداري از اين فناوري اينتل ندارند و با وجود تراشه هاي سري تراشه هاي i865، i875 روي محصولاتسان باز هم آنها را با كنترل كننده هاي Broadcom مجهز مي كنند. استانداردسازي سري تراشه سري تراشه هاي كه در آينده به بازار مي آيند اين مشكل را برطرف مي كنند چون نه تنها گذرگاه پر سرعت PCI Experss را با خود دارند بلكه كنترل كننده شبكه گيگابايتي نيز با آنها يكپارچه شده. به نظر نمي رسد كه Ethernet بتواند در بخش كامپيوترهاي شخصي به سرعت هاي بالاتر دست پيدا كند. اگر چه همين حالا نيز استاندارد Ethernet 10 گيگابايتي تعريف شده و دستگاه هاي سخت افزاري آن در دست ساخت هستند اما براي بهره مندي از سرعت بالاي آن چاره به جز رفتن به سراغ كابل هاي فيبر نوري نيست. اگر روش هاي تشخيص خطا يا اندازه Packet در پروتكل Ethernet تغيير نكنند در شبكه هاي Ethernet 10 گيگابايتي حداكثر مي توان از كابل هاي مسي به طول 10 متر استفاده كرد كه براي پياده سازي عملي شبكه ها بسيار كوتاه است.

پروکسي سرور چيست ؟

Proxy Server نرم افزاري است كه در يك شبكه حد واسط بين اينترنت و كاربران واقع مي شود. فلسفه ايجاد Proxy Server قراردادن يك خط اينترنت در اختيار تعداد بيش از يك نفر استفاده كننده در يك شبكه بوده است ولي بعدها امكانات و قابليتهايي به Proxy Server افزوده شد كه كاربرد آن را فراتر از به اشتراك نهادن خطوط اينترنت كرد . بطور كلي Proxy Server ها در چند مورد كلي استفاده مي شوند .
يك كاربرد Proxy Server ها ، همان به اشتراك گذاشتن يك خط اينترنت براي چند كاربر است كه باعث كاهش هزينه و كنترل كاربران و همچنين ايجاد امنيت بيشتر مي شود . كاربرد دوم Proxy Serverها ، در سايتهاي اينترنتي به عنوان Firewall مي باشد . كاربرد سوم كه امروزه از آن بسيار استفاده مي شود ، Caching اطلاعات است . با توجه به گران بودن هزينه استفاده از اينترنت و محدود بودن پهناي باند ارتباطي براي ارسال و دريافت اطلاعات ، معمولا'' نمي توان به اطلاعات مورد نظر در زمان كم و با سرعت مطلوب دست يافت . امكان Caching اطلاعات ، براي كمك به رفع اين مشكل در نظر گرفته شده است . Proxy Server ، سايتهايي را كه بيشتر به آنها مراجعه مي شود را دريك حافظه جداگانه نگاه مي دارد. به اين ترتيب براي مراجعه مجدد به آنها نيازي به ارتباط از طريق اينترنت نيست بلكه به همان حافظه مخصوص رجوع خواهد شد .
اين امر باعث مي گردد از يك طرف زمان دسترسي به اطلاعات كمتر شده و از سوي ديگر چون اطلاعات از اينترنت دريافت نمي شود ، پهناي باند محدود موجود با اطلاعات تكراري اشغال نشود . بخصوص آنكه معمولا'' تغييرات در يك Website محدود به يك يا دو صفحه مي باشد و گرفتن اطلاعات از اينترنت بدون Caching به معناي گرفتن كل سايت مي باشد حال آنكه با استفاده از Proxy Server و امكان Caching اطلاعات ، ميتوان تنها صفحات تغيير كرده را دريافت كرد .

 

خدمات Proxy Server
Proxy Server سه سرويس در اختيار كاربران خود قرار مي دهد:
1-Web Proxy Service : اين سرويس براي Web Publishing يا همان ايجاد Web Site هاي مختلف درشبكه LAN مفيد مي باشد . براي اين منظور قابليت مهم Reverse Proxing در نظر گرفته شده است . Reverse Proxing امكان شبيه سازي محيط اينترنت درمحيط داخل مي باشد. به اين ترتيب فرد بدون ايجاد ارتباط فيزيكي با اينترنت مي تواند برنامه خود را همچنان كه در محيط اينترنت عمل خواهد كرد، تست كرده و مورد استفاده قرا دهد. اين قابليت در بالا بردن سرعت و كاهش هزينه توليد نرم افزارهاي كاربردي تحت اينترنت موثر است.
2-Winsock Proxy Service : منظور، امكان استفاده از API Callهاي Winsock در Windows است . در Windows ، Function Call هاي مورد استفاده در سرويسهاي اينترنت مانند Telnet ، FTP ، Gopher و . . . ، تحت عنوان Winsock Protocols معرفي شده اند. در حقيقت براي استفاده از اين سرويسها در نرم افزارهاي كاربردي نيازي نيست كه برنامه نويس چگونگي استفاده از اين سرويسها را پيش بيني كند.
3-Socks Proxy Service : اين سرويس، سرويس Socks 4.3a را پشتيباني مي كند كه در واقع زير مجموعه اي از Winsock مي باشد و امكان استفاده از Http 1.02 و بالاتر را فراهم مي كند. به اين ترتيب مي توان در طراحي Website خارج از Firewall ، Security ايجاد كرد.

 

معيارهاي موثر در انتخاب Proxy Server
1- سخت افزار مورد نياز : براي هر چه بهتر شدن توانمنديهاي Proxy Server ، بايد سخت افزار آن توانايي تحمل بار مورد انتظار را داشته باشد .
2- نوع رسانه فيزيكي براي ارتباط با اينترنت : راه حلهاي مختلفي براي اتصال به شبكه اينترنت وجود دارد . ساده ترين راه ، استفاده از مودم و خطوط آنالوگ مي باشد . راه ديگر استفاده از ISDN و خطوط ديجيتال است كه هم احتياج به تبديل اطلاعات از آنالوگ به ديجيتال و برعكس در ارسال و دريافت اطلاعات ندارد و هم از سرعت بالاتري برخوردار است . روش ديگر استفاده از خط هاي T1/E1 با ظرفيت انتقال گيگا بايت مي باشد .
• پيشنهاد مي شود كه در شبكه هاي با كمتر از 250 كاربر از ISDN و از 250 كاربر به بالا از T1/E1 استفاده شود . ( البته در ايران به علت عدم وجود خطوط ISDN و كمبود خطوط T1/E1 اين استانداردها كمتر قابل پياده سازي هستند. )
3- هزينه ارتباط با اينترنت : دو عامل موثر در هزينه اتصال به اينترنت ، پهناي باند و مانايي ارتباط مي باشد . هر چه مرورگرهاي اينترنتي بيشتر و زمان استفاده بيشتر باشد ، هزينه بالاتر خواهد بود . با توجه به اينكه Proxy Server مي تواند با Caching اطلاعات اين موارد را بهبود بخشد ، بررسي اين عامل مي تواند در تعيين تعداد Proxy هاي مورد استفاده موثر باشد .
4- نوع و نحوه مديريت سايت : اين عامل نيز در تعيين تعداد Proxyها موثر است . مثلا'' اگر در شبكه اي مشكل راهبري وجود داشته باشد ، با اضافه كردن تعداد Proxyها ، مشكل راهبري نيز بيشتر خواهد شد .
5- پروتكل هاي مورد استفاده : Proxy Server ها معمولا'' از پروتكلهاي TCP/IP و يا IPX/SPX براي ارتباط با Client ها استفاده مي كنند . بنابراين براي استفاده از Proxy بايد يكي از اين پروتكل ها را در شبكه استفاده كرد

پورتال چيست؟

نام پورتال ها را زياد شنيده ايم، اما شايد براي برخي از ما اين سئوال پيش آمده باشد که واقعا يک پورتال چيست؟ چه ويژگيها و خصوصياتي دارد؟ و چه تفاوتي با يک وب سايت دارد؟ ترجمه کلمه Portal به فارسي در فرهنگهاي لغت ''دريچه''، ''درگاه'' و ''مدخل'' ذکر شده اما کلمه پورتال در تکنولوژي اطلاعات معني متفاوتي دارد. اگر بخواهيم ساده بگوييم، پورتال صفحه وب واسطي است که امکان دسترسي آسان را به هر چيزي که کاربر ، براي انجام وظيفه يا خواسته اش نياز دارد – بدون توجه به اينکه محل فيزيکي آن کجاست، فراهم مي کند. به بيان ديگر پورتال ''درگاهي'' است به دنيايي مجازي که کاربر مي تواند از طريق امکانات فراهم شده در آن، تمامي نيازهاي خود را براورده کند. نيازهايي مانند جستجو و يا خريد(مثلا يک کتاب)، دسترسي به حساب بانکي، افزايش و کاهش اعتبار يک حساب اعتباري و يا به روز رساني اطلاعات سخت افزاري از محل کار، پورتال همه چيز را از طريق درگاهي واحد براي کاربر خود فراهم مي سازد.

ويژگيهاي اصلي يک پورتال عبارت اند از:

تجمع اطلاعات
هدف دار بودن اطلاعات
دردسترس بودن اطلاعات
دريچه ورود منحصر به فرد
يک پورتال نيز مانند يک کامپيوتر خانگي، اطلاعات و خدمات گوناگوني را در يک صفحه وب واحد و به صورتي سازگار و خوش ترکيب در دسترس مي گذارد. گاهي به اين صفحه web top هم گفته مي شود. پورتال مي تواند نقطه شروع يا صفحه اوليه مشخصي داشته باشد که کاربران در زمان اتصال به وب آن را مشاهده کنند. اگر چه بر خلاف صفحه کامپيوتر، پورتال مي تواند از طريق مجموعه وسيع دستگاههايي که قابليت اتصال به وب در آنها پيش بيني شده (از جمله تلفن هاي موبايل) مورد استفاده قرار گيرد.

هر چند شباهت ظاهري فراواني ميان يک وب سايت و يک پورتال وجود دارد به گونه اي که در نگاه اول تفاوت محسوسي ميان آن دو مشاهده نمي شود اما اين دو کاملا از يکديگر متفاوت اند.سوال اينجاست که به طور مشخص تفاوت آن دو در چيست؟ در پاسخ به اين سوال بايد گفت ويژگيهاي زير در يک پورتال آن را از يک وب سايت متمايز مي کند:

درگاه ورود منفردي که از طريق آن مي توان به مجموعه منابع مرتبط با پورتال دست يافت.
نمايش هدفدار اطلاعات با استفاده از تجربيات کاربر.
دسترسي تقسيم بندي شده به انواع داده و اطلاعات گروه بندي شده.
در اختيار گذاشتن امکان ارتباط و همکاري ميان تمامي کاربران و استفاده کنندگان پورتال.
امکان پيوستن به نرم افزارها و سيستم هاي نرم افزاري که گردش کاري مشخص و تعريف شده اي دارند.
تاريخچه خلاصه پورتال
اگر در دنياي کامپيوتر به عقب بازگرديم، زماني را خواهيم يافت که در آن سيستم هاي نرم افزاري به گونه اي متحول شدند که ديگر لازم نبود براي کار با يک برنامه، برنامه هاي ديگر بسته شوند، يعني مي توانستيم همزمان از چند برنامه کاربردي استفاده کنيم بدون آنکه با مشکلي مواجه شويم.امکاني که قبل از آن وجود نداشت. تاريخچه پورتال ها از همان زمان آغاز شد و نسلهاي تکامل يافته آنها يکي پس از ديگري پا به عرصه دنياي اطلاعات گذاشتند.

نسل اول پورتال ها:
اولين پورتال ها، که از آنها تحت عنوان نسل اول نام برده مي شود، بر فراهم نمودن محتويات ايستا، مستندات و همچنين خوراکهاي اطلاعاتي زنده در صفحات وب مبتني بودند. مثالهاي نمونه اين نسل سايت هاي yahoo يا Excite است. اين پورتالها در محيطي به هم پيوسته، اهداف مشابهي را دنبال کرده و صفحه واسط مشخص و منحصر به فردي را براي دستيابي به مجموعه اطلاعات توزيع شده در سراسر شرکت يا سازمان خود، در اختيار کاربر مي گذاشتند. اين اطلاعات معمولا شامل اخبار شرکت، شرايط و فرم هاي استخدام، اطلاعاتي مربوط به کارکنان و چگونگي ارتباط با آنها، مستندات رسمي و سياست هاي اعلام شده شرکت و همچنين لينک هاي ارتباطي مفيد بود.

نسل دوم پورتال ها :
نسل دوم پورتال ها بر اطلاعات مشخص تر و نرم افزارها متمرکز بودند. در اساس شباهت زيادي به خصوص در زمينه فراهم آوردن اطلاعات با نسل اول داشتند با اين همه تفاوت مهمي نيز وجود داشت: اين پورتالهاي امکان همکاري کاربران را در محيطي به هم پيوسته فراهم مي کردند و همين امکان، نقطه تمايز آنها با نسل پيشين محسوب مي شد.

پورتال هاي نسل دوم قابليت همکاري متقابل را در ادارات مجازي براي تيم هاي کاري و به منظور انجام وظايفشان فراهم مي ساختند. نسل دوم پورتال ها سرويس هاي متعددي داشتند که از جمله آنها مي توان به سرويس هاي مديريت محتوي ( سازمان دهي و مديريت اطلاعات مرتبط ) و سرويس هاي همکاري (که به کاربران امکان مي داد با يکديگر گپ زده و براي يکديگر ايميل فرستاده و قرار ملاقات تنظيم کنند) اشاره کرد. در اين پورتال ها قابليت تعريف گروه هاي کاربري نيزفراهم آمده بود. به بيان ديگر اين پورتال ها سازو کار همکاري داخلي را در يک سازمان فراهم مي ساختند.

نسل سوم پورتال ها:
نسل سوم با هدف ايجاد فضاي مجازي تجارت الکترونيک (E-Business ) بوجود آمد. پورتال هاي نسل سوم به عنوان واسط ارتباطي کارمندان، تهيه کنندگان، توليد کنندگان و مشتريان قلمداد مي شوند. ويژگي فوق العاده اين پورتالها امکان مرتبط شدن نرم افزارهاي مستقر در سرورهاي مختلف است. به بيان ديگر، اين پورتال ها نقطه به هم پيوستن محتويات و برنامه هاي کاربردي مستقر در سرورهاي مختلف بطور همزمان و با استفاده از همکاري سرويسهاي خدماتي آنان اند. به علاوه امکان دسترسي به محتويات و امکانات سيستمهاي مختلف را از طريق ابزارها و تجهيزات متنوع، بسته به نياز کاربر امکان پذير مي کنند. اين گروه پورتال ها مجموعه قابل توجه و ارزشمندي از اطلاعات، مستندات، امکانات و قابليتهاي نرم افزارهاي مرتبط را از طريق درگاه واحدي براي کاربر فراهم مي کنند.

به علاوه، اين پورتالها به صورتي خودکار و بر اساس نقش کاربران هدفمند شده و ويژگيهايي خاص آنها مي يابند. به بيان ديگر، نحوه نمايش، محتوي و امکانات در دسترس، بسته به نقش تعريف شده براي کاربر به گونه اي منحصر به فرد و خاص وي در اختيار او قرار مي گيرد. کليد توسعه آينده اين نسل از پورتال ها،ايجاد چهارچوب هاي کاري باز ( از قبل تعريف نشده ) براي سرويس هاي عمومي خواهد بود.



انواع پورتال ها
يک سازمان مجموعه متنوعي از کاربران دارد که از جمله آنها مي توان به مشتريان، شرکا، کارمندان اشاره کرد. همه اين کاربران علاقه مندند از اطلاعات و خدمات آن سازمان استفاده کنند. کاملا آشکار است که هر کدام از آنها نيازهاي خاص و اغلب متفاوتي دارد. براي پاسخگويي به اين تنوع، انواع مختلف پورتال ايجاد شده و مورد استفاده قرار مي گيرد. به طور کلي بر حسب چگونگي پاسخگويي به نيازهاي کاربران، پورتال ها را مي توان در چهار گروه زير دسته بندي کرد:

(Business to Customer Portal (B2C
اين نوع از پورتال با سيستمهاي CRM [1] مرتبط بوده و دسترسي مستقيم مصرف کننده را به مجموعه وسيعي از اطلاعات و خدمات فراهم مي کند – براي مثال، اطلاعاتي مانند ''راهنماي استفاده از محصولات'' و ''وضعيت سفارش مشتري '' در خريد هاي خود و همچنين امکانات ارتباطي کاربر با بخش پشتيباني مشتريان در اين پورتال ها پيش بيني مي شود. مانند هر پورتال ديگري، يک پورتال B2C معمولا در قد و قواره اي ارائه مي شود که نيازهاي مشتريان خود را پاسخ دهد.

(Business to Business Portal (B2B
نوع ديگر پورتال در زنجيره مديريت منابع شکل مي يابد[2]. در اين نوع پورتال اطلاعات لازم براي توليد کنندگان،تهيه کنندگان، نمايندگي ها و همچنين توزيع کنندگان، به گونه اي مناسب و دسته بندي شده جمع آوري و در اختيار آنان قرار مي گيرد. نمونه عمومي پورتال B2B - براي مثال، يک شريک تجاري را قادر مي کند تا به بخشهايي از اطلاعات و امکانات مانند سفارش خريد و صدور فاکتور دسترسي داشته و از امکانات اين بخشها استفاده کند. به هم پيوستن برنامه هاي کاربردي يکي از پيشنيازهاي لازم براي يکپارچه سازي محيط هاي تجاري در بستري واحد و ايجاد محيط مجازي لازم براي کسب و کار است. محيطي که در آن امکان تهيه کالا يا خدمات، صدور صورت حساب خريد و فروش، دسترسي به اطلاعات توليد و ديگر امکانات مرتبط با نيازها فراهم مي ايد.

B2E
اين پورتال ها که اغلب با عنوان پورتال هاي اينترانتي شناخته مي شوند معمولا به منظور تجميع، انتشار و به اشتراک گذاري اطلاعات و خدمات به پرسنل يک سازمان ايجاد مي شوند. B2E ها به دو دسته اصلي تقسيم مي شوند:

پورتالهاي کارکنان که امکان دسترسي به محتويات به هم پيوسته اي مانند اخبار شرکت، اطلاعات سخت افزاري و نرم افزاري، موتور جستجو و منابع فني و گزارشها را در اختيار مي گذارد. اطلاعات اين نوع پورتال معمولا در دسترس همه کارکنان يک سازمان قرار مي گيرد. اين پورتال کارکنان و شاغلين يک سازمان را قادر مي کند تا از طريق گپ و گروههاي گفتگو با يکديگر در تماس بوده و با يکديگر همکاري کنند. عموما، اين پورتال ها امکاناتي نظير ثبت نام در يک کلاس و يا يک اردو را نيز در اختيار کاربر خود قرار مي دهند. به علاوه کاربران اين پورتال معمولا مي توانند اطلاعات شخصي خود مانند نام و کلمه عبور را تغيير دهند.
Knowledge worker portal که با يک يا مجموعه اهداف مشخص مثلا فروش يک محصول ايجاد مي گردد. اين پورتال ها مجموعه اي از محتويات را به منظور پشتيباني از فرآيند يا فرآيندهاي مشخصي در اختيار مي گذارند. براي مثال يک برنامه تکنسين خودکار ممکن است نيازمند منابعي از برنامه هاي کاربردي ديگر مثلا برنامه هاي تعمير و نگهداري باشد تا بتواند اطلاعات لازم در زمينه تاريخچه بازبيني و تعمير، زمان بندي تجهيز و يا قطعات و لوازم مورد نياز براي تعمير آن را کسب کند.
پورتال هاي عمومي ( Mega Or Public Portal )
اين پورتال ها با عنوان پورتال هاي اينترنتي شناخته مي شوند و مهمترين ويژگي آنها فراواني مخاطبانشان است. اين نوع از پورتال ها نيز در دو گروه دسته بندي مي شوند:

پورتال هاي عمومي که تمامي کاربران اينترنت را مخاطب قرار مي دهند (براي مثال Yahoo ، Excite، Google و مانند آن)
پورتال هاي خاص ( صنعتي، بازرگاني، خدماتي ) که به آنها پورتال هاي عمودي نيز گفته شده و مخاطبان محدود و مشخصي دارند ( مانند پورتال هاي بانکها، سازمانهاي دولتي، وزارتخانه ها و ... )
بايد توجه داشت که يک پورتال مي تواند از پيوند انواع پورتال هاي ديگر ايجاد شود. به علاوه همانطور که يک سازمان کاربران متنوعي دارد، مي تواند ( و گاهي نيز لازم است ) که پورتال هاي مختلفي براي پشتيباني از نيازهاي آنان داشته باشد.



جنبه هاي کارکردي يک پورتال
اگر چه پورتال ها در انواع و اندازه هاي متنوعي ساخته مي شوند اما ويژگيهاي محدود و مشخصي هسته اصلي آنها شناخته مي شود:

هر پورتال اطلاعات و خدمات را يکجا و در يک محل جمع آوري مي کند.
هر پورتال مي تواند در اندازه لازم براي شخص و يا گروه سازمان درايد.
هر پورتال در هر زمان و از هر مکاني قابل دسترس است.
يک پورتال مجموعه اطلاعات و خدمات را يکجا و در يک محل جمع آوري مي کند
هدف اصلي فراهم آوردن امکان دسترسي آسان به هرچيزي ( اطلاعات و خدمات ) است که يک کاربر براي انجام وظايف و مسئوليتهايش به آن احتياج دارد، صرف نظر از اينکه منبع آن کجا باشد.

اطلاعاتي که يک پورتال فراهم مي کند

داده هاي ساخت يافته. داده هايي که به صورتي سازمان يافته اند که امکان جستجوي آسان آنها وجود داشته باشد ( اغلب به صورت سلسله مراتب و بر اساس کلمات کليدي). فهرست الفبايي کتابهاي يک کتابخانه مثال خوبي از داده هاي ساخت يافته است. داده هاي ساخت يافته اغلب شامل، گزارشها، تحليلها، پرس و جوهاي مشخص و ديگر انواع دانش مرتبط با کسب و کار است.
داده هاي بدو ن ساختار، که جستجو در آنها معمولا دشوار بوده و خارج از يک بانک اطلاعاتي قرار دارند. از اين نوع داده مي توان متن ها، صوت، تصوير و يا گرافيک و اشکالي مانند مستندات Office ، memos ، ايميل، قرارهاي ملاقات را مثال زد.
اطلاعات خاص [3] ،که شامل محتويات قابل خريد و فروش ( مثل انواع اخبار، گزارشها، اطلاعات مربوط به سهام، کاريکاتورها و محتويات بي اهميت) بوده و مخصوصا به منظور استفاده در فرايندهاي توليدي ديگر تهيه و در اختيار قرار مي گيرند.
خدماتي که به وسيله يک پورتال فراهم مي شود

همکاري، (با عنوان خدمات ارتباطي نيز شناخته مي شود ) و به کاربران اجازه مي دهد تا با يکديگر گپ بزنند، در بحثهاي گروهي مشارکت داشته باشند، مطالب خود را در اختيار ديگران قرار دهند و...
مديريت محتوي که انواع جستجو ها، رهگيريها را مديريت کرده و همچنين قابليتهاي خاصي را به منظور استخراج داده ها در اختيار مي گذارد.
خدمات شخصي (با عنوان خدمات تراکنشي نيز نام برده مي شود ) که کاربران را قادر مي سازد تا با ديگر سيستمها ( مثلا سيستمهاي فروشنده و يا نماينده يک محصول ) مستقيم و بدون واسطه مرتبط باشند. معمولا اين قابليت به کاربر امکان مي دهد تا براي مثال فعاليتهاي زير را انجام دهد:

- محصولات يک سازمان را خريداري کند
- ملاقاتهاي خود را زمان بندي کند
- حساب خود را مشاهده يا تراز کند
- در کلاس مورد علاقه خود ثبت نام کند
هر پورتال مي تواند در اندازه لازم براي شخص و يا گروه سازمان درايد.
يکي از ويژگيهاي جالب يک پورتال شکل و عملکرد متفاوت آن براي اشخاص مختلف است. يکي از روشهايي که به اين منظور استفاده مي شود، متناسب سازي و تغيير شکل و قابليتهاي پورتال بر حسب خواسته ها يا تجارب شخص يا گروه استفاده کننده از آن است. به همين دليل است که کاربران متفاوت شکل متفاوتي از يک پورتال مشاهده کرده و اطلاعات و خدمات متفاوتي در اختيار ايشان قرار مي گيرد:

امکان تغيير بر حسب خواسته ها بر حسب تجارب شخص يا گروه عموما personalize ناميده مي شود و به اين معني است که در پورتال امکان انتخاب نحوه نمايش محتوي پيش بيني شده است. اغلب اين انتخاب بصورت خودکار و بر اساس نقش کاربر (مثلا پست سازماني وي) انجام مي شود. براي مثال وقتي کارمند فروش به سيستم وارد مي شود، به صورت خودکار فهرستي از جديدترين محصولات براي وي به نمايش در مي آيد. با اين همه در بعضي از پورتال ها انتخاب محتوي نمايش داده شده به کاربر محول مي شود تا در زمان ورود به پورتال خود آن را انتخاب کند.
تغيير و Customize شدن يک پورتال شامل انتخاب چگونگي شکل ظاهري آن (مثلا رنگ و چيدمان صفحه)،مدل مرورگر و محل نمايش محتويات روي صفحه است. يک پورتال مي تواند حتي برچسب و عنوان تجاري مشخصي داشته و ظاهر متفاوتي را براي انواع کاربرانش به نمايش گذارد.
اين دو ويژگي به پورتال امکان مي دهد تا مجموعه مشخص و تعريف شده اي از کاربران (مثلا مشتريان، شرکا و يا کارکنان) را هدف قرار دهد. بعضي از پورتال ها حتي مي توانند براي هر کاربر مشخص، شکل و شمايل متفاوتي از خود نشان دهند.

يک پورتال در هر زمان و از هرمکاني هميشه در دسترس است
از آنجا که پورتال ها براي استفاده در محيط وب ساخته مي شوند، در هر زمان و از هر مکاني با استفاده از يک مرورگر استاندارد وب در دسترس اند. انواع تجهيزات مبتني بر وب نيز از جمله تلفنهاي موبايل، دسترسي به پورتال ها را به غايت آسان و مفيد کرده اند.

پروکسي و فيلتر چيست؟

کلمه پروکسي Proxy که امروزه زياد شنيده مي شود و همه جا مترادف با فيلتر و محدوديت بيان مي شود . اما فيلتر چيست ونحوه کار آن به چه صورت است ؟ Proxy Server معمولا به عنوان بخشي از ديوار آتش سرويس دهندگان اينترنت مورد استفاده قرار مي گيرد و نحوه کار آن به اين صورت است : وقتي که کاربر در يک شبکه محلي مي خواهد به يک سرويس دهنده اينترنت دست رسي داشته باشد يک در خواست از کامپيوتر به سرويس دهنده Proxy مي فرستد . سپس سرويس دهنده Proxy اطلاعات را از سرويس دهنده اينترنت به کامپيوتر درون شبکه داخلي مي فرستد . و به صورت دقيق تر Proxy بسته هاي اطلاعات يعني اطلاعات در حال عبور از شبکه را مورد کنترل و برسي قرار مي دهد 0(اطلاعات در حال عبور شامل IP فرستنده و دريافت کننده همچنين Protocol مورد استفاده براي ارسال بسته هاي اطلاعاتي و اطلاعاتي از اين قبيل مي باشد )و مي تواند انتقال بسته هاي مشخص را از اينترنت به شبکه داخلي و برعکس را مسدود کند. اين مطالب يک تعريف بسيار ساده از پروکسي است

Whois چيست؟

تعريف کلي براي whois نمي شه ارائه داد ولي فعلا منظور ما از Whois همون کسب اطلاعات در مورد يه سايته . (قبلا با نوع خاصي از whois براي تبديل domain به ip آشنا شدين ).
کاري که امروز مي خواهم انجام بدم کسب اطلاعات در مورد يه شماره ip و يا يه domain (مثلا irib.com ) خاصه . براي کسب اين اطلاعات بايد به اينترنت وصل شده و به طريقي به يه سري سايت هاي خاص که وظيفه ثبت domain , ... رو دارن متصل شده و اطلاعات رو از اونا درخواست کنم . اين سايت هاي خاص database (بانک هاي اطلاعاتي) ويژه اين وظايف رو دارن . براي کسب اين اطلاعات از سايت ها روش هاي زير رو مي شه به کار برد:

?- اگر از طريق سيستم عامل يونيکس يا لينوکس به اينترنت وصل شدين ، دستوري به اسم whois تو اونا وجود داره . و يا مي تونين از نرم افزارهاي خاصي که براي اين سيستم عامل ها وجود داره (مثل Xwhois ) استفاده کنين . ولي فعلا بحث روي ويندوزه و اين دستور تو ويندوز وجود نداره .

?- براي whois کردن تو ويندوز نرم افزارهاي زيادي وجود داره (که به زودي نوشتن يک whois متوسط رو تو زبان C ياد مي دم .) از مشهورترين اين نرم افزارها Netscan tools و SamSpade هستش . ولي از اينا هم فعلا صرف نظر مي کنم تا شما بيشتر با جزئيات اين کار آشنا شين .

?- روشي که ما تو اين جلسه به کار مي بريم، استفاده از سايت هاييه که اين جستجو رو براي ما انجام مي دن . بحث رو شروع مي کنم:


- datebase هاي whois تو چه سايت هايي وجود داره ؟

تعداد زيادي از سايت ها اين داده ها رو دارن که مشهورترين ها اينا هستن :

whois.internic.net (The InterNIC)
whois.onlinenic.com (The OnLineNIC)
whois.arin.net (American Registry for Internet Numbers)
whois.ripe.net (European IP Address Allocations)
whois.apnic.net (European IP Address Allocations)
whois.nic.mil (US Military)
whois.nic.gov (US Government)

اولين سايت مشهورترين سايت ثبت domain براي org , net , com هستش .
توجه کنين که امروزه سايت هاي مختلفي عمل ثبت domain رو انجام مي دن و براي اينکه در مورد يه سايت خاص (که در واقع يک domain خاص داره) اطلاعاتي کسب کنيم بايد اطلاعات مربوطه رو از اون سايتي بگيريم که ثبت domain رو انجام داده و چون اين کار مشکليه به جاي استفاده از خود سايت هاي بالايي ، از سايت هايي ديگه استفاده مي کنيم که اين کار رو براي ما ساده تر مي کنن (خود اون سايت ها در نهايت اطلاعاتشون رو از سايت هاي اصلي مي گيرن و فقط يک نقش واسطه دارن ... لازم به ذکره که ايجاد چنين صفحات وبي زياد هم مشکل نيست.). سايت مورد علاقه من براي کسب اطلاعات سايت زيره :

http://www.samspade.org/t/whois?a=xxxxxxxxx

که بجاي xxxxxxxxx آدرس سايت و يا ip اونرو مي نويسيم و آدرس حاصله رو تو مرورگر خودمون مي بينيم. مثلا اگر بخواهم در مورد سايت sazin.com اطلاعاتي به دست بيارم ، مي نويسم:

http://www.samspade.org/t/whois?a=sazin.com

و اطلاعات زير به دست مي آد :

sazin.com is registered with BULKREGISTER.COM, INC. - redirecting
to whois.bulkregister.com

whois -h whois.bulkregister.com sazin.com
The data in Bulkregister.com''s WHOIS .........................(deleted)

SazinNetWork
2nd.Floor,Bldg#116,Mollasadra Ave.
Tehran, TEH 14358
IR

Domain Name: SAZIN.COM

Administrative Contact:
Mohammad Hajati ([e-mail])
Sazin Rasaneh Co.
4th.Floor,Bldg.339,Mirdamad Ave.
Tehran, TEH 19696
IR
Phone: [phone]
Fax: [phone]
Technical Contact:
Mohammad Hajati ([e-mail])
Sazin Rasaneh Co.
4th.Floor,Bldg.339,Mirdamad Ave.
Tehran, TEH 19696
IR
Phone: [phone]
Fax: [phone]

Record updated on 2002-03-02 05:47:36
Record created on 1999-05-10
Record expires on 2007-05-10
Database last updated on 2002-09-15 08:58:02 EST

Domain servers in listed order:

DNS.SAZIN.COM 80.78.134.221
S1.SAZIN.COM 63.148.227.63
S2.SAZIN.COM 63.148.227.64



ملاحظه مي کنين که اطلاعات زيادي در مورد اين سايت رو به اين طريق مي شه به دست آورد . اطلاعاتي در مورد آدرس ISP ، شخصي که به عنوان Admin کار ثبت رو انجام داده و ... البته باز هم نمي شه در مورد صحت و سقم اون اظهارنظر قطعي داشت.


تعدادي از مهمترين اطلاعات رو تو قسمت DNS Servers يا Domain servers (که تو اين مثال تو آخر قرار داره) مي بينين . بعدا در مورد اين آدرس ها توضيح مي دم ولي فعلا مي گم که به کمک همين چند آدرسي که آخر به دست آورديم به کمک دستوري به نام nslookup مي شه اطلاعات با ارزش تري به دست آورد که به زودي ياد مي گيرين .

از سايت SamSpade استفاده کردم . اگه اين whois رو تست کرده باشين ، مي دونين که براي يه سري از domain (دامنه) ها، جواب نمي ده. مثل اون سايت هايي که داراي دامنه جغرافيايي مثلا ايران هستن ، در مورد دامنه هاي جغرافيايي ايران بايد گفت که به ir. ختم مي شون ( مثلا: neda.net.ir ). مثال ديگره اي که تو whois سايت SamSpade کار نمي کنه ، تعدادي از دامنه هاي org , .net , .com. هستن که تو internic.net ثبت نشدن ، بلکه تو domainpeople.com ثبت شدن ( مثلا sanjesh.org ). چند سال پيش ثبت domain هايي که تو گروه org, net, com بودن ، مختص به internic.net بود ولي الان ديگه اينطور نيست .

کاري که شما بايد براي whois کردن انجام بدين ، توجه به نوع اون domain هستش که از نوع com هست يا ir يا biz و ... بعد از اون از يکي از سايت هاي زير استفاده کنين :

?- internic.net :
براي edu , org , net , com عاليه . براي museum , int , info , coop , biz , arpa, aero هم مي تونه استفاده شه .
صفحه وبش اينه : http://www.internic.net/whois.html
يا مي توانيد مستقيما تو مرورگر بنويسين:
http://www.internic.net/cgi/whois?type=domain&whois_nic=xxxxxxxx که به جاي xxxxxxxx مثلا بايد بنويسين : bedehi.com

?- nic.ir :
براي ir استفاده مي شه .
صفحه وبش اينه : /http://whois.nic.ir

?- www.tv :
براي cc , info , biz , tv عاليه .
صفحه وبشم اينه : /http://www.tv
يا مي تونين مستقيما تو مرورگر بنويسين :
http://www.tv/en-def-8e33e8cf5e3c/cgi-bin/whois.cgi?domain=yyyyyy&tld=zzzz که اگه بخوام مثلا hack.tv رو whois کنم به جاي yyyyy بايد بنويسم hack و به جاي zzzz بايد بنويسم tv

?- domainpeople.com :
براي name , biz , info , org , net , com عاليه .
صفحه وبشم اينه : /http://whois.domainpeople.com


همينجوري که مي بينين ، org , net , com تو ? و ? مشترکه . علت اونه که بعضي ها تو اولي و بعضي ها تو چهارمي ثبت مي شن ولي براي whois کردن فرقي نمي کنه که شما از اولي استفاده کنين يا چهارمي چون همديگر رو ساپورت مي کنن.


- چگونگي استفاده از nslookup

وقتي که DNS Server يه سايت رو به دست آورده باشيم (از طريق whois )، به کمک دستور nslookup مي شه اطلاعاتي اضافي در مورد اون سايت پيدا کرد . طريقه استفاده اين دستور به صورت زيره :
فرض کنين که من مي خواهم از Domain Server سايت bedehi.com اطلاعاتي به دست بيارم. اگه به اين سايت whois کنم، مي بينم که دو تا Name Server يا DNS Server داره :

s1.sazin.com
s2.sazin.com
حالا ديگه آدرس DNS Server مربوط به bedehi.com رو دارم و مي توانم شروع کنم:

?- دستور nslookup رو تو command prompt نوشته و اجرا مي کنم:

C:>nslookup
و نتايج را مي بينم:

*** Can''t find server name for address 192.168.20.3: Non-exi...
*** Can''t find server name for address 192.168.20.1: Non-exi...
*** Default servers are not available
Default Server: UnKnown
Address: 192.168.20.3

>
علامت > يعني شما مي تونين دستورات رو تايپ کنين.

?- در جلوي علامت < دستور زير رو تايپ مي کنيم:

> server dns_server
که به جاي dns_server بايد آدرس DNS Server سايت مورد نظر رو بنويسم. پس براي سايت bedehi.com مي شه :

> server s1.sazin.com
و جواب مي شنوم:

Default Server: s1.sazin.com
Address: 63.148.227.63
اگه تو اين مرحله پيغام خطا مي گيرين، بايد دوباره اين دستور رو تايپ کنين و هم مي توانين از DNS Server دومي که تو whois براي bedehi.com به دست آورديم ، استفاده کنين .

?- دستور زير رو تايپ کنين :

> set type=any

?- حالا به کمک دستور زير اطلاعات رو به دست مي آريم:

> ls -d site_name .
که براي bedehi.com مي شه :

>ls -d bedehi.com.
دقت کنين که بعد از اسم سايت يک نقطه (dot) گذاشتم، شما هم بهتره اينطوري بنويسين.
نتايج زير حاصل مي شه :

[s1.sazin.com]
bedehi.com. SOA s1.sazin.com admin.sazin.com.
(2002070412 3600 600 86400 3600)
bedehi.com. A 63.148.227.65
bedehi.com. NS s1.sazin.com
bedehi.com. NS s2.sazin.com
bedehi.com. MX 10 mail. bedehi.com
bedehi.com. MX 15 bedehi.com
ftp CNAME bedehi.com
mail A 63.148.227.65
www CNAME bedehi.com
bedehi.com. SOA s1.sazin.com admin.sazin.com.
(2002070412 3600 600 86400 3600)
>
بعدا در مورد کاربرد تک تک اينا صحبت مي کنم ولي بعضي از اونا همين طوري هم اطلاعات واضحي دارن .

?- دستور exit رو مقابل < تايپ کرده و از nslookup خارج مي شيم.

TCP و UDP چيست؟

مدل TCP/IP که براي ارتباط اينترنتي به کار مي ره رو مي شه به لايه هاي مختلفي تقسيم بندي کرد که بعدا بيشتر توضيح مي دم ، اما يکي از اين لايه ها ، لايه ارتباط host2host است که خودش شامل دو پروتکله به اسماي TCP و UDP :

?- (TCP (Transmission Control Protocol :
اين پروتکل قوي تر و قابل اعتماد تره و اصولا پروتکل مهمتري نسبت به UDP محسوب مي شه . اين پروتکل توانايي بازبيني بسته ها و کنترل خطا رو هم داره .

?- (UDP (User Datagram Protocol :
اين پروتکل براي کاهش overflow طراحي شده و در خيلي از موارد وابسته به TCP هستش .

نکته مهم اينه که وقتي با يه پورت خاص روي يک کامپيوتر ديگه ارتباط برقرار مي کنيم ، اين ارتباط مي تونه از نوع TCP يا UDP باشه . بنابراين وقتي مي خوايم يه کامپيوتر خاصي رو از نظر پورت ها بررسي کنيم ، هر دو بايد بررسي بشه .






- تقسيم بندي پورت ها از روي شماره اونا

?- پورت هاي 0 تا 1023 :
مشهورترين پورت ها هستن و معمولا هرکدوم براي يه سرويس خاص استفاده مي شه . با تعدادي از اين پورت ها تو درساي قبلي آشنا شدين .

?- پورت هاي 1024 تا 49151 :
اين سري از پورت ها مشخصا با هيچ کد.م از سرويس هاي اينترنتي مرتبط نيستن بلکه وقتي که با يه ابزار شبکه مثله مرورگر اينترنت (مثل Internet Explore يا Netscape Navigator ) ، نرم افزار ارسال و دريافت E-mail (مثل Outlook يا Edura ) ، نرم افزارهاي FTP (مثل WS-FTP يا Cute-FTP ) کار مي کنين، يکي از اين پورت ها به صورت random باز شده و يه ارتباط با سرور (با توجه به نوع سرويس اينترنتي که مي ده که يکي از پورت هاي 0 تا 1023 هستش ) برقرار شده و داده ها ارسال و دريافت مي شن. يعني پورت شما يکي از پورت هاي اين قسمته و پورت سرور يکي از پورت هاي بالايي . اين سري پورت ها رو پورت هاي register شده هم مي گن .

?- پورت هاي 49152 تا 65535 :
اين سري از پورت ها به ندرت استفاده مي شن . کاربرد اساسي اونا براي يه سري سرويس هاي خاص اينترنتي هست يا توسط trojanها ( که براي Hack کردن کامپيوتره ) . البته خيلي از trojanهاي معروف از پورت هاي رديف ? هم استفاده مي کنن و اين تقسيم بندي ها هميشه برقرار نيست و به همين علته که گاهي پورت ها رو به دو دسته زير 1024 و بالاي 1024 تقسيم مي کنن .


- تکميل ليست پورت ها

تو جلسه دوم در مورد مهمترين پورت ها صحبت کردم . حالا يه ليست کامل تر رو تو اين درس مي گم . اگه مي خوايد يه مرجع نسبتا کامل براي مراجعه داشته باشيد، اينجا رو کليک کنين . دقت کنين درس امروز و لينک بالا هيچ بحثي در مورد تروجان ها نمي کنه چون تروجان هاي شناخته شده هم يه سري پورت پيش فرض دارن که به موقش بحث مي شه .

Ports TCP/UDP Service or Application
------ ------- ----------------------------------------
7 tcp echo
11 tcp systat
19 tcp chargen
21 tcp ftp-data
22 tcp ssh
23 tcp telnet
25 tcp smtp
42 tcp nameserver
43 tcp whois
49 udp tacacs
53 udp dns-lookup
53 tcp dns-zone
66 tcp oracle-sqlnet
69 udp tftp
79 tcp finger
80 tcp http
81 tcp alternative for http
88 tcp kerberos or alternative for http
109 tcp pop2
110 tcp pop3
111 tcp sunrpc
118 tcp sqlserv
119 tcp nntp
135 tcp ntrpc-or-dec
139 tcp netbios
143 tcp imap
161 udp snmp
162 udp snmp-trap
179 tcp bgp
256 tcp snmp-checkpoint
389 tcp ldap
396 tcp netware-ip
407 tcp timbuktu
443 tcp https/ssl
445 tcp ms-smb-alternate
445 udp ms-smb-alternate
500 udp ipsec-internet-key-exchange (ike)
513 tcp rlogin
513 udp rwho
514 tcp rshell
514 udp syslog
515 tcp printer
515 udp printer
520 udp router
524 tcp netware-ncp
799 tcp remotely possible
1080 tcp socks
1313 tcp bmc-patrol-db
1352 tcp notes
1433 tcp ms-sql
1494 tcp citrix
1498 tcp sybase-sql-anywhere
1524 tcp ingres-lock
1525 tcp oracle-srv
1527 tcp oracle-tli
1723 tcp pptp
1745 tcp winsock-proxy
2000 tcp remotely-anywhere
2001 tcp cisco-mgmt
2049 tcp nfs
2301 tcp compaq-web
2447 tcp openview
2998 tcp realsecure
3268 tcp ms-active-dir-global-catalog
3268 udp ms-active-dir-global-catalog
3300 tcp bmc-patrol-agent
3306 tcp mysql
3351 tcp ssql
3389 tcp ms-termserv
4001 tcp cisco-mgmt
4045 tcp nfs-lockd
5631 tcp pcanywhere
5800 tcp vnc
6000 tcp xwindows
6001 tcp cisco-mgmt
6549 tcp apc
6667 tcp irc
8000 tcp web
8001 tcp web
8002 tcp web
8080 tcp web
9001 tcp cisco-xremote
12345 tcp netbus
26000 tcp quake
31337 udp backorifice
32771 tcp rpc-solaris
32780 udp snmp-solaris
43188 tcp reachout
65301 tcp pcanywhere-def

VOIP چيست؟

مدتي است که علاقه مندان و دست اندر کاران مخابرات و IT با نام VOIP ( Voice Over Internet Protucol ) آشنا شده اند. VOIP که به کاربران برقراري تماس هاي تلفني از طريق اينترنت را مي دهد از آن دسته ابتکارات نويني است که نتوانست جايگاه چندان قابل توجهي در دزديهاي ديجيتال پيدا کند. براي دستيابي به ( VOIP ) برنامه هاي زيادي نوشته شده اند. اين برنامه ها ماموريت دارند تا آنجا که ممکن است کيفيت کارکرد VOIP را آنطور که برنامه ريزي شده، ارائه دهد. شايد Skype جالب ترين برنامه حمايت کننده VOIP باشد. گرچه براي برقراري تماس از طريق Skype جالب ترين برنامه حمايت کننده VOIP باشد. گرچه براي برقراري تماس از طريق Skype بايد مبلغي را هزينه کنيد اما در عوض خدمات بسيار مفيدي را کسب خواهيد کرد.
1- قدم اول ؛ ابزار شروع کار
اول از همه شما بايد به برنامه Skype مسلط شويد، براي اين کار طبيعتا نصب برنامه الزامي است. شما مي توانيد برنامه Skype را به طور رايگان در http://www.skype.com بيابيد و آن را دانلود کنيد. Skype معمولا تحت سيستم هاي ويندوز Mac os X و لينوکس کار مي کند. '' هر سه اين برنامه ها به نحوي با هم همخواني دارند به طوري که برنامه مخصوص مکينتاش با لينوکس و لينوکس با ويندوز همخواني دارند'' برنامه راه اندازي ( Set up ) را فعال کنيد تا Skype نصب شود. مي توانيد براي اين کار از روش Start up ( دستي ) و يا اتوماتيک استفاده کنيد.
2- قدم دوم ؛ خود را به دنياي مجازي معرفي کنيد
حال زمان ايجاد يک آدرس شخصي رسيده است. لازم نيست براي اين کار هيچ نوع اطلاعات شخصي را ارائه دهيد اما يادتان باشد، Username خاصي را که شما معرفي مي کنيد همان نامي است که بايد همواره از آن استفاده کنيد. پس در انتخاب آن نهايت دقت را به خرج دهيد.
3- قدم سوم؛ اجتناب از مزاحمت هاي ناشي از VOIP
در راه اندازي اين قسمت نهايت دقت را به خرج دهيد. از قسمت File گزينه Option را در اختيار و روي دگمه Privacy کليک کنيد. قسمت Call گفت و گوهايي است که شما به طرز خاصي به دوستان خود اجازه برقراري تماس با خود را مي دهيد.
4- قدم چهارم ؛ سخت افزار مورد نياز را فراهم کنيد
بهتر است در اين مرحله کمي زمان به آزمايش وسايل خود اختصاص دهيد. نرم افزار کاهش اختلالات صوتي Skype به اين معني است که حتي اگر در اتاق خود در حال گوش دادن به موزيک هستيد نبايد مشکلي در برقراري تماس از طريق VOIP داشته باشيد.
5- قدم پنجم؛ معرفي دوستان و آشنايان به برنامه
در قسمت '' Adda Contact '' که در گزينه Tools آن را مي يابيد به محض اضافه کردن نام دوستان و آشنايان خود به ليست Contact مي توانيد به راحتي هر چه تمام تر به سرعت شخص مورد نظر را انتخاب و با آنها صحبت کنيد.

NAT چيست؟

اينترنت با سرعتي باورنکردني همجنان در حال گسترش است .

تعداد کامپيوترهاي ارائه دهنده اطلاعات ( خدمات ) و کاربران اينترنت روزانه تغيير و رشد مي يابد. با اينکه نمي توان دقيقا'' اندازه اينترنت را مشخص کرد ولي تقريبا'' يکصد ميليون کامپيوتر ميزبان (Host) و 350 ميليون کاربر از اينترنت استفاده مي نمايند.

رشد اينترنت چه نوع ارتباطي باNetwork Address Translation) NAT ) دارد؟ هر کامپيوتر بمنظور ارتباط با ساير کامپيوترها و سرويس دهندگان وب بر روي اينترنت، مي بايست داراي يک آدرس IP باشد. IP يک عدد منحصر بفرد 32 بيتي بوده که کامپيوتر موجود در يک شبکه را مشخص مي کند.

اولين مرتبه اي که مسئله آدرس دهي توسط IP مطرح گرديد، کمتر کسي به اين فکر مي افتاد که ممکن است خواسته اي مطرح شود که نتوان به آن يک آدرس را نسبت داد. با استفاده از سيستم آدرس دهي IP مي توان 4.294.976.296 (232) آدرس را توليد کرد. ( بصورت تئوري ). تعداد واقعي آدرس هاي قابل استفاده کمتر از مقدار ( بين 3.2 ميليارد و 3.3 ميليارد ) فوق است .

علت اين امر، تفکيک آدرس ها به کلاس ها و رزو بودن برخي آدرس ها براي multicasting ، تست و موارد خاص ديگر است . همزمان با انفجار اينترنت ( عموميت يافتن) و افزايش شبکه هاي کامپيوتري ، تعداد IP موجود، پاسخگوي نيازها نبود. منطقي ترين روش، طراحي مجدد سيستم آدرس دهي IP است تا امکان استفاده از آدرس هاي IP بيشَتري فراهم گردد. موضوع فوق در حال پياده سازي بوده و نسخه شماره شش IP ، راهکاري در اين زمينه است . چندين سال طول خواهد کشيد تا سيستم فوق پياده سازي گردد، چراکه مي بايست تمامي زيرساخت هاي اينترنت تغيير واصلاح گردند. NAT با هدف کمک به مشکل فوق طراحي شده است .

NAT به يک دستگاه اجازه مي دهد که بصورت يک روتر عمل نمايد. در اين حالت NAT بعنوان يک آژانس بين اينترنت ( شبکه عمومي ) و يک شبکه محلي ( شبکه خصوصي ) رفتار نمايد. اين بدان معني است که صرفا'' يک IP منحصر بفرد بمنظور نمايش مجموعه اي از کامپيوترها( يک گروه ) مورد نياز خواهد بود.

کم بودن تعداد IP صرفا'' يکي از دلايل استفاده از NAT است .

در ادامه به بررسي علل استفاده از NATخواهيم پرداخت .

قابليت هاي NAT عملکرد NAT مشابه يک تلفتچي در يک اداره بزرگ است . فرض کنيد شما به تلفنچي اداره خود اعلام نموده ايد که تماس هاي تلفني مربوط به شما را تا به وي اعلام ننموده ايد ، وصل نکند . در ادامه با يکي ازمشتريان تماس گرفته و براي وي پيامي گذاشته ايد که سريعا'' با شما تماس بگيرد. شما به تلفتچي اداره مي گوئيد که منتظر تماس تلفن از طرف يکي از مشتريان هستم، در صورت تماس وي ، آن را به دفتر من وصل نمائيد. در ادامه مشتري مورد نظر با اداره شما تماس گرفته و به تلفنچي اعلام مي نمايد که قصد گفتگو با شما را دارد ( چراکه شما منتظر تماس وي هستيد ).

تلفنچي جدول مورد نظر خود را بررسي تا نام شما را در آن پيدا نمايد. تلفنچي متوجه مي شود که شما تلفن فوق را درخواست نموده ايد، بنابراين تماس مورد نظر به دفتر شما وصل خواهد شد.

NAT توسط شرکت سيسکو و بمنظور استفاده در يک دستگاه ( فايروال ، روتر، کامپيوتر ) ارائه شده است .

NAT بين يک شبکه داخلي و يک شبکه عمومي مستقر و شامل مدل ها ي متفاوتي است . - NAT ايستا . عمليات مربوط به ترجمه يک آدرس IP غير ريجستر شده ( ثبت شده ) به يک آدرس IP ريجستر شده را انجام مي دهد. ( تناظر يک به يک ) روش فوق زمانيکه قصد استفاده از يک دستگاه را از طريق خارج از شبکه داشته باشيم، مفيد و قابل استفاده است . در مدل فوق همواره IP 192.168.32.10 به IP 213.18.123.110 ترجمه خواهد شد. - NAT پويا . يک آدرس IP غير ريجستر شده را به يک IP ريجستر شده ترجمه مي نمايد. در ترجمه فوق از گروهي آدرس هاي IP ريجستر شده استفاده خواهد شد. - OverLoading . مدل فوق شکل خاصي از NAT پويا است .

در اين مدل چندين IP غير ريجستر شده به يک IP ريجستر شده با استفاده از پورت هاي متعدد، ترجمه خواهند شد. به روش فوق PAT)Port Address Translation) نيز گفته مي شود. - Overlapping . در روش فوق شبکه خصوصي از مجموعه اي IP ريجستر شده استفاده مي کند که توسط شبکه ديگر استفاده مي گردند. NAT مي بايست آدرس هاي فوق را به آدرس هاي IP ريجستر شده منحصربفرد ترجمه نمايد. NAT همواره آدرس هاي يک شبکه خصوصي را به آدرس هاي ريجستر شده منحصر بفرد ترجمه مي نمايد. NAT همچنين آدرس هاي ريجستر شده عمومي را به آدرس هاي منحصر بفرد در يک شبکه خصوصي ترجمه مي نمايد.

( در هر حالت خروجي NAT ، آدرس هاي IP منحصر بفرد خواهد بود. آدرس هاي فوق مي تواند در شبکه هاي عمومي ريجستر شده جهاني باشند و در شبکه هاي خصوصي ريجستر شده محلي باشند ) شبکه اختصاصي ( خصوصي ) معمولا'' بصورت يک شبکه LAN مي باشند . به اين نوع شبکه ها که از آدرس هاي IP داخلي استفاده مي نمايند حوزه محلي مي گويند. اغلب ترافيک شبکه در حوزه محلي بصورت داخلي بوده و بنابراين ضرورتي به ارسال اطلاعات خارج از شبکه را نخواهد داشت .

يک حوزه محلي مي تواند داراي آدرس هاي IP ريجستر شده و يا غيرريجستر شده باشد. هر کامپيوتري که از آدرس هاي IP غيرريجستر شده استفاده مي کنند، مي بايست از NAT بمنظور ارتباط با دنياي خارج از شبکه محلي استفاده نمايند. NAT مي تواند با استفاده از روش هاي متفاوت پيکربندي گردد. در مثال زير NAT بگونه اي پيکربندي شده است که بتواند آدرس هاي غير ريجستر شده IP ( داخلي و محلي ) که بر روي شبکه خصوصي ( داخلي ) مي باشند را به آدرس هاي IP ريجستر شده ترجمه نمايد. - يک ISP ( مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت ) يک محدوده از آدرس هاي IP را براي شرکت شما در نظر مي گيرد. آدرس هاي فوق ريجستر و منحصر بفرد خواهند بود . آدرس هاي فوق Inside global ناميده مي شوند. آدرس هاي IP خصوصي و غيرريچستر شده به دو گروه عمده تقسيم مي گردند : يک گروه کوچک که توسط NAT استفاده شده (Outside local address) و گروه بزرگتري که توسط حوزه محلي استفاده خواهند شد ( Inside local address) . آدرس هاي Outside local بمنظور ترجمه به آدرس هاي منحصربفرد IP استفاده مي شوند.

آدرس هاي منحصر بفرد فوق، outside global ناميده شده و اختصاص به دستگاههاي موجود بر روي شبکه عمومي ( اينترنت) دارند. - اکثر کامپيوترهاي موجود در حوزه داخلي با استفاده از آدرس هاي inside local با يکديگر ارتباط برقرار مي نمايند. - برخي از کامپيوترهاي موجود در حوزه داخلي که نيازمند ارتباط دائم با خارج از شبکه باشند ،از آدرس هاي inside global استفاده و بدين ترتيب نيازي به ترجمه نخواهند داشت . - زمانيکه کامپيوتر موجود در حوزه محلي که داراي يک آدرس inside local است، قصد ارتباط با خارج شبکه را داشته باشد بسته هاي اطلاعاتي وي در اختيار NAT قرار خواهد گرفت . - NAT جدول روتينگ خود را بررسي تا به اين اطمينان برسد که براي آدرس مقصد يک entry در اختيار دارد. در صورتيکه پاسخ مثبت باشد، NAT بسته اطلاعاتي مربوطه را ترجمه و يک entry براي آن ايجاد و آن را در جدول ترجمه آدرس (ATT) ثبت خواهد کرد. در صورتيکه پاسخ منفي باشد بسته اطلاعاتي دور انداخته خواهد شد. - با استفاده از يک آدرس inside global ، روتر بسته اطلاعاتي را به مقصد مورد نظر ارسال خواهد کرد.

- کامپيوتر موجود در شبکه عمومي ( اينترنت )، يک بسته اطلاعاتي را براي شبکه خصوصي ارسال مي دارد. آدرس مبداء بسته اطلاعاتي از نوع outside global است . آدرس مقصد يک آدرس inside global است . - NAT در جدول مربوطه به خود جستجو و آدرس مقصد را تشخيص و در ادامه آن را به کامپيوتر موجود در حوزه داخلي نسبت خواهد کرد. - NAT آدرس هاي inside global بسته اطلاعاتي را به آدرس هاي inside local ترجمه و آنها را براي کامپيوتر مقصد ارسال خواهد کرد. روش Overloading از يک ويژگي خاص پروتکل TCP/IP استفاده مي نمايد. ويژگي فوق اين امکان را فراهم مي آورد که يک کامپيوتر قادر به پشتيباني از چندين اتصال همزمان با يک و يا چندين کامپيوتر با استفاده از پورت هاي متفاوت TCP و يا UDP باشد.. يک بسته اطلاعاتي IP داراي يک هدر(Header) با اطلاعات زير است : آدرس مبداء .

آدرس کامپيوتر ارسال کننده اطلاعات است . پورت مبداء. شماره پورت TCP و يا UDP بوده که توسط کامپيوتر مبداء به بسته اطلاعاتي نسبت داده شده است . آدرس مقصد : آدرس کامپيوتر دريافت کننده اطلاعات است . پورت مقصد. شماره پورتTCP و يا UDP بوده که کامپيوتر ارسال کننده براي باز نمودن بسته اطلاعاتي براي گيرنده مشخص کرده است . آدرس ها ، کامپيوترهاي مبداء و مقصد را مشخص کرده ، در حاليکه شماره پورت اين اطمينان را بوجود خواهد آورد که ارتباط بين دو کامپيوتر داراي يک مشخصه منحصر بفرد است . هر شماره پورت از شانزده بيت استفاده مي نمايد.( تعداد پورت هاي ممکن 65536 ( 16 2 ) خواهد بود ) .

عملا'' از تمام محدوده پورت هاي فوق استفاده نشده و 4000 پورت بصورت واقعي استفاده خواهند شد. NAT پويا و Overloading نحوه کار NAT پويا بصورت زير است : - يک شبکه داخلي ( حوزه محلي) با استفاده از مجموعه اي از آدرس هاي IP که توسط IANA)Internet Assigned Numbers Authority) به شرکت و يا موسسه اي اختصاص داده نمي شوند پيکربندي مي گردد. ( سازمان فوق مسئول اختصاص آدرس هاي IP در سطح جهان مي باشد) آدرس هاي فوق بدليل اينکه منحصربفرد مي باشند، غير قابل روتينگ ناميده مي شوند. - موسسه مربوطه يک روتر با استفاده از قابليت هاي NAT را پيکربندي مي نمايد. روتر داراي يک محدوده از آدرس هاي IP منحصر بفرد بوده که توسط IANA د ر اختيار موسسه و يا شرکت مربوطه گذاشته شده است . - يک کامپيوتر موجود بر روي حوزه محلي سعي درايجاد ارتباط با کامپيوتري خارج از شبکه ( مثلا'' يک سرويس دهنده وب) را دارد. - روتر بسته اطلاعاتي را از کامپيوتر موجود در حوزه محلي دريافت مي نمايد. - روتر آدرس IP غيرقابل روت را در جدول ترجمه آدرس ها ذخيره مي نمايد. روتر آدرس IP غير قابل روت را با يک آدرس از مجموعه آدرس هاي منحصر بفرد جايگزين مي نمايد.

بدين ترتيب جدول ترجمه، داراي يک رابطه ( معادله ) بين آدرس IP غيرقابل روت با يک آدرس IP منحصر بفرد خواهد بود. - زمانيکه يک بسته اطلاعاتي از کامپيوتر مقصد مراچعت مي نمايد، روتر آدرس مقصد بسته اطلاعاتي را بررسي خواهد کرد.بدين منظور روتر در جدول آدرسهاي ترجمه شده جستجو تا از کامپيوتر موجود در حوزه محلي که بسته اطلاعاتي به آن تعلق دارد، آگاهي پيدا نمايد.روتر آدرس مقصد بسته اطلاعاتي را تغيير ( از مقادير ذخيره شده قبلي استفاده مي کند ) و آن را براي کامپيوتر مورد نظر ارسال خواهد کرد. در صورتيکه نتيجه جستجو در جدول، موفقيت آميز نباشد، بسته اطلاعاتي دور انداخته خواهد شد. - کامپيوتر موجود در حوزه ، بسته اطلاعاتي را دريافت مي کند. فرآيند فوق ماداميکه کامپيوتر با سيستم خارج از شبکه ارتباط دارد، تکرار خواهد شد. نحوه کار Overloading پويا بصورت زير است : - يک شبکه داخلي ( حوزه محلي) با استفاده از مجموعه اي از آدرس هاي IP که توسط IANA)Internet Assigned Numbers Authority) به شرکت و يا موسسه اي اختصاص داده نمي شوند پيکربندي مي گردد. آدرس هاي فوق بدليل اينکه منحصربفرد مي باشند غير قابل روتينگ ناميده مي شوند.

- موسسه مربوطه يک روتر را با استفاده از قابليت هاي NAT ، پيکربندي مي نمايد.

روتر داراي يک محدوده از آدرس هاي IP منحصر بفرد بوده که توسط IANA د ر اختيار موسسه و يا شرکت مربوطه گذاشته شده است . - يک کامپيوتر موجود بر روي حوزه داخلي ، سعي درايجاد ارتباط با کامپيوتري خارج از شبکه( مثلا'' يک سرويس دهنده وب) را دارد. - روتر بسته اطلاعاتي را از کامپيوتر موجود در حوزه داخلي دريافت مي نمايد. - روتر آدرس IP غيرقابل روت و شماره پورت را در جدول ترجمه آدرس ها ذخيره مي نمايد. روتر آدرس IP غير قابل روت را با يک آدرس منحصر بفرد جايگزين مي نمايد. روتر شماره پورت کامپيوتر ارسال کننده را با شماره پورت اختصاصي خود جايگزين و آن را در محلي ذخيره تا با آدرس کامپيوتر ارسال کننده اطلاعات ، مطابقت نمايد. - زمانيکه يک بسته اطلاعاتي از کامپيوتر مقصد مراچعت مي نمايد ، روتر پورت مقصد بسته اطلاعاتي را بررسي خواهد کرد.بدين منظور روتر در جدول آدرس هاي ترجمه شده جستجو تا از کامپيوتر موجود در حوزه داخلي که بسته اطلاعاتي به آن تعلق دارد آگاهي پيدا نمايد.روتر آدرس مقصد بسته اطلاعاتي و شماره پورت را تغيير ( از مقادير ذخيره شده قبلي استفاده مي کند ) و آن را براي کامپيوتر مورد نظر ارسال خواهد کرد. در صورتيکه نتيجه جستجو در جدول ، موفقيت آميز نباشد بسته اطلاعاتي دور انداخته خواهد شد. - کامپيوتر موجود در حوزه داخلي ، بسته اطلاعاتي را دريافت مي کند. فرآيند فوق ماداميکه کامپيوتر با سيستم خارج از شبکه ارتباط دارد، تکرار خواهد شد.

- با توجه به اينکه NAT آدرس کامپيوتر مبداء و پورت مربوطه آن را در جدول ترجمه آدرس ها ذخيره شده دارد، ماداميکه ارتباط فوق برقرار باشد از شماره پورت ذخيره شده ( اختصاص داده شده به بسته اطلاعاتي ارسالي) استفاده خواهد کرد. روتر داراي يک Timer بوده وهر بار که يک آدرس از طريق آن استفاده مي گردد reset مي گردد.در صورتيکه در مدت زمان مربوطه ( Timer صفر گردد ) به اطلاعات ذخيره شده در NAT مراجعه اي نشود، اطلاعات فوق ( يک سطر از اطلاعات ) از داخل جدول حذف خواهند شد. Source Computer Source Computer's IP Address Source Computer's Port NAT Router's IP Address NAT Router's Assigned Port Number A 192.168.32.10 400 215.37.32.203 1 B 192.168.32.13 50 215.37.32.203 2 C 192.168.32.15 3750 215.37.32.203 3 D 192.168.32.18 206 215.37.32.203 4 در صورتيکه برخي ازکامپيوترهاي موجود در شبکه خصوصي از آدرس هاي IP اختصاصي خود استفاده مي نمايند ، مي توان يک ليست دستيابي از آدرس هاي IP را ايجاد تا به روتر اعلام نمايد که کداميک از کامپيوترهاي موجود در شبکه به NAT نياز دارند. تعداد ترجمه هاي همزماني که يک روتر مي تواند انجام دهد، ارتباط مستقيم با حافظه اصلي سيستم دارد. با توجه به اينکه در جدول ترجمه آدرس هر entry صرفا'' 160 بايت را اشغال خواهد کرد، يک روتر با 4 مگابايت حافظه قادر به پردازش 26.214 ترجمه همزمان است. مقدار فوق براي اغلب موارد کافي بنظر مي آيد. IANA محدوده اي از آدرس هاي IP را که غيرفابل روت بوده و شامل آدرس هاي داخلي شبکه هستند مشخص نموده است .آدرس هاي فوق غيرريجستر شده مي باشند.. هيچ شرکت و يا آژانسي نمي تواند ادعاي مالکيت آدرس هاي فوق را داشته باشد و يا آنها را در شبکه هاي عمومي ( اينترنت ) استفاده نمايد. روترها بگونه اي طراحي شده اند که آدرس هاي فوق را عبور (Forward) نخواهند کرد. Range 1: Class A - 10.0.0.0 through 10.255.255.255 Range 2: Class B - 172.16.0.0 through 172.31.255.255 Range 3: Class C - 192.168.0.0 through 192.168.255.255 امنيت همزمان با پياده سازي يک NAT پويا، يک فايروال بصورت خودکار بين شبکه داخلي و شبکه هاي خارجي ايجاد مي گردد. NAT صرفا'' امکان ارتباط به کامپيوترهائي را که در حوزه داخلي مي باشند را خواهد داد. اين بدان معني است که يک کامپيوتر موجود در خارج از شبکه داخلي ، قادر به ارتباط مستقيم با يک کامپيوتر موجود در حوزه داخلي نبوده ، مگر اينکه ارتباط فوق توسط کامپيوتر شما مقدار دهي اوليه ( هماهنگي هاي اوليه از بعد مقداردهي آدرس هاي مربوطه ) گردد. شما براحتي قادر به استفاده از اينترنت دريافت فايل و ... خواهيد بود ولي افراد خارج از شبکه نمي توانند با استفاده از آدرس IP شما، به کامپيوتر شما متصل گردند. NAT ايستا ، امکان برقراري ارتباط با يکي از کامپيوترهاي موجود در حوزه داخلي توسط دستگاههاي موجود در خارج از شبکه را ، فراهم مي نمايند. برخي از روترهاي مبتني بر NAT امکان فيلترينگ و ثبت ترافيک را ارائه مي دهند.

با استفاده از فيلترينگ مي توان سايت هائي را که پرسنل يک سازمان از آنها استفاده مي نمايند را کنترل کرد.با ثبت ترافيک يک سايت مي توان از سايت هاي ملاقات شده توسط کاربران آگاهي و گزارشات متعددي را بر اساس اطلاعات ثبت شده ايجاد کرد. NAT دربرخي موارد با سرويس دهندگان Proxy ، اشتباه در نظر گرفته مي شود.

NAT و Proxy داراي تفاوت هاي زيادي مي باشند. NAT بي واسطه بين کامپيوترهاي مبداء و مقصد قرار مي گيرد. Proxy بصورت بي واسطه نبوده و پس از استقرار بين کامپيوترهاي مبداء و مقصد تصور هر يک از کامپيوترهاي فوق را تغيير خواهد داد. کامپيوتر مبداء مي داند که درخواستي را از Proxy داشته و مي بايست بمنظور انجام عمليات فوق ( درخواست ) پيکربندي گردد. کامپيوتر مقصد فکر مي کند که سرويس دهنده Proxy بعنوان کامپيوتر مبداء مي باشد. Proxy در لايه چهارم (Transport) و يا بالاتر مدل OSI ايفاي وظيفه مي نمايد در صورتيکه NAT در لايه سوم (Network) فعاليت مي نمايد.

Proxy ، بدليل فعاليت در لايه بالاتر در اغلب موارد از NAT کندتر است .

host name چيست؟

من فقط يک سايت باحال (Cool Site) را يافته ام و نمي توانم آدرس IP ي آن را به خاطر بسپارم و زمانيکه هم اين آدرس را تايپ مي کنم از طولاني بودن و گيج کننده بودن اين آدرس دچار سردرگمي مي شوم و بطور کل از اين کار متنفرم . مطمئناً من مي توانم که اين آدرس را در جايي حفظ کنم و آنرا نشانه گذاري (Bookmark) کنم . اما اگر بخواهم اين آدرس را به دوستم بدهم چه کار بايد بکنم ؟ يا اينکه اگر من از خانة دوستم و يا يک مکان عمومي (مانند coffee net ) باشم و نخواهم آنرا Bookmark کنم ؟ پاسخ به همة اين پرسش ها hostname است .

Hostname ها استعاره هايي (alias) از IP هستند . يک ليست از hostname ها و آدرسهاي IP آنها در InterNIC (www.internic.net) که بعنوان يک پايگاه داده اي (database) شناخته مي شود ،گنجانده شده است .

وقتيکه شما در يک hostname تايپ مي کنيد (مانند www.yahoo.com ) کامپيوتر شما به دنبال hostname مورد نظر مي گردد و IP ي مناسب را مي يابد و سپس شما به آن connect مي شويد . اما در عوض InterNIC بايد فکر اضافه بار (overload) را بکند . ( تصور کنيد که تمام جهان به آنها متصل شوند . مطمئناً server هاي آنها شلوغ و در نتيجه کند خواهد شد و آنها بايد براي ارتقاء (upgrade) دائمي و پشتيبان ها (Backup) پول زيادي را پرداخت کنند . و بيانديشيد چه اتفاقي خواهد افتاد اگر database آنها دچار حادثه اي بد و جبران نکردني شود ... . ) جواب اين مشکل DNS Server (Domain Name Service) مي باشد .



ـ Server DNS : يک server است که hostname ها و آدرس IP آنها را در خود ذخيره دارد . بجاي داشتن server هاي دستي InterNIC همة ISP هاي اين سياره از يک DNS Server بهره مي جويند .

زمانيکه شما در يک hostname تايپ مي کنيد و به مودم (modem) خود مي گوييد که به آن وصل شود ، کامپيوتر شما عملي (action) به نام جستجوي ِDNS (DNS LOOKUP) انجام مي دهد . بعبارت ديگر کامپيوتر شما از DNS Server درون ISP (سرويس دهندة اينترنت = Internet Service Provider ) آدرس IP مناسب را براي hostname تايپ شده توسط شما درخواست مي کند .اگر DNS Server درون ISP شما پاسخ را نداند آنرا از يک DNS Server سطح بالاتر دريافت خواهد کرد . و همينطور اگر DNS Server سطح بالاتر جوابي نداشته باشد باز هم به سراغ DNS Server سطح بالاتر خواهد رفت و ... . که در نهايت به بالاترين مرحله يعني InterNIC خواهد رسيد .

اگر DNS Server در اولين مرحله آدرس IP را دانست آنرا به شما خواهد داد و سريعاَ ارتباط برقرار مي شود . اگر اينطور نبود ( و آن تنها با درخواست از ديگر Server ها آنرا يافته بود ) در ابتدا آنرا (IP يافت شده ) را به database خود مي افزايد و سپس آنرا به شما مي دهد و ارتباط کمي ديرتر برقرار مي شود . همين امر است که يکي از اختلافات بين ISP ها را مشخص مي سازد . که هر چه DNS Server يک ISP از database وسيع تري (نزديک به InterNIC ) برخوردار باشد، سرعت بالاتري در بازيابي اطلاعات و باز کردن سايت هاي شما خواهد داشت .


ـ InterNIC : پايگاه داده اي ثبت نام دامنه (Domain Registration Database) و برترين و بزرگترين DNS Server روي زمين مي باشد . شما مي توانيد با مراجعه به آدرس www.internic.net و انتخاب لينكي (link) به نام whois و سپس وارد كردن سايت مورد نظر در فيلد داده شده به جستجو دربارة سايت مربوطه و webserver آن بپردازيد كه مي تواند مفيد باشد .


ـ Timeout : بسيار خوب ! من(بعنوان يک server ) بايد يک Daemon که روي پورت 23 منتظر ارتباطات ورودي مي ماند داشته باشم . حالا زماني که شخصي به آن وصل مي شود و مطلقاً کاري هم نمي کند ، چه اتفاقي مي افتد ؟ او بسادگي با آن Daemon در ارتباط باقي خواهد ماند تا زمانيکه يکي از ما ارتباط را اجراي دوباره (Reboot) کند ويا ببندد. شما نمي خواهيد که کسي به بعضي از پورت ها روي کامپيوترتان دسترسي داشته باشد و آنها را معلق (hang) کند ، مگر نه ؟ که اين امر درواقع بيهوده تلف کردن پهناي باند (Bandwidth) مي باشد.

اکثر افراد نمي خواهند وضعيت شبکه اي (network status) آنها در طول 24 ساعت يک روز آگاه باشد و هرکسي را که در حال ور رفتن بيهوده و معلق ماندن يا بعبارتي Hang شده است و به گونه اي زمان زيادي بيکار مانده است ارتباطش را با شبکه قطع مي کنند (Disconnect him/her) ؛ اين امر به طور ويژه براي اکثر شبکه ها وجود دارد . اين امر دليل اختراع timeout است .

با کار گذاري مقدار timeout روي يک Daemon ( اين مي تواند در طول برپايي پردازش (Process) يا بوسيلة اجراي نصب برنامه (program setup) ويا با وارد کردن در بعضي انواع جعبه هاي انتخابي (Option Box) انجام شود . ) ارتباط هر کسي را که به آن وصل شده و هيچ کاري را در طول مقدار (value) از پيش تعيين شدة timeout انجام نمي دهد ( که ممکن است hang شده باشد ببنديد . بعنوان نمونه : شما يک Daemon روي پورت 17 مي گذاريد و timeout آن را براي 5/2 ثانيه تعيين مي کنيد . اگر شخصي به Daemon شما متصل شود و در مدت بيشتر از5/2ثانيه تايپ نکند در اينصورت Daemon ارتباط (connection) را مي بندد و آن شخص بايد دوباره وصل شود (Reconnect him/her) و شروع به تايپ چيزي کند قبل از اينکه timeout تعيين شدة Daemon فرا برسد و او را به بيرون پرت کند .

به همين دليل است که web server ها يک زمان کوتاهِ 2 ثانيه اي را انتخاب مي کنند . (بيشتر مردم با استفاده از برنامه هاي سرويس گيرنده به Web server متصل مي شوند که اين نوع برنامه ها واقعاً سريع هستند .



ـ Sysadmin (System Administrator) : مرد يا زن و يا هر جانداري كه مسؤليت سيستم بر عهدة او است .

آشنايي با حملات اينترنتي از نوع DOS بخش دوم

از آنجا که حملات طغيان بسته هاي ديتا معمولاً تلاش مي کنند منابع پهناي باند و پردازش را خلع سلاح کنند، ميزان بسته ها و حجم ديتاي متناظر با رشته بسته ها عوامل مهمي در تعيين درجه موفقيت حمله هستند. بعضي از ابزارهاي حمله خواص بسته ها را در رشته بسته ها بدلايلي تغيير مي دهند: · آدرس IP منبع – در بعضي موارد، يک آدرس IP منبع ناصحيح، (روشي که جعل IP ناميده مي شود) براي پنهان کردن منبع واقعي يک رشته بسته استفاده مي شود. در موارد ديگر، جعل IP هنگامي استفاده مي شود که رشته هاي بسته به يک يا تعداد بيشتري از سايت هاي واسطه فرستاده مي شوند تا باعث شود که پاسخ ها به سمت قرباني ارسال شود. مثال بعدي در مورد حملات افزايش بسته است (مانند smurf و fraggle) · پورتهاي منبع\مقصد- ابزار حمله طغيان بسته بر اساس TCP و UDP ، گاهي اوقات پورت منبع و يا مقصد را تغيير مي دهند تا واکنش توسط فيلتر کردن بسته را مشکل تر کنند. · مقادير IP Header ديگر - در نهايت در ابزار حمله DoS مشاهده کرده ايم که براي مقداردهي تصادفي، مقادير Header هر بسته در رشته بسته ها طراحي شده اند که تنها آدرس IP مقصد است که بين بسته ها ثابت مي ماند.

بسته ها با خواص ساختگي بسادگي در طول شبکه توليد و ارسال مي شوند. پروتکل TCP/IP به آساني مکانيزم هايي براي تضمين پيوستگي خواص بسته ها در هنگام توليد و يا ارسال نقطه به نقطه بسته ها ارائه نمي کند. معمولاً، يک نفوذگر فقط به داشتن اختيار کافي روي يک سيستم براي بکارگيري ابزار و حملاتي که قادر به توليد و ارسال بسته هاي با خواص تغييريافته باشند، نياز دارد. ژوئن ????، آغاز بکارگيري ابزار DoS با چندين منبع يا DDos (Distributed DoS) بود. روش هاي حمله DoS در اين قسمت به يک تقسيم بندي کلي درباره انواع حملات DoS مي پردازيم: Smurf يا Fraggle حملات smurf يک از مخرب ترين حملات DoS هستند. در حمله Smurf (حمله براساس ازدياد بسته هاي ICMP)، نفوذگر يک تقاضاي اکوي ICMP (ping) به يک آدرس ناحيه مي فرستد. آدرس منبع تقاضاي اکو، آدرس IP قرباني است.

(از آدرس IP قرباني بعنوان آدرس برگشت استفاده مي شود). بعد از دريافت تقاضاي اکو، تمام ماشين هاي ناحيه پاسخ هاي اکو را به آدرس IP قرباني مي فرستند. در اين حالت قرباني هنگام دريافت طغيان بسته هاي با اندازه بزرگ از تعداد زيادي ماشين، از کار خواهد افتاد. حمله Smurf براي ازکار انداختن منابع شبکه سيستم قرباني از روش مصرف پهناي باند استفاده مي کند. اين حمله اين عمل را با استفاده از تقويت پهناي باند نفوذگران انجام مي دهد. اگر شبکه تقويت کننده ??? ماشين دارد، سيگنال مي تواند ??? برابر شود، و بنابراين حمله کننده با پهناي باند پايين (مانند مودم ?? کيلوبيتي) مي تواند سيستم قرباني را با پهناي باند بيشتري (مانند اتصال T1) از کار بيندازد. حمله Fraggle (تقويت بسته UDP) در حقيقت شباهت هايي به حمله Smurf دارد. حمله Fraggle از بسته هاي اکوي UDP بر طبق همان روش بسته هاي اکوي ICMP در حمله Smurf استفاده مي کند. Fraggle معمولاً به ضريب تقويت کمتري نسبت به Smurf مي رسد، و در بيشتر شبکه ها اکوي UDP سرويسي با اهميت کمتر نسبت به اکوي ICMP است، بنابراين Fraggle عموميت Smurf را ندارد. SYN Flood حمله طغيان SYN قبل از کشف حمله Smurf بعنوان مخرب ترين شيوه حمله DoS بشمار مي رفت. اين روش براي ايجاد حمله DoS بر اساس قحطي منابع عمل مي کند. در طول برقراري يک ارتباط معمولي TCP، سرويس گيرنده يک تقاضاي SYN به سرويس دهنده مي فرستد، سپس سرور با يک ACK/SYN به کلاينت پاسخ مي دهد، در نهايت کلاينت يک ACK نهايي را به سرور ارسال مي کند و به اين ترتيب ارتباط برقرار مي شود.

اما در حمله طغيان SYN، حمله کننده چند تقاضاي SYN به سرور قرباني با آدرس هاي منبع جعلي بعنوان آدرس برگشت، مي فرستد. آدرس هاي جعلي روي شبکه وجود ندارند. سرور قرباني سپس با ACK/SYN به آدرس هاي ناموجود پاسخ مي دهد. از آنجا که هيچ آدرسي اين ACK/SYN را دريافت نمي کند، سرور قرباني منتظر ACK از طرف کلاينت مي ماند. ACK هرگز نمي رسد، و زمان انتظار سرور قرباني پس از مدتي به پايان مي رسد. اگر حمله کننده به اندازه کافي و مرتب تقاضاهاي SYN بفرستد، منابع موجود سرور قرباني براي برقراري يک اتصال و انتظار براي اين ACKهاي در حقيقت تقلبي مصرف خواهد شد. اين منابع معمولاً از نظر تعداد زياد نيستند، بنابراين تقاضاهاي SYN جعلي حتي با تعداد نسبتاً کم مي توانند باعث وقوع يک حمله DoS شوند. حملات DNS در نسخه هاي اوليه BIND (Berkely Internet Name Domain)، حمله کنندگان مي توانستند بطور مؤثري حافظه نهان يک سرور DNS را که در حال استفاده از عمليات بازگشت براي جستجوي يک ناحيه بود که توسط اين سرور سرويس داده نمي شد، مسموم کنند. زماني که حافظه نهان مسموم مي شد، يک کاربر قانوني به سمت شبکه مورد نظر حمله کننده يا يک شبکه ناموجود هدايت مي شد.

اين مشکل با نسخه هاي جديدتر BIND برطرف شده است. در اين روش حمله کننده اطلاعات DNS غلط که مي تواند باعث تغيير مسير درخواست ها شود، ارسال مي کند. حملات DDoS حملات DDoS (Distributed Denial of Service) حمله گسترده اي از DoS است. در اصل DDos حمله هماهنگ شده اي برعليه سرويس هاي موجود در اينترنت است. در اين روش حملات DoS بطور غيرمستقيم از طريق تعداد زيادي از کامپيوترهاي هک شده بر روي کامپيوتر قرباني انجام مي گيرد. سرويس ها و منابع مورد حمله ، «قرباني هاي اوليه» و کامپيوترهاي مورد استفاده در اين حمله «قرباني هاي ثانويه» ناميده مي شوند. حملات DDoS عموماً در از کار انداختن سايت هاي کمپاني هاي عظيم از حملات DoS مؤثرتر هستند. انواع حملات DDoS عموماً حملات DDoS به سه گروه Trinoo، TFN/TFN2K و Stecheldraht تقسيم مي شوند.

Trinoo Trinoo در اصل از برنامه هاي Master/Slave است که با يکديگر براي يک حمله طغيان UDP بر عليه کامپيوتر قرباني هماهنگ مي شوند. در يک روند عادي، مراحل زير براي برقراري يک شبکه Trinoo DDoS واقع مي شوند: مرحله?: حمله کننده، با استفاده از يک ميزبان هک شده، ليستي از سيستم هايي را که مي توانند هک شوند، گردآوري مي کند. بيشتر اين پروسه بصورت خودکار از طريق ميزبان هک شده انجام مي گيرد. اين ميزبان اطلاعاتي شامل نحوه يافتن ساير ميزبان ها براي هک در خود نگهداري مي کند. مرحله?: به محض اينکه اين ليست آماده شد، اسکريپت ها براي هک کردن و تبديل آنها به اربابان(Masters) يا شياطين (Daemons) اجراء مي شوند. يک ارباب مي تواند چند شيطان را کنترل کند. شياطين ميزبانان هک شده اي هستند که طغيان UDP اصلي را روي ماشين قرباني انجام مي دهند.

مرحله?: حمله DDoS هنگامي که حمله کننده فرماني به ميزبانان Master ارسال مي کند، انجام مي گيرد. اين اربابان به هر شيطاني دستور مي دهند که حمله DoS را عليه آدرس IP مشخص شده در فرمان آغاز کنند و با انجام تعداد زيادي حمله DoS يک حمله DDoS شکل مي گيرد. TFN/TFN2K TFN (Tribal Flood Network) يا شبکه طغيان قبيله اي، مانند Trinoo، در اصل يک حمله Master/Slave است که در آن براي طغيان SYN عليه سيستم قرباني هماهنگي صورت مي گيرد. شياطين TFN قادر به انجام حملات بسيار متنوع تري شامل طغيان ICMP، طغيان SYN و حملات Smurf هستند، بنابراين TFN از حمله Trinoo پيچيده تر است. TFN2K نسبت به ابزار TFN اصلي چندين برتري و پيشرفت دارد. حملات TFN2K با استفاده از جعل آدرس هاي IP اجرا مي شوند که باعث کشف مشکل تر منبع حمله مي شود.

حملات TFN2K فقط طغيان ساده مانند TFN نيستند. آنها همچنين شامل حملاتي مي شوند که از شکاف هاي امنيتي سيستم عامل ها براي بسته هاي نامعتبر و ناقص سوءاستفاده مي کنند تا به اين ترتيب باعث از کار افتادن سيستم هاي قرباني شوند. حمله کنندگان TFN2K ديگر نيازي به اجراي فرمان ها با وارد شدن به ماشين هاي مخدوم (Client) )به جاي Master در TFN) ندارند و مي توانند اين فرمان ها را از راه دور اجراء کنند. ارتباط بين Clientها و Daemonها ديگر به پاسخ هاي اکوي ICMP محدود نمي شود و مي تواند روي واسط هاي مختلفي مانند TCP و UDP صورت گيرد.

بنابراين TFN2K خطرناک تر و همچنين براي کشف کردن مشکل تر است. Stacheldraht کد Stacheldraht بسيار شبيه به Trinoo و TFN است، اما Stacheldraht اجازه مي دهد که ارتباط بين حمله کننده و Masterها (که در اين حمله Handler ناميده مي شوند) رمزنگاري شود؛ عامل ها مي توانند کد خود را بصورت خودکار ارتقاء دهند، مي توانند اقدام به انواع مختلفي از حملات مانند طغيان هاي ICMP، طغيان هاي UDP و طغيان هاي SYN کنند. در مقاله بعدي به روشهاي مقابله با اين نوع حملات خواهيم پرداخت.

آشنايي با حملات اينترنتي از نوع dos بخش اول

قصد داريم تا طي چند مقاله با نوعي از حمله به نام DoS آشنا شويم که مخفف عبارتDenial-of-Service يا عدم پذيرش سرويس است.

اين نوع حمله باعث از کارافتادن يا مشغول شدن بيش از اندازه کامپيوتر مي شود تا حدي که غيرقابل استفاده مي شود. در بيشتر موارد، حفره هاي امنيتي محل انجام اين حملات است و لذا نصب آخرين وصله هاي امنيتي از حمله جلوگيري خواهند کرد. شايان گفتن است که علاوه بر اينکه کامپيوتر شما هدف يک حمله DoS قرار مي گيرد، ممکن است که در حمله DoS عليه يک سيستم ديگر نيز شرکت داده شود. نفوذگران با ايجاد ترافيک بي مورد و بي استفاده باعث مي شوند که حجم زيادي از منابع سرويس دهنده و پهناي باند شبکه مصرف يا به نوعي درگير رسيدگي به اين تقاضاهاي بي مورد شود و اين تقاضا تا جايي که دستگاه سرويس دهنده را به زانو در آورد ادامه پيدا مي کند. نيت اوليه و تأثير حملات DoS جلوگيري از استفاده صحيح از منابع کامپيوتري و شبکه اي و از بين بردن اين منابع است.

عليرغم تلاش و منابعي که براي ايمن سازي عليه نفوذ و خرابکاري مصروف گشته است، سيستم هاي متصل به اينترنت با تهديدي واقعي و مداوم به نام حملات DoS مواجه هستند. اين امر بدليل دو مشخصه اساسي اينترنت است: · منابع تشکيل دهنده اينترنت به نوعي محدود و مصرف شدني هستند. زيرساختار سيستم ها و شبکه هاي بهم متصل که اينترنت را مي سازند، کاملاً از منابع محدود تشکيل شده است. پهناي باند، قدرت پردازش و ظرفيت هاي ذخيره سازي، همگي محدود و هدف هاي معمول حملات DoS هستند. مهاجمان با انجام اين حملات سعي مي کنند با مصرف کردن مقدار قابل توجهي از منابع در دسترس، باعث قطع ميزاني از سرويس ها شوند.

وفور منابعي که بدرستي طراحي و استفاده شده اند ممکن است عاملي براي کاهش ميزان تاثير يک حمله DoS باشد، اما شيوه ها و ابزار امروزي حمله حتي در کارکرد فراوان ترين منابع نيز اختلال ايجاد مي کند. · امنيت اينترنت تا حد زيادي وابسته به تمام عوامل است. حملات DoS معمولاً از يک يا چند نقطه که از ديد سيستم يا شبکه قرباني عامل بيروني هستند، صورت مي گيرند. در بسياري موارد، نقطه آغاز حمله شامل يک يا چند سيستم است که از طريق سوءاستفاده هاي امنيتي در اختيار يک نفوذگر قرار گرفته اند و لذا حملات از سيستم يا سيستم هاي خود نفوذگر صورت نمي گيرد. بنابراين، دفاع برعليه نفوذ نه تنها به حفاظت از اموال مرتبط با اينترنت کمک مي کند، بلکه به جلوگيري از استفاده از اين اموال براي حمله به ساير شبکه ها و سيستم ها نيز کمک مي کند.

پس بدون توجه به اينکه سيستم هايتان به چه ميزان محافظت مي شوند، قرار گرفتن در معرض بسياري از انواع حمله و مشخصاً DoS ، به وضعيت امنيتي در ساير قسمت هاي اينترنت بستگي زيادي دارد. مقابله با حملات DoS تنها يک بحث عملي نيست. محدودکردن ميزان تقاضا، فيلترکردن بسته ها و دستکاري پارامترهاي نرم افزاري در بعضي موارد مي تواند به محدودکردن اثر حملات DoS کمک کند، اما بشرطي که حمله DoS در حال مصرف کردن تمام منابع موجود نباشد.

در بسياري موارد، تنها مي توان يک دفاع واکنشي داشت و اين در صورتي است که منبع يا منابع حمله مشخص شوند. استفاده از جعل آدرس IP در طول حمله و ظهور روش هاي حمله توزيع شده و ابزارهاي موجود يک چالش هميشگي را در مقابل کساني که بايد به حملات DoS پاسخ دهند، قرار داده است. تکنولوژي حملات DoS اوليه شامل ابزار ساده اي بود که بسته ها را توليد و از «يک منبع به يک مقصد» ارسال مي کرد.

با گذشت زمان، ابزارها تا حد اجراي حملات از «يک منبع به چندين هدف»، «از چندين منبع به هدف هاي تنها» و «چندين منبع به چندين هدف»، پيشرفت کرده اند. امروزه بيشترين حملات گزارش شده به CERT/CC مبني بر ارسال تعداد بسيار زيادي بسته به يک مقصد است که باعث ايجاد نقاط انتهايي بسيار زياد و مصرف پهناي باند شبکه مي شود. از چنين حملاتي معمولاً به عنوان حملات طغيان بسته (Packet flooding) ياد مي شود.

اما در مورد «حمله به چندين هدف» گزارش کمتري دريافت شده است. انواع بسته ها (Packets) مورد استفاده براي حملات طغيان بسته ، در طول زمان تغيير کرده است، اما چندين نوع بسته معمول وجود دارند که هنوز توسط ابزار حمله DoS استفاده مي شوند. · طغيان هاي TCP: رشته اي از بسته هاي TCP با پرچم هاي ( flag ) متفاوت به آدرس IP قرباني فرستاده مي شوند. پرچم هاي SYN، ACK و RST بيشتر استفاده مي شوند.

· طغيان هاي تقاضا\پاسخ ICMP (مانند طغيان هاي ping): رشته اي از بسته هاي ICMP به آدرس IP قرباني فرستاده مي شود. · طغيان هاي UDP: رشته اي از بسته هاي UDP به آدرس IP قرباني ارسال مي شوند. در مقالات بعدي به بررسي بيشتر حملات DoS خوهيم پرداخت.

آموزش رجیستری بخش بیست و پنجم

جلوی دسترسی به محتویات درایو مورد نظرتان را بگیرید :

این ترفند فقط در ویندوزهای 2000 و xp جواب میده و کار میکنه و کارش اینه که مانع دسترسی کاربران به درایوها از طریق mycomputer یا Explorer میشه به علاوه به اجرا در آوردن فرمان Run یا dir نیز نمیتواند موجب نمایش شاخه های این گردونه شود
وارد رجیستری شوید و کلید زیر را پیدا کنید :

HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\Current Version \ Policies\Explorer

اکنون متغیری به نام NoViewDrive را از جنس DWORD بسازید وظیفه ی این متغیر دادن اجازه ی دسترسی به هر یک از گردونه های مجازی کامپیوترتان است .
درایوها وقتی مرئی هستند که مقدار صفر را به آن بدهید و هنگامی نامرئی میشوند که به آن مقدار 1 را بدهید .
مثل ترند قبل از جدول زیر استفاده کنید :

A : 1
B : 2
C : 4
D : 8
E : 16
F : 32
G : 64
H : 128
I : 256
J : 512
K : 1024

به عنوان مثال اگر بخواهید درایو C و D را مخفی کنید باید عدد 4 و 8 را با هم جمع کنید و مقدار آن را به متغیر بدهید .
اگر بخواهید تمام متغیر ها را مخفی کنید مقدار 67108863 را به این متغیر بدهید .

آموزش رجیستری بخش بیست و چهارم

برداشتن منوی file از مرورگر ویندوز :

رجیستری را باز کرده و کلید زیر را پیدا کنید :
HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\Currentversion\Policies\Explorer
یک متغیر جدید از نوع DWORD بسازید و به آن نام NofileMenu بدهید اگر به این متغیر مقدار صفر بدهید حذف و اگر مقدار 1 بدهید به جای خود باز میگردد حال ویندوز را از نو بوت کنید

از کار انداختن تمام منوهای ویندوز و شستی start :

به کلید زیر بروید :
HKEY_CLASSES_ROOT\CLISID\
سپس کلید زیر را پیدا کنید :

{5b4dae26-b807-11d0-9815-00c04fd91972}
تنهاکاری که شما باید انجام بدهید تغییر دادن نام این کلید است که میتوانید با قرار دادن یک خط تیره قبل این نام این کار را انجام دهید که این کلید به شکل زیر در می آید :
{-5b4dae26-b807-11d0-9815-00c04fd91972}
با این کار تمام منوهای برنامه های متعارف ویندوز و همچنین شستی start از کار می اندازد

برداشتن گزینه های Active Desktop از منوی setting :

گزینه های Active Desktop تقریبا به هیچ دردی نمیخورد پس بهتر آن را پاک کنید تا محیط کارتان خلوت شود کلید زیر را در رجیستری پیدا کنید :

HKEY_LOCAL_MACHINE_Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Policies\Explorer
اکنون یک متغیر جدید از نوع DWORD بسازید و نام آن را NoSetActiveDesktop بذارید .
اگر مقدار یک به آن بدهید تمام منوهای آن از بین میروند و اگر مقدار 0 بدهید دوباره ظاهر خواهند شد .

 

از کار انداختن سوابق اسناد اخیر :

معمولا وقتی که فایل یل سندی را باز میکنید نام ان به فهرست اسناد اخیر در منوی start اضافه میشود این ترفند جلوی این کار را میگیرد :
کلید زیر را پیدا کنید :
HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Policies\Explorer
یک متغیر جدید از جنس DWORD و به نام NoRecentDocsHistory بسازید و مقدار یک به آن بدهید تا محدودیت مزبور اعمال گردد حال کامپیوترتان را از نو بوت کنید

 

مخفی کردن درایوها از My Computer :

این ترفند به شما این امکان را میدهد که بعضی از درایوها را مخفی کنید یا حتی میتوانید تمام درایوها را مخفی کنید برای این کار وارد رجیستری شوید و این کلید را در آن پیدا کنید :

HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\Current Version \ Policies\Explorer

متغیر به نام NoDrives را از نوع dword بسازید گردونه ها وقتی مقدارشان صفر باشد قابل دیدن هستند و اگر مقدارشان 1 باشد مخفی میشوند برای هر گردونه میتوانید به صورت زیر استفاده کنید :

A : 1
B : 2
C : 4
D : 8
E : 16
F : 32
G : 64
H : 128
I : 256
J : 512
K : 1024
والی آخر ....

برای مثال اگر بخواهید گردونه c و گردونه D را مخفی کنید میبایست دو مقدار 4 برای درایو C و 8 برای D را با هم جمع کنید و مقدار 12 را بدست آورید این همان عددی است که باید به متغیر NoDrive بدهید اما برای مخفی کردن تمام درایوها باید مقدار 67108863 را به متغیر NoDrive بدهید .
برای این که تغییرات را ملاحظه کنید باید سیستم خود را از نو بوت کنید

آموزش رجیستری بخش بیست و سوم

برداشتن منوی file از مرورگر ویندوز :

رجیستری را باز کرده و کلید زیر را پیدا کنید :
HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\Currentversion\Policies\Explorer
یک متغیر جدید از نوع DWORD بسازید و به آن نام NofileMenu بدهید اگر به این متغیر مقدار صفر بدهید حذف و اگر مقدار 1 بدهید به جای خود باز میگردد حال ویندوز را از نو بوت کنید

آموزش رجیستری بخش بیست و یکم

برداشتن my computer از میز تحریر و منوی start :

بعضی ها دوست ندارند کامپیوترشان بازیچه ی دست این و اون بشه بخاطر همین ترجیح میدهند که my computer را از روی میز تحریر یا منوی start بردارند روش کار طبق معمول از طریق انگولک کردن رجیستری میباشد .
ابتدا به رجیستری بروید و کلید زیر را پیدا کنید :
HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\Current Version \ Policies\Nonennum
اکنون یک متغیر از نوع DWORD بسازید و نام آن را به صورت زیر بنویسید :
{20D04FE0-3AEA-1069-A2D8-08002B30309D}
اگر به این متغیر مقدار 0 بدهید MY COMPUTER را محو خواهید کرد و اگر به آن مقدار 1 بدهید دوباره به جای خود باز میگردد . یک بار کامپیوتر خود را از نو راه اندازی کنید تا تغییرات را ملاحظه کنید